WYWIAD

Jak bardzo zawód aktorki jest skomplikowany – w skali od 0 do 100%?

Myślę, że to wszystko zależy od etapu życia, w którym znajduje się aktor, aktorka. Generalnie, jeżeli ma się predyspozycje to nie jest skomplikowany.

Umówmy się, że masz ogromne predyspozycje. Jaką podałabyś cyfrę, liczbę?

Mam powiedzieć 0%? . A tak na poważnie, nie da się tego ocenić w skali. Czasami jest łatwiej, a czasami trudniej. Ten poziom skomplikowania zależy od okoliczności, miejsca, czasu i kondycji człowieka. Mam na myśli także wytrzymałość fizyczną, która jest potrzebna, gdy pracujesz po 12, 14 godzin dziennie. Natomiast, generalnie uważam, że aktor jest w sytuacji uprzywilejowanej. Funkcjonuje jako ktoś, o czyj komfort się dba. Cały sztab ludzi pracuje na to, żeby aktor dobrze zafunkcjonował na planie czy na scenie. Wszyscy starają się stworzyć, jak najbardziej komfortowe warunki, aby nam aktorom zmniejszyć ten stopień skomplikowania.

Często grasz role kobiet nieoczywistych, niejednoznacznych. Czy w takiej przestrzeni czujesz się najlepiej?

Tak. Lubię, gdy dla roli trzeba zagłębić się w drugiego człowieka, aby zrozumieć jego zachowanie. Gdy trzeba odkryć jakie mechanizmy zachodzą, do czego prowadzą. Ciekawi mnie, gdy muszę sięgnąć po coś więcej, niż mam na co dzień. Szukam mroczniejszych stron bohaterki, lubię w pracy dać upust emocjom. Natomiast, tak sobie myślę, że w życiu codziennym bardzo staram się dbać o spokój i harmonię.

Czy zatem Marta Ścisłowicz jest skomplikowana?

Myślę, że bardzo. Jak każdy człowiek. Generalnie mam poczucie, że życie jest skomplikowane. Ten poziom trudności wzrasta przez to, co cię w życiu spotyka. Parę lat temu moje życie zmieniło się diametralnie. Kiedy zostałam mamą, nagle, nieoczekiwanie odszedł mój tato. Trudne chwile, które nałożyły się na siebie. Wtedy miałam taką refleksję – łatwo i beztrosko to pewnie już było. Teraz trzeba zmierzyć się z nową rzeczywistością, zaakceptować ją, pogodzić się z tym, co się wydarzyło. W tym sensie, życie jest skomplikowane. Oprócz życiowych doświadczeń, dochodzą relacje z ludźmi, budowanie szczęśliwej rodziny, wychowanie szczęśliwego dziecka. Ten poziom skomplikowania jest dzisiaj ogromny w każdym aspekcie życia. Nie wspominając już o tym co się dzieje na świecie, w mediach, o naszym przebodźcowaniu, konsumpcjonizmie, o tym jak nas wszystko zalewa….

Ten poziom skomplikowania o którym mówimy, często przekłada się na filmowe scenariusze. „Przepiękne!” to świetny przykład kina bez lukru, bez upiększeń. Grasz Basię, z jednej strony kobietę z żartem, a z drugiej strony pełną lęku. Ta rola bardzo mnie urzekła. Zastanawiam się, czy ta bohaterka jest Ci szczególnie bliska?”

Tak, i bardzo dobrze ją rozumiem. Baśka chce być niezależna i samowystarczalna pod każdym względem. I wydaje jej się, że to jest możliwe tylko wtedy, gdy będzie samostanowiącym, samotnym okrętem. Tymczasem okazuje się, że – rzecz jasna – potrzebuje w życiu także relacji i miłości, tylko bardzo się boi. Ucieka przed związkiem i wpada w pewnego rodzaju pułapkę. Ten film pokazuje różne etapy życia kobiet, ale także towarzyszącym im mężczyzn. Udowadnia, że jeśli się ze sobą rozmawia, słucha się nawzajem i chce się coś przepracować, można iść przez życie razem. Nie tylko obok siebie. Tylko trzeba nad tym dużo pracować. Bardzo lubię ten film pod względem gatunkowym.

Czy masz poczucie, że ten film mógł zdobyć większy rozgłos? 300 tys. widzów obejrzało w kinie. Dla porównania polskie filmy potrafią gromadzić ok. milion widzów.

Myślę, że miał szansę na dużo większą publiczność. Nie mnie oceniać, dlaczego tak się nie stało. Natomiast mam poczucie, że jest to film dla każdego – i to w dobrym znaczeniu. Porusza tematy, które mogą trafić do widzów niezależnie od wieku i płci. Moim zdaniem jest dobrze opowiedziany. Z dużą czułością i empatią. Teraz dostaje drugie życie na platformie HBO MAX. Wiele osób do mnie podchodzi, nawet z branży, i mówi, że wcześniej go nie widziały, a teraz nadrabiają. Po obejrzeniu bardzo go chwalą.

Marta Ścisłowicz – wywiad

To jest jedna z ról, która jest nieoczywista, skomplikowana, a masz ich na swoim koncie więcej. Na przykład Baśka w „Skazanej” to kolejny kalejdoskop złożonych emocji. Grałaś także bardzo trudną główną rolę teatralną w spektaklu „Dziewczyna z pociągu”. Autentyczność na scenie, na planie wymaga od aktora więcej odwagi, czy talentu?

Jednego i drugiego, jednak najczęściej jest to rodzaj odwagi. Dla mnie aktorstwo nie jest o tym, żeby się za czymś chować – za postacią, tematem – i odtwarzać wszystko wyłącznie warsztatowo. Ja zawsze zaczynam od siebie, od swojej autentyczności. Nawet powiedziałabym, że czuję niewygodę w fałszowaniu. Uważam, że jest to kwestia decyzji. Niektórzy wolą podchodzić do tego zawodu warsztatowo, celowo nie ruszają w sobie pewnych rejestrów. W mojej ocenie jest to bezpieczniejsze, co nie oznacza, że gorsze. Myślę że to kwestia wyboru i sposobu myślenia o tym zawodzie.

Podczas naszego pierwszego spotkania, parę lat temu, powiedziałaś, że jeżeli uprawiać aktorstwo to tylko takie, które jest mocne. Rozumiem, że to nadal aktualne?

Tak, lubię mocne aktorstwo. Od naszego pierwszego spotkania zmieniło się jednak to, że mniej współpracuję z teatrami repertuarowymi. Nie jestem na etacie, jestem freelancerką. Gram też spektakle tzw. komercyjne, czyli takie, które są w zakładce rozrywka. W moim poczuciu są w klimacie dobrze podanej rozrywki – mądrej i eleganckiej.

Z jednej strony spektakle w klimacie rozrywki, ale z drugiej strony, po latach ponownie grasz w spektaklu „Caryca Katarzyna”. Ta rola wymaga od Ciebie nagości. Jaką cenę płaci się za tak częste wychodzenie ze strefy komfortu?

Jeżeli przekraczasz granice na zasadzie robię to, ale tak naprawdę tego nie chcę, to pewnie płaci się ogromną cenę. Ja wychodzę ze strefy komfortu, ponieważ sama tego chcę. Dochodzę do tego momentu, do którego chcę dojść. Nigdy nie czułam, czy to w pracy, czy w szkole, że ktoś przekracza moje granice. Prawdopodobnie też dlatego, że mam je daleko posunięte. Koszty są takie jak u wszystkich osób, które pracują – głównie zmęczenie.

A koszty na poziomie emocjonalnym? Na ile jest to wyczerpujące psychicznie?

Wiesz co, mnie to nakręca, jakby napędza. To jest dla mnie dobre zmęczenie, które mnie karmi i satysfakcjonuje. Ja mam tak.

Czyli to jest Twoja karma?

W pewnym sensie tak. Granie ciężkich, dramatycznych postaci buduje mnie, karmi i na pewno spełnia.

I zawsze tak było?

Zawsze.

Czyli karmią cię te emocje najbardziej prawdziwe, i chyba dlatego teatr tak głęboko w tobie siedzi. Domyślam się, że nie mogłabyś zrezygnować z teatru.

Nie mogłabym zrezygnować. W teatrze mam kontakt z widzem tu i teraz. Za każdym razem czuję energię widowni. To nie jest plan zdjęciowy, gdzie możesz powiedzieć stop, nie wyszło, możemy powtórzyć. Tutaj nic nie jest do końca wykalkulowane na zasadzie – teraz podejdę, zrobię trzy kroki i odpowiem. W tej pracy godzisz się na to, co niezaplanowane. I to mnie kręci, lubię być zaskakiwana. Poza tym, aktor cały czas musi być w treningu, musi grać. Te spotkania z widzami są dla aktora rodzajem treningu emocjonalnego i fizycznego.

Marta Ścisłowicz – wywiad

Jakie kawałki siebie odkryłaś, grając skomplikowane bohaterki?

Generalnie całe aktorstwo jest dla mnie drogą do poznawania siebie. Czasami małe rzeczy, które przydarzają się dzięki tej pracy, prowadzą do dużych zmian i procesów. Na przykład u mnie dzięki pracy pojawił się temat hipnozy. Najpierw poszłam z ciekawości, a potem zaczęłam terapię. Zaczęłam przyglądać się sobie, swoim decyzjom, motywacjom i wyborom. I to bardzo poszerzyło moją perspektywę na siebie, na świat.

Kiedy pojawiła się u Ciebie taka wewnętrzna potrzeba?

Wtedy miałam takie poczucie, że wszystko jest ok w moim życiu, ale mogłabym coś więcej, lepiej. Nie umiałam tego konkretnie nazwać, ale czułam, że mogłabym poprawić jakość życia. Z hipnozy jako narzędzia korzystaliśmy w spektaklu „Sprawa Gorgonowej”. Hipnotyzer, w trakcie spektaklu z poziomu postaci wprowadzał mnie w stan hipnozy. Ale oczywiście w pewnym sensie, jest to stan dość płynny między aktorem a rolą. Sama też czułam, że mogłabym coś pogłębić, choć wtedy jeszcze bez konkretów. Zaczęłam chodzić na terapię i okazało się, że jest tam bardzo dużo rzeczy do przepracowania.

Jak wygląda taka terapia hipnozą? Rozumiem, że jest się świadomym, ale emocje są głębsze?

Tak, szybciej dochodzisz do pewnych rzeczy. Jesteś w stanie pełnego relaksu, zagłębienia. Pracujesz na poziomie podświadomości, masz wyłączony racjonalizm i ocenianie, a masz dostęp do głębokich emocji, przeżyć, pragnień. Dzięki dobrze poprowadzonej terapii potrafisz to bardzo szybko zintegrować ze swoim życiem. Wydaje mi się, że dzisiaj wszyscy mamy dużą wiedzę na wiele tematów – w teorii wiemy, jak żyć, co jest zdrowe, co jest potrzebne. Jednak świadomość czegoś nie oznacza jeszcze, że uda się to w pełni zintegrować ze swoim życiem.

Czułaś intuicyjnie, że coś jest nie tak. Jakie tematy sobie uświadomiłaś?

Uświadomiło mi to bardzo wiele rzeczy. Zaczęłam je zauważać i nad nimi pracować. W terapii hipnozą zrobiłam to dużo szybciej. Dobrze przeprowadzona terapia ugruntowuje, pomaga odnaleźć swoje miejsce na świecie, buduje świadomość funkcjonowania wśród innych ludzi. Dla mnie dużym szczęściem są relacje z ludźmi, to dla mnie ogromna wartość w życiu. Po śmierci taty poczułam bardzo mocno perspektywę, że wszyscy kiedyś umrzemy, i że każde życie zmierza ku śmierci. Banalna, bolesna refleksja, ale cóż po nas tak naprawdę zostaje? Przede wszystkim wspomnienia o nas, które mają inni ludzie. Jak grasz, to może parę filmów, do których ktoś wróci, albo i nie. Relacje to wartości, o które warto dbać w życiu.

Może mogłabyś przybliżyć, jakie miałaś symptomy tego poczucia, że coś było nie tak?

Miałam po prostu takie poczucie wewnętrznych, nierozpracowanych konfliktów. Chodziło o jakość życia i poczucie szczęścia. W pewnym momencie trzeba zadać sobie kilka pytań: dlaczego robiąc to i to, nie jestem szczęśliwa? I skoro nie jestem, to po co  to w ogóle robię? Dlaczego otaczam się ludźmi, którzy wysysają ze mnie energię? Dlaczego chcę, żeby wszyscy mnie lubili? Bo to budowało moje poczucie własnej wartości. A dlaczego to moje poczucie wartości było tak bardzo zachwiane? Zapewne jednym z powodów była praca, w której ciągle wystawiasz się na ocenę; ale może to nie jedyny powód? Może nie jest ok, że bazuję głównie na opiniach innych i się nimi tak bardzo przejmuję. Z jakiegoś powodu praca z hipnozą pojawiła się na mojej drodze życiowej.

Wierzysz w to, że role przychodziły do Ciebie w danym momencie, żeby coś w sobie przepracować?

Tak, dla mnie to się zazębia. Przychodzi do mnie jakaś rola, a potem oddziałuje na mnie. Jakiemuś aspektowi w sobie przyglądasz się bliżej dzięki roli. Oczywiście mówię tu o aktorstwie na głębszym poziomie.

Marta Ścisłowicz – wywiad

Czy inni mogą zachwiać naszą pewność siebie, czy raczej sami sobie to robimy?

Sami też to robimy, jasne, ale także dajemy komuś szansę, żeby w nas zachwiał pewność siebie. Zostawiamy komuś taki wentyl, żeby to zrobił. Jest takie klasyczne pytanie: dlaczego mi to robisz? Bo mi na to pozwalasz. Trochę tak to działa. Jeżeli człowiek jest mocno zbudowany, ma silny fundament i wie, dlaczego coś robi, i czego chce w życiu, nie będzie tak bardzo podatny. Już nawet sama świadomość tego, czego się nie chce, to bardzo dużo.

Czy miałaś w głowie oczekiwania innych wobec siebie?

Mnóstwo, ale mam poczucie, że często to właśnie my sami narzucamy sobie ograniczenia i powinności.

Pamiętasz moment, w którym twoja kariera nagle nabrała rozpędu, a potem bardzo zwolniła?

Trudno teraz przywołać jeden konkretny moment. Myślę, że w aktorstwie tak się dzieje etapami. Wielokrotnie  jak to mówisz „moja kariera nabierała rozpędu” – w tym sensie, że robiłam wiele rzeczy naraz, dostawałam propozycję za propozycją, a potem, nie wiedzieć czemu, zapadała cisza.

Pytam o to, ponieważ pamiętam serial „Strażacy” w TVP. Zagrałaś główną rolę kobiecą u boku Macieja Zakościelnego. W moim odczuciu byłaś wtedy na fali wznoszącej.

Tylko widzisz, mam wrażenie, że potem nie za wiele się wydarzyło. Te fale wznoszą się, potem się uspokajają, i znów opadają. Z tego, co obserwuję wiele osób z branży tak ma. Ciężko powiedzieć z czego to wynika. Nigdy nie wiesz, kiedy będzie ta fala wznosząca, dlatego cały czas trzeba być w formie, w treningu aktorskim.  Ale też nie myślę o pracy jako o „wznoszącej się fali kariery”. Co to w ogóle znaczy kariera?

Teraz jesteś w formie?

Tak, wydaje mi się, że bardzo. Po przejściu kryzysu związanego z początkami macierzyństwa, widzę po sobie, że mam dużo łatwiejszy dostęp do siebie, łatwiejszy kontakt ze sobą. Nie przejmuję się wieloma rzeczami, potrafię w zdrowy sposób odpuścić.

Czy ten kryzys miał także oblicze depresji?

W jakimś stopniu pewnie tak, ale raczej miał oblicze żałoby i przewartościowywania rzeczy. Zmiany priorytetów, redefinicji pojęć, określenia wartości. Powrotu do tego, co jest dla ciebie naprawdę ważne.

Marta Ścisłowicz – wywiad

A co zawodowo działo się te 4 lata temu?

Byłam w trakcie kręcenia pierwszej „Minuty ciszy”, w trakcie pracy nad spektaklem „Obywatelka Kane” w Starym Teatrze w Krakowie. I po drugim sezonie „Skazanej”, więc dużo się działo. Grałam też spektakl „Dziewczyna z pociągu” i „Dobrze się kłamie”. Ten drugi tytuł grałam do końca 8 miesiąca ciąży.

Prowadzisz dyskretnie swoje życie prywatne. Mam wrażenie, że większość dziennikarzy i widzów nie zdaje sobie sprawy, że jesteś mamą. Domyślam się, że to też Twoja zasługa – nie informowałaś o tym. Skąd bierze się ta dyskrecja?

Z mojej potrzeby. Nie nakręcam tej informacji. Ale umówmy się, nie jestem też szczególnie „łakomym kąskiem” dla mediów. Nie pokazuję życia prywatnego w social media – to kwestia wyboru. Nazwałam już sobie wiele rzeczy, wiem czego chcę, a czego nie. Na przykład, nie chcę być celebrytką, to nie dla mnie.

Kim jeszcze nie chcesz być?

Słabą aktorką – to pewnie już mi się nie uda Nie chcę być niespójna, nieszczęśliwa. Sfrustrowana. Zgorzkniała.

Czy w momencie kryzysu pogubiło się to czego chcesz?

Nie, raczej był to etap, który przedefiniował mnie jako człowieka. Myślę, że dla każdej kobiety pojawienie się dziecka jest takim momentem.

Etap przedefiniowana w takim sensie, że musisz oddać cząstkę siebie drugiemu, małemu człowiekowi?

Tak, wtedy wydaje ci się, że to życie, które miałaś, już nigdy nie wróci. Przeżywasz pewnego rodzaju żałobę po swoim dawnym życiu. W głowie kłębią się pytania: „Czy ja już nigdy nie będę mogła być sama? Czy już nigdy nie będę beztroska, wolna?” To jest taki etap w macierzyństwie. Dla mnie najtrudniejsze było pierwsze półtora roku, potem było już łatwiej. Bardzo szybko wróciłam do grania – córka miała wtedy 8 tygodni. I równie szybko odkryłam, że wyjście do pracy jest formą odpoczynku. Wcześniej tego nie rozumiałam, gdy koleżanki z dziećmi mówiły, że odpoczywają w pracy. Teraz rozumiem, co to znaczy oczyścić głowę w pracy i wciąż tego doświadczam.

Jakie wartości chciałabyś przekazać córce?

Chciałabym jej przekazać, że w życiu ważne są relacje, miłość i dobro. Ważne jest to, żeby lubić to, co się robi. Często powtarzam jej, że chodzę do pracy nie tylko dlatego, że muszę, ale dlatego, że to lubię. Powtarzam jej również, że trzeba tak żyć, żeby nie krzywdzić innych, że nie jest sama na świecie. Oczywiście mówię to wszystko adekwatnie do wieku 4-latki.

Jesteś mamą emocjonalną, czy taką „constans”, wyważoną, spokojną?

Staram się być „constans”, chyba jak każda mama, ale oczywiście dopuszczam do siebie emocje. Zdarza się, że daję upust uczuciom. Nie boję się popłakać i pokazać, że jest mi przykro, źle.  Widzę, że te emocje robią na niej ogromne wrażenie. Pokazuję w ten sposób, że nie jestem automatem, tylko człowiekiem. Dzieci uczą się rozpoznawać emocje dzięki temu, co widzą u nas. Często jeździmy autobusem i pamiętam, jak córka kiedyś zapytała: „Mamo, dlaczego ta pani jest smutna? ” Odpowiedziałam: „Nie wiem, może po prostu ma gorszy dzień. Czasami ludzie są smutni, nie muszą być cały czas weseli.”

Jesteś zorganizowana?

Jestem bardzo dobrze zorganizowana, myślę nawet trzy kroki do przodu. Planowanie jest szczególnie potrzebne, gdy jesteś pracującą mamą. Nie ukrywam, że to cecha wyniesiona ze śląskiego wychowania. Ale to nie jest tak, że boję się zatrzymać, i coś zmienić, tylko dlatego, że było wcześniej zaplanowane. Jestem elastyczna i reaguję na bieżąco.

Masz poczucie, że ta 4-latka jest podobna do Ciebie?

To pewnie czas pokaże…, ale czy to jest ważne, żeby dzieci były podobne?

Nic nie mówimy o partnerze w ogóle.

Bo partner, jest byłym partnerem, dlatego o nim nie mówimy.

To jak to jest z tym podobieństwem?

W pewnym sensie widzę siebie. Córka jest otwarta, radosna, towarzyska. Lubi tańczyć, jak ja to mówię lubi swoje „imprezki”. Z drugiej strony, podobnie jak ja, jest także domatorką. Lubi naturę, potrafi 20 min siedzieć, patrzeć i słuchać wodospadu. To kwestia proporcji i utrzymania balansu – raz jesteś taka, raz inna. Raz masz ochotę posiedzieć na kanapie w dresie i ugotować rosół, a raz wyjść w szpilkach na miasto. Mam w sobie wiele sprzeczności i już je oswoiłam. Umiem nimi zarządzać, wiem jak nimi „dealować”.

Na czym polega ta sprzeczność?

Jestem domatorką, a jednocześnie duszą towarzystwa, imprezowiczką. Totalnie lubię rozkoszować się byciem mamą, ale równie mocno kocham wyjść do pracy. Czasami jestem mega radosna, a czasami ogarnia mnie fala smutku, której się poddaję. Ludzie w pracy czasami są zaskoczeni, że mam w sobie tyle smutku i refleksji, czego na co dzień nie widać. Czasem jestem spokojna, a czasem potrafię się wkurzyć i wybuchnąć na całego. Chyba ludzie tak mają.

Każdy wybucha, ale za tym idzie jakaś cecha charakteru. Jesteś liderką?

Dużo ludzi mówi o mnie, że jestem kierowniczką. To chyba kwestia śląskości. To by oznaczało, że jestem liderem.  Ale nie czuję się tak. Dzisiaj uczę się oddawania pola innym. Mam też w sobie dużo cierpliwości, ale jeśli ktoś dojdzie do granicy, to już jest koniec. Granica jest daleko, ale gdy ktoś próbuje ją przekroczyć, to nie ma dyskusji.

Takie liderowanie kosztuje sporo emocji?

To jest na maksa męczące i spalające. Często kobiety robią z mężczyznami tak, że uważają, iż zrobią coś lepiej i nie oddają pola partnerowi. A potem są sfrustrowane i zmęczone. Ja nauczyłam się tego na terapii – oddawać pole partnerowi, drugiej osobie w relacji czy w pracy. Nie trzeba mieć kontroli nad wszystkim. Temat puszczenia kontroli jest szalenie ważny. To, że czegoś nie skontrolujesz, nie znaczy, że wszystko się rozleci. Trzeba zaufać. Pytałaś mnie też o wartości – wierzę, że tak wychowam moje dziecko, że będzie potrafiło samo dokonywać wyborów w tym skomplikowanym świecie. Wiem, że ludzie będą mówić jej różne rzeczy, ale chcę, żeby miała taki fundament, by sama wiedziała, co jest dobre, co złe, czego chce, a czego nie chce. Uważam, że to jest mega ważne.

Czy liderowanie może wynikać z poczucia kontroli?

Tak, uważam, że to ma bardzo ścisły związek.

Byłaś podatna na emocje innych ludzi?

Bardzo. Od razu potrafię rozpoznać, w jakim ktoś jest nastroju, i kiedyś bardzo często to przenosiłam na siebie. Bardzo się przejmowałam, jeśli ktoś miał kłopot, albo był smutny. Chciałam pomóc, albo myślałam, że to też o mnie, że coś źle zrobiłam. Teraz potrafię to rozpoznać i zachować zdrowy dystans, nie tracąc przy tym – mam nadzieję – empatii.

W tobie jest więcej siły, czy wrażliwości?

Często słyszę, że jestem bardzo silna, a jednocześnie bardzo wrażliwa. Pamiętam, gdy dostałam rolę Baśki w „Skazanej” – powiedziano mi, że właśnie ją dostałam, bo jestem „idealną mieszanką siły i wrażliwości”. Mam dostęp do obu tych cech i potrafię nimi żonglować. Kiedy chcę, jestem silna, a kiedy chcę – wrażliwa. Fajnie się z tym pracuje.

Rozmawiała: Iwona Gielecińska

Zdjęcia: Kinga, Observatorium.pl

Super, że przeczytałaś/łeś wywiad do końca.
Nie poprzestawaj! Więcej ciekawych rozmów znajdziesz w kategorii WYWIADY.

prestige_bag_news

BLOG
Tworzę autorskie, unikalne W Y W I A D Y
iwona@prestigebag.pl

Warto było wtedy czekać do 23.00 Powstało kilka Powstało kilka rolek z premiery #Antropologia. Na blogu nowy wpis. Pozdrawiam Obserwujacych ten profil Ściskam, Iwona #teatr6pietro #Antropologia #premiera #wywiady" aria-hidden="true">

Spotkanie z @olazebrowska w przerwie spektaklu "An Dużo się działo! Bardzo doceniam, że udało nam się spotkać i na gorąco porozmawiać Spektakl związany jest z tematem sztucznej inteligencji. Czy może zmienić sposób postrzegania tego, co wrzucamy do sieci? Jak bardzo Ola jest dzisiaj aktywna w social media? #olazebrowska #spektakl #Antropologia #teatr6pietro" aria-hidden="true">

Na premierze spektaklu "Antropologia" w @teatr6pie Na gorąco zadałam kilka pytań związanych ze sztuką m.in. tematem sztucznej inteligencji. To kolejne nasze spotkanie. Tym razem bardzo spontaniczne..., jak stałyśmy..., tak rozmawiałyśmy Zawsze wszystko dzieje się bardzo szybko. I super Jeżeli chcielibyście dowiedzieć się o Amie jeszcze więcej, odsyłam do archiwalnych wywiadów. Rozmawiałyśmy już wcześniej dwukrotnie. Wywiady do przeczytania, do kawki dostępne na www.prestigebag.pl Dziękuję Ama za kolejne spotkanie #annamariasieklucka #miniwywiad #prestigebagnews #teatr6pietro #antropologia" aria-hidden="true">

Kilka pytań do aktorki @adriana.kalska.official na Adriana tworzy kobiecy związek na scenie razem z Heleną Sujecką. Czy to było największym wyzwaniem? Jak układała się współpraca z reżyserką Katarzyną Warnke. #adrianakalska #teatr6pietro #spektakl #premiera #prestigebagnews" aria-hidden="true">

Rozmowa z aktorką @helena_sujecka na premierze spe Jakie mamy przemyślenia? Wysłuchajcie do końca Helena Sujecka gra bardzo wymagającą rolę Merril - programistkę, która próbuje odszukać swoją siostrę. P.S. Helenę bardzo dobrze pamiętam także z innej trudnej roli. Bardzo dawno temu, bo w 2012 zagrała w filmie Yuma. Wtedy byłam na konferencji prasowej filmu Szacun za każde te emocje!!! #helenasujecka #antropologia #prestigebagnews #teatr6pietro" aria-hidden="true">

Kilka pytań do aktorki Poli Gonciarz/ @miczag Zad Uwielbiam takie spotkania na żywo. Doceniam spontaniczność i autentyczność. #polagonciarz #miniwywiad #prestigebagnews #teatr6pietro" aria-hidden="true">

Z ciekawością wjechałam na szóste piętro. Powód? F Premiera spektaklu „Antropologia”. Sztuka reżyserowana przez @kasiawarnke to głębokie emocje i przestrzeń na własne refleksje — zarówno w trakcie odkrywania tej historii, jak i tuż po jej odkryciu. Mocny i chwilami mroczny dramat rodzinny, w który wkracza sztuczna inteligencja. Czy człowieka może zastąpić jego „cyfrowa” wersja? Wulkan kobiecej energii na scenie! @helena_sujecka @miczag @adriana.kalska.official @figura_katarzyna Zadałam kilka pytań. Spodziewajcie się nowego wpisu na blogu i publikacji rolek — miniwywiadów Bądźcie czujni! ____________________________ P.S. Po drugiej stronie rolki, czujne oko Kingi @observatorium.pl Dziękuję #Antropologia #spektakl @teatr6pietro #premiera #pałackulturyinauki #prestigebagnews" aria-hidden="true">

Tanecznym krokiem odsyłam do całego wywiadu. Cały . #wywiad #aktorka #polagonciarz #prestigebagnews" aria-hidden="true">

Wczytaj więcej Obserwuj na Instagramie

Artykuł Życie jest skomplikowane – wywiad z aktorką Martą Ścisłowicz. pochodzi z serwisu .

Zdarza się, że widzowie są zbulwersowani, oburzeni. Ich reakcje bywają przesadne.

Marta Ścisłowicz gra w popularnych polskich serialach. Na wiosnę ruszy nowa produkcja z jej udziałem – serial Strażacy. Marta zagra jedną z głównych ról. Wcieli się w postać kobiety odważnej i niezależnej. Aktorka, sama również w życiu podejmuje odważne gesty. Nie dajcie się zwieść, że Marta gra jedynie role grzecznych postaci. To aktorka wszechstronna, która nie wyznacza sobie granic własnych możliwości. Grając carycę Katarzynę obnażyła się przed widzami, dosłownie i w przenośni. Jak bardzo rola carycy wpłynęła na jej karierę? Nagradzana wielokrotnie za tę rolę mogłaby powiedzieć już dość tego rozbierania. Ile jest wstanie znieść dla sztuki? Zapytałam. Przeczytajcie wywiad z Martą Ścisłowicz.

Czy wraz z graniem kolejnego spektaklu Carycy Katarzyny jesteś mniej skrępowana na scenie?

Myślę, że tak. Ale będąc na scenie, nie myśli się już takimi kategoriami.

Rozebrałaś się 47 razy?

Nawet dużo razy więcej (śmiech), bo również na próbach generalnych.

Na próbach też trzeba?

Trzeba sprawdzić, czy jesteś wstanie z tym funkcjonować.

Była próba generalna, rozebrałaś się po raz pierwszy… i ?

W momencie, kiedy to już się dzieje nie myślisz kategoriami racjonalizmu, nie analizujesz tego we własnej głowie, to jest impuls. Ja wiedziałam po co to robię. Najtrudniejsze było dla mnie odsłanianie się przed widzem, ale takie emocjonalne. Nagość jest wykorzystywana w bardzo uzasadniony sposób. W całej tej historii, caryca Katarzyna wykorzystywała swoje ciało do władzy. Nagość, która jest kostiumem jedynie podkreśla takie odarcie ze schematów, konwenansów. Ale oczywiście pomimo uzasadnienia, są bariery, które każdy z nas ma. Tym bardziej, że to ciało nie jest idealne.

Właśnie, dla kobiety to nie jest łatwa sprawa, tak się obnażyć. Pomimo tego zgodziłaś się.

Tak, bo wiem, co chcę przez to opowiedzieć widzom. W spektaklu celowo opowiadamy bez takiej estetyzacji, która dzisiaj jest na każdym kroku. Wszyscy dążą do ideału. A ja mam ciało, takie jakie mam… i wraz z upływem lat będzie jeszcze gorzej, tak jak u każdego, ciało będzie się starzeć. Dlaczego by właśnie nie opowiadać o ważnych tematach bez Photoshopa? Na scenie mówimy o cielesności, chorobie, umieraniu, niedoskonałościach ciała. To mnie podkusiło, żeby zrobić taką odwyrtkę w swoim życiu zawodowym i zaproponować coś zupełnie innego. W serialu non stop jesteśmy poddawani estetyzacji.

Jak widzowie na to reagują?

Ten spektakl jest formą spotkania. Zachodzą interakcje. Zdarza się, że widzowie są zbulwersowani, oburzeni. Ich reakcje bywają przesadne. To zdarza się rzadko, ale to dużo mówi  o kondycji polskiego społeczeństwa, polskiej widowni. Uważam, że to nie jest już nic szokującego. Jest tyle nagości w dobie Internetu. Wydawałoby się, że nasze społeczeństwo nie jest pruderyjne, a okazuje się nagość to jednak jest temat.

Długo zastanawiałaś się, czy się na to zgodzić?

Ten pomysł urodził się w trakcie pracy nad tekstem. Wspólnie z reżyserem zastanawialiśmy się czy to jest potrzebne, co to wniesie. Przy okazji tego spektaklu pojawił się ciekawy temat – czy ciało (jako narzędzie aktora) – należy do mnie do aktorki, czy to ja podejmuję decyzję o rozebraniu się, użyciu takiego środka, czy należy do reżysera, który na przykład przychodzi i mówi masz zrobić to i to. Pytanie, kto ma tę władzę. Jest to złożony temat. A może robiąc taki gest, to widz ma władzę nade mną. Ten temat świetnie koresponduje z tematem ciała politycznego; używania go przez Katarzynę.

Zdaje się, że Ty masz władzę nad widzem.

Z tym bywa różnie. To jest energia prawdziwego spotkania, na zasadzie tu i teraz. Każdy wieczór jest inny. Bardzo dużo zależy od widowni, na ile jest interaktywna. Pamiętam, jedna z Pań była totalnie oburzona i wyzywała mnie od różnych na k….. Trochę mówiła do postaci, a trochę do mnie prywatnie – te dwie płaszczyzny (aktor – postać czy aktor – człowiek) często celowo w spektaklu mieszamy. Ale to, co ta Pani zrobiła, dało tak fantastyczne paliwo i tak przełamało spektakl, że na pewno nigdy tego nie zapomnę. Weszłam z nią w interakcje, zaczęłam się z nią kłócić. Przez chwilę ona miała nade mną władzę, po czym  poczułam, że nie mogę jej odpuścić i ostatecznie to ja przejęłam kontrolę nad spektaklem. I to było fantastyczne. To był też ten moment, kiedy Katarzyna dochodzi do władzy, wspaniała paralela. Ludzie na widowni to wyczuli.

Łatwo tak zapanować nad własnymi emocjami?

Trudne. Ale takie żywe spotkanie bardzo mnie interesuje. Jeżeli uprawiać aktorstwo to tylko po to, żeby było ono mocne. Takie pół środki, szczególnie na scenie, nie są dla mnie interesujące.

Czy miałaś pokusę, aby udoskonalić swoje ciało do tej roli?

Nie było takiej konieczności. Nie wymagała ode mnie tego rola. Oczywiście staram się biegać przed tym spektaklem, ale to wynika bardziej z rodzaju gotowości i dyscypliny, która jest wpisana w ten zawód. Spektakl gram regularnie. Takie chwilowe wkręty udoskonalenia ciała, czy jakieś zabiegi nie miałyby racji bytu.  Ale jak najbardziej mogłabym przytyć lub schudnąć 10 kg, gdyby pojawiła się ciekawa propozycja i rola warta takiej pracy.

Mimo wszystko, nadal zastanawiam się dlaczego się na to zdecydowałaś.

Ta propozycja pojawiła się w takim przełomowym dla mnie momencie. Zanim podjęłam się tej pracy, zrezygnowałam z etatu w Teatrze w Bydgoszczy, w którym pracowałam ponad 5 lat. Miałam taki etap przemyśleń, przeformułowania swojego życia zawodowego. Czułam, że sama muszę pokierować swoją drogą zawodową. Wtedy poczułam, że albo wszystko albo nic. Mogłam zaryzykować  albo utopić się w morzu kolejnych miałkich propozycji, frustracji i nic nierobienia. Ale to nie była desperacja, zrobiłam to świadomie. Doświadczenie zdobyte w teatrze w Bydgoszczy z pewnością pozwoliło mi udźwignąć tę rolę.  Pewnie z  5 lat wcześniej nie zdecydowałabym się na taki gest. Nie byłabym na to gotowa. Znaczeniowo nie wiedziałabym jak go wykorzystać, co jest niezwykle istotne w tym spektaklu.

Myślisz, że podjęcie takiej decyzji to kwestia dojrzałości?

Myślę, że to kwestia akceptacji samej siebie, swojego ciała. Pewnie chciałabym, żeby to ciało było trochę inne, lepsze tu i ówdzie. Tak jak u każdego, pojawiają się kompleksy. Jednak chodzi tutaj również o pokazanie, że ciało pięknie oświetlone w filmie, czy sesji zdjęciowej na żywo wygląda zupełnie inaczej. Ciało nie jest idealne, nie wszyscy są jak z Photoshopa.

Jeżeli krytyk teatralny uważa, że zagrałaś nie dość wystarczająco, bo byłaś skrępowana nagością, to co sobie myślisz?

Sama nagość mnie nie krępuje; jestem tak po prostu wychowana. Jeżeli jest to konstruktywna krytyka to ją szanuję i wyciągam własne wnioski. Wiem, że w okolicach premiery krążyły takie głosy. Pamiętam kielecką premierę, która była dla mnie dużym stresem, ale nie ze względu na nagość, ale sam fakt premiery. Nowe miejsce, nowa publiczność. Wtedy z tyłu głowy zawsze pojawia się myśl, że muszę sprostać jakimś oczekiwaniom. Takie myślenie, totalnie blokuje aktora. Pojawia się wewnętrzna histeria. Walczę z tym. Staram się myśleć długofalowo, na przykład dzisiaj się nie udało, no to trzeba popracować, jutro się uda. Tylko taka praca ma sens. Lepiej powiedzieć sobie mogę wszystko, ale nic nie muszę. Wtedy uruchamia się swoboda i luz w graniu.

To uważasz, że mają rację?

Czasami tak. Oczywiście nie mówię tutaj o komentarzach w Internecie i o hejcie dla samej rozrywki. Sztuka ma to do siebie, że jest subiektywna i każdy może napisać co chce.  Mam na myśli krytykę, z której faktycznie wynikają jakieś wartościowe uwagi. Wówczas stwierdzam, że może rzeczywiście warto coś zmienić. Oczywiście staram się nie przejmować krytyką. Dostaję pozytywny zwrot od ludzi. Długo broniłam się przed założeniem zawodowego fan page na Facebooku, jednak okazuje się, że to jest fajne łącze z widzami. Odzywają się, komentują. To nie jest tak, że kończę spektakl i nie ma żadnej kontynuacji. Wręcz przeciwnie. Opisują swoje wrażenia. Widz przestaje być abstrakcją, nagle nabiera takiej realności; fajnie że to nie taka enigma.

Ogólnie grasz w tego typu spektaklach. Jak nie przeklniesz Ty skur…, to rozbierzesz się. Ale poruszasz przy tym ważne tematy, niekiedy nawet będące tematami tabu w społeczeństwie. Jest też drugi spektakl, w którym występujesz nago. Czy to również było konieczne?

W Spektaklu Towiańczycy. Królowie chmur  moja nagość to rodzaj performance. Ściągam z siebie cały kostium, zakładam go sobie na głowę i na oczy. Nic nie widzę. Zostaję ja i moje ciało. Idę w widownię, chodzę między rzędami. Widz może zareagować w taki czy inny sposób. Czekam jak to zagra. Widz może również  nie brnąć w ten performance.

Mam wrażenie, że cały ten zawód  jest tak trudny i tak nie do uchwycenia, że codziennie zmagam się z pewnymi lękami, które produkuje moja głowa.

Czy to nie jest tak, że reżyser stwierdził, że skoro udało się za pierwszym razem – bo przecież spektakl Carycy jest oblegany – to czy nie pomyślał, że może warto powtórzyć sceny z nagością?

Pomyśleliśmy, że chcielibyśmy pójść dalej z tym tematem. Oczywiście pojawiło się pytanie, co możemy jeszcze zrobić więcej. W związku z tym, że Towiańczyków, tak samo jak Carycę Katarzynę  reżyseruje Wiktor Rubin, oraz to, że autorką obu tekstów jest Jolanta Janiczak sprawia, że czuję niezwykły komfort pracy. Tworzymy pewien rodzaj teamu. Poza tym pojawiła się pewna pokusa. Po Carycy Katarzynie myślałam, że temat nagości, gdzie tyle o tym dyskutowano, nie jest już tematem, tym bardziej, że nagość  była wszechobecna w teatrze – jak Oczyszczeni Warlikowskiego czy Persona. Marilyn u Krystiana Lupy. Nie zrobiliśmy tego po to, żeby szokować. Chciałam trochę przekuć ten balon poważnych rozmów, żeby pobawić się tymi kliszami, stereotypami i powiedzieć no to właściwie, cóż to jest za temat i dlaczego się nad tym wszyscy zatrzymujemy. Wszyscy mamy to samo, mniej lub bardziej estetyczne.

Warto dodać, że za rolę carycy otrzymałaś już kilka nagród za najlepszą rolę żeńską. Rodzice muszą być dumni. Widzieli spektakl Carycy?

Tak. Z tym, że nie na premierowym spektaklu, ponieważ byłoby to dla mnie zbyt duże przeżycie. Mamę zaprosiłam po 3 miesiącach grania, kiedy poczułam, że jestem oswojona z tym tematem. Oczywiście przygotowywałam rodziców, mówiłam o co chodzi. Na początku nie byli jakoś specjalnie szczęśliwi, ale to było do przewidzenia. Jednak kiedy mama przyjechała do Kielc pozytywnie zareagowała i w ogóle nie było tematu. Nie było to dla niej szokujące. Przekonała się, że cielesność jako rodzaj kostiumu jest po coś, że jest to pewne przekroczenie, wyjście ze schematu.

Mama rozumie, a tata?

Z początku myślałam, że może na razie nie chce przyjechać i uszanowałam to. Potem, gdy mówiłam „tato przyjedź” i usłyszałam odpowiedź, że już był – opadła mi szczęka ze zdziwienia. Wkurzyłam się, a potem, wzruszyłam. Tato przyjechał incognito. Nie wiedziałam, że był na widowni. Nic nie powiedział, bo nie chciał mnie krępować. Jednak przy Towiańczykach powiedziałam, żeby już tak nie robił, żeby dał mi znać, żebyśmy spędzili wspólnie ten wieczór. Rodzice śledzą moje poczynania. Mam nadzieję, że są ze mnie dumni. Chociaż to nigdy głośno nie pada.

Dlaczego głośnio nie pada?

Wydaje mi się, że rodzice nie chcą, żeby sodówka uderzyła mi do głowy. Są szczęśliwi, ale nie chcą mi tak specjalnie kadzić. Traktują to jak normalną pracę, jak każdy inny zawód. Bardziej  martwią się, że dużo pracuję i czy nie marznę na scenie. (śmiech)

No właśnie, a marzniesz?

Jak wchodzisz na scenę, to są takie emocje. Nie ma czasu, żeby czuć zimno.

 W rodzinnych Tychach widzieli spektakl?

 27 stycznia będziemy grać tam Carycę Katarzynę.

 Czyli będą przyjaciółki, sąsiedzi, znajomi?

Moje trzy najlepsze przyjaciółki z Tychów już widziały spektakl. Będą  nauczycielki ze szkoły, koleżanki siostry. To będzie ciekawa konfrontacja. Na pewno emocjonalnie będzie to dla mnie trudne. To jest jednak rodzinne miasto… Kiedyś pamiętam, grałam spektakl w Tychach w ramach Teatru Konesera i na widowni nie było ani jednej osoby, której bym nie znała. Widownia była kameralna i siedziała w odległości pół metra. To było bardzo trudne.

 Czy uważasz, że jesteś odważna?

Chyba tak. To znaczy…, widzisz paradoksalne wszyscy mówią, że to jest takie odważne, (moje role w spektaklach Rubina), ale tak naprawdę, to nie było dla mnie, aż tak trudne. Oczywiście zdarza się, że mam słabszą formę, jestem bardziej zestresowana i każdy wieczór jest w pewnym sensie walką psychiczną. Zresztą każdy dzień jest dla mnie walką.

Na początku wydawało mi się, że nikt z widowni nie wykona tego gestu, nie dotknie moich piersi, że nikt nie będzie miał odwagi.

Dlaczego każdego dnia walczysz ze sobą?

Bo mam wrażenie, że cały ten zawód  jest tak trudny i tak nie do uchwycenia, że codziennie zmagam się z pewnymi lękami, które produkuje moja głowa. Każdy dzień pracy na planie, na scenie, to jest zaczynanie czegoś od poziomu zero, czasem udowadnianie samemu sobie, że jest się czegoś wartym. Gdyby o tym myśleć, można by nie wychodzić z domu.

Może deprymujące jest również dążenie za rolami?

Mam to szczęście, że mam bardzo dużo pracy.  Nie myślę o tym w tych kategoriach. Ta rezygnacja z etatu w teatrze jakiś czas temu, rodziła takie myślenie jak u rodziców, a co z ubezpieczeniem, z emeryturą. Ale w aktorstwo jest wpisane ryzyko. Nie po to chcę to robić, żeby było wygodnie i komfortowo. Chcę pracować w tym zawodzie ze wszystkimi jego konsekwencjami.

Rodzicie widzieli spektakl, a narzeczony?

Tak. Przyjechał na premierę do Kielc.

Jak zareagował, że będziesz występować nago?

Dużo o tym rozmawialiśmy. Chciałam podzielić się z nim swoimi przemyśleniami. Jesteśmy ze sobą ponad 4 lata, często doradzamy sobie w różnych sprawach. Dyskutowaliśmy. Na początku wielu z tych rzeczy nie akceptował, nie podobały mu się. Mówiłam – dobra, rozumiem.

Jakie argumenty podawał?

Były rozważania, gdzie są te granice, których nie powinno się przekraczać w aktorstwie, czy są te granice w ogóle. I czy to jeszcze jest aktorstwo.

Jest moment, że widzowie decydują, czy mogą dotknąć Twojej piersi.

I to też jest uzasadnione. To jest scena, w której Katarzyna przejmuje władzę. I ja – podobnie jak ona – używam w tym celu swojego ciała. Wychodzę do widowni z taką  makietą teatru i to są jakby moi żołnierze. Były rozważania, czy to jest performance w dobrym tego słowa znaczeniu, czy też nie.

Musiałaś to tłumaczyć?

Ja też na początku tego nie wiedziałam. Dopóki tego nie skonfrontowałam z widzem,  była jedna wielka niewiadoma.

Nie byłoby końca związku, gdyby tego nie zaaprobował?

Myślę, że nie. Ale gdyby tak się okazało, to zapewne nie byłby to „ten” mężczyzna. Nie potrzebuję jakiegoś tyrana, który mówiłby, co mam robić. Jestem osobą niezależną. Rozumiałam to, że może mu się to nie podobać. Jednak, gdy później przyjechał na spektakl na Festiwalu Boska Komedia w Krakowie, gdzie zdecydowanie byliśmy już „rozegrani”, jak mówią aktorzy, w ogóle nie było tematu nagości. Wzruszył się. Spodobała mu się ta energia i przedstawienie. Tak naprawdę można coś zakładać, ale dopóki ktoś nie przyjdzie na spektakl, tylko hipotetycznie może coś oceniać.

Jesteś feministką?

To za duże słowo. Nie o taką niezależność mi chodzi, jestem za partnerstwem.

Nagość nagością, ale z tym dotykaniem? W czyjej to się głowie urodziło?

To zaproponował reżyser Wiktor Rubin. Ale to nie było na zasadzie musisz zrobić tak i koniec. Gdybym doszła do wniosku, że to dla mnie za dużo, nie zrobiłabym tego. Na początku wydawało mi się, że nikt z widowni nie wykona tego gestu, nie dotknie moich piersi, że nikt nie będzie miał odwagi. A tu okazuje się, że prawie wszyscy to robią, zarówno kobiety, jak i mężczyźni.

Mimo to nie wycofałaś się. A mogłaś.

Nie, ponieważ jeśli budujesz rodzaj żywego teatru, to w ostateczności musisz się jednak z tym liczyć, że tak będzie. Być może na początku miałam w sobie jakiś taki system obronny. Może  podświadomie tłumaczyłam sobie, że to nie będzie nic strasznego. Co ciekawe, okazuje się, że to jest taki odruch bezwarunkowy, że jak coś dają to trzeba dotknąć. I taki odruch pozakulturowy strasznie mnie zaskoczył. Pierwsza osoba ma najtrudniej. Jest zaproszona do takiego gestu i wszyscy na nią patrzą. Ona wykonuje ten gest wobec publiczności, stając się częścią spektaklu. Napięcie jest ogromne. Widzowie najpierw traktują to jako rodzaj zabawy, później jednak zmieniam kierunek, obracam to w coś zupełnie innego.

Czyli nie masz z tym problemu?

Teraz, już nie mam. Ludzie, którzy przychodzą na spektakl już wiedzą o czym to jest. Rozniosło się. Ale na początku byli zszokowani. Nastąpiło takie przełamanie między aktorem, a widzem. Ale powtarzam, że nie chodzi nam o to, żeby szokować.

A gdyby pojawiła się propozycja od Playboya, rozebrałabyś się?

Musiałabym się mocno nad tym zastanowić. Jednak wydaje mi się, że obecnie nie byłby to dobry moment na taką sesję, zwłaszcza, że gram w takim spektaklu.

A może bałabyś się, że mężczyźni zaczęliby przychodzić na spektakl właśnie ze względu na nagość? Poza tym, może przez to byłaby jeszcze lepsza promocja spektaklu?

Moim zdaniem promocja i sprzedawanie czegoś kobiecym ciałem bez większej idei nie jest fajne.  Żeby to zrobić musiałabym mieć naprawdę mocne uzasadnienie. Poza tym, gdyby mężczyźni przyszli do teatru po obejrzeniu takiego czasopisma mogliby się trochę zdziwić. Ale oczywiście nie ma nic złego w kobiecym ciele, oraz w takich sesjach.

Ile byłabyś zdolna znieść dla sztuki?

To się ciągle okazuje. Zobaczymy.

Nie masz granicy?

Pewnie gdzieś mam tę granicę. Tylko dopóki się  do niej nie zbliżę, nie będę tego wiedzieć. Teraz nie potrafię odpowiedzieć, czego bym nie zrobiła. Nie wyznaczam sobie granic.

W rankingu pod względem ilości występowania w serialach jesteś na pierwszym miejscu.

Troszkę jest to przesadzone. Na pewno są aktorzy, którzy zagrali w jeszcze większej ilości seriali. Oczywiście zdarzyło się, że emisje różnych seriali nakładały się i występowałam w kilku  jednocześnie. Lubię płodozmian, lubię gdy coś się dzieje. Gdy za długo grasz w jednym serialu, przylegają do aktora pewne łatki.

Policzmy, Lekarze na TVN, O mnie się nie martw na TVP2, M jak miłość na TVP2, Blondynka na TVP1.

Tak, z tym, że teraz serial Lekarze już się skończył. W M jak miłość też już nie będę grać. Moja bohaterka wyjedzie do Szwecji w poszukiwaniu pracy i miłości. Scenarzyści nie chcieli mnie uśmiercać. Jednak odpuściłam sobie.

Skąd taka decyzja?

Z jednej strony, ze względu na poszukiwanie nowych wyzwań. Z drugiej strony, nie chcę by określano mnie łatką rekordzistki serialowej. Niby pojawiam się w drugoplanowych rolach, ale trzeba uważać i pilnować, żeby nie być wszędzie. Gdy jest cię za dużo, traci się wiarygodność dla widza.

Na wiosnę w TVP1 rusza nowy serial z Twoim udziałem, grasz z Kubą Wesołowskim oraz Maciejem Zakościelnym?

Tak. Z tym, że z Kuba gra w części Państwowej Straży Pożarnej, a ja w Ochotniczej Straży Pożarnej. Gram razem z Maciejem Zakościelnym, Michałem Żurawskim, Michałem Czerneckim, Dawidem Zawadzkim, Sebastianem Fabijańskim i Olafem Lubaszenko.

Szkolenia strażackie były?

Były. Oczywiście takie w pigułce. Strażacy to serial akcyjny, dużo się dzieje. Bohaterowie tworzą zgrany team. Stworzyliśmy też na planie taką niezłą bandę, mam nadzieję, że ta energia przeniesie się na ekran. Gram główną rolę kobiecą. Maciej – główną rolę męską.  Nakręciliśmy 10 odcinków.

Myślisz, że ten serial coś wniesie do twojej kariery? Będzie jakiś przełomowy moment?

Do tej pory nie grałam głównej roli w takiej dużej produkcji. Współpraca z reżyserem była taką filmową robotą. Trochę mam nadzieję, że ta rola otworzy przede mną nowe możliwości w karierze zawodowej. Nie mam tutaj na myśli popularności celebryckiej, lecz zyskanie ciekawych filmowych propozycji.

A po filmie Bogowie oczekiwałaś większego sukcesu?

Umówmy się ta rola nie była jakoś zabójczo duża.

Ale mimo, to w mediach jest  to odbierane jako Twój sukces?

Tak, ponieważ była to jedna z większych żeńskich ról, które można  było w tym filmie zagrać. Strasznie szkoda, że ogólnie w kinie jest tak mało ról dla silnych i wyrazistych kobiet. Na szczęście w teatrze Janiczak przełamuje trochę te stereotypy.

Jako aktorka często jesteś przypisywana do regionu, pojawiają się w Internecie artykuły z nagłówkami nasza Tyszanka. Czy taka regionalizacja Cię nie drażni?

Nie. Kocham Śląsk. Bardzo utożsamiam się z tym regionem. Sama często to podkreślam.  Jest również takie poczucie śląskości, które wyczuwa się również w drugim człowieku. Jakby ciągnął swój do swego. Mój chłopak też jest Ślązakiem.  Być może takie nagłówki są sposobem promocji regionu, ale nie drażni mnie to. Nawet moja koszulka, którą mam dzisiaj na sobie herc klekoty jest ze sklepu Gryfnie – ze śląskimi gadżetami.

Myślę długofalowo. Chcę móc żyć z tego zawodu i stawiać sobie fajne wyzwania do późnego wieku.

To znaczy?

Hercklekoty w gwarze śląskiej oznaczają palpitacje serca. Gryfnie to ładnie.

Będąc bliżej tematów sercowych…, kiedy ślub?

Nie czuję takiej potrzeby. Chyba nie jest mi to potrzebne. Na razie nie czuję potrzeby zakładania rodziny, może kiedyś to się zmieni.

Czyli 30-stka dla Ciebie nie jest wyznacznikiem, że trzeba mieć dzieci?

Nie. Uważam, że trzeba poczuć instynkt macierzyński, póki co go nie mam. Poza tym, to nie tak, że to jest obowiązkowe dla kobiety, czy mężczyzny, że w danym wieku muszą mieć dzieci. Niektórzy może nie muszą ich mieć, nie są do tego stworzeni. Ale oczywiście lubię dzieci w swoim otoczeniu, jestem fajną ciocią.

Nie marzysz o białej sukni?

O nie! Nie mam takiej kliszy z dzieciństwa, że księżniczka w białej bezie (śmiech), chyba jednak póki co nie. Zresztą raz brałam ślub w serialu, miałam białą suknię i już mi wystarczy.

Ale jeśli chodzi o małżeństwo to nie jest to związane z wiarą?

Nie. Być może w momencie kiedy dojdą formalne sprawy, mieszkaniowe, finansowe to może zapadnie taka decyzja.  Na razie o tym nie myślimy. Mój partner myśli podobnie.

Ale dla miłości przeniosłaś się do Warszawy?

Tak, ale wówczas byłam z innym partnerem niż obecnie. Warszawa była dla nas taką wspólną bazą. Mimo to po zakończeniu związku zostałam w Warszawie, także ze względu na możliwość pracy serialowej. Jestem tutaj ósmy rok. Z kolei moje prace teatralne tak się układają, że podejmuję współprace wyjazdowe. Krążę między Bydgoszczą, Krakowem i Kielcami. Ale jestem super zorganizowana. Daję radę.

I nie odpuszczasz.

Nie. Myślę długofalowo. Chcę móc żyć z tego zawodu i stawiać sobie fajne wyzwania do późnego wieku.

Rozmawiała: Iwona Gielecińska, Zdjęcia: Tola Martyna Piotrowska

Polub, udostępnij, skomentuj.

Katarzyna II – cesarzowa Rosji w latach 1762-1796. Rządziła krajem twardą ręką. Słynęła ze swojej bezwzględności w polityce. Przyczyniła się do rozbiorów Polski. O Katarzynie do tej pory  krąży wiele legend, anegdot i sprośnych żartów, ale bynajmniej nie ze sposobu rządzenia krajem, lecz z powodu jej niezwykle rozpustnego życia. Caryca Katarzyna nie miała żadnych zahamowań, miała wielu kochanków, potrafiła uwieść każdego. Romansowała chociażby ze Stanisławem Augustem Poniatowskim, choć nie tak bezinteresownie – to dzięki jej poparciu został królem Polski. 

Katarzyna doskonale wykształcona, znająca się na architekturze i dziełach sztuki imponowała, używała różnych sposobów by osiągnąć swój cel. Powstało wiele biografii na temat jej rozpustnego życia. Spektakl Caryca Katarzyna nie skupia się na odtworzeniu historii samej w sobie i przedstawieniu wydarzeń historycznych, lecz na ukazaniu psychiki kobiety bezwzględnej, która używała ciała do osiągnięcia władzy. W historii Katarzyny widać bardzo wyraźnie, drogę ciała na tron, politykę pisaną ciałem i na ciele – opisują twórcy spektaklu Caryca Katarzyna. 

Artykuł Marta Ścisłowicz. Ile jest wstanie znieść dla sztuki? pochodzi z serwisu .