Tylko my,  sportowcy walcząc w turniejach amatorskich jesteśmy wstanie zrozumieć, ile włożyliśmy energii w przygotowania, ile czasu i wysiłku nas to kosztowało.

Kilkukrotny Mistrz Świata oraz Mistrz Polski w kickboxingu, trener, prezes i założyciel Polskiej Federacji Kickboxingu. Zaczynał w latach 90., przeszedł wszystkie szczeble kariery, nadal pozostając czynnym sportowcem. Piotr Bąkowski sukcesy zawodowe łączy z działalnością na rzecz rozwoju kickboxingu. Jak to wygląda w polskich realiach? Ile wyrzeczeń tak naprawdę kosztuje sport dedykowany prawdziwym pasjonatom?

Masz na koncie ponad 100 medali, jesteś określany już „weteranem” kickboxingu?

Tak. Weteranem jestem określany ze względu na grupę wiekową. W kickboxingu rywalizacja dzieli się na grupy, tzw. kadetów młodszych, starszych, juniorów i seniorów oraz jeszcze wyodrębnioną grupę tzw. weteranów 35+ albo 40+ w zależności od federacji, gdzie na ogół startują Ci, którzy chcieliby jeszcze powalczyć, ale z uwagi na obowiązki życiowe nie są wstanie rywalizować z nastolatkami, czy dwudziestolatkami. W mojej federacji,  weteranów nazywamy grupą elita, aby niczego nikomu nie ujmować.  Pomimo, że przekroczyłem te 35 lat, cały czas startuję w zawodach i rywalizuję. Tak naprawdę, to nie czuję, że przynależę do weteranów.

Kickbokserzy często mają imponującą ilość medali. Jak to przekłada się na dalszą karierę?

W moim odczuciu w ogóle się nie przekłada. Startowałem w dużej ilości turniejów amatorskich, gdzie walczyłem w różnych regulaminach. Jadąc na turniej toczyłem kilkanaście pojedynków i dochodziłem do różnej ilości medali, nawet ciężko mi odtworzyć teraz.

Czyli to nie chodzi o to, aby iść na rekord, aby się opłacało?

Znam  wielu sportowców, którzy idą na rekord i zdobywają np. 45 Mistrzostwo Polski, ale kickboxing nie jest sportem komercyjnym. Ciężko jest się przebić do walk zawodowych, gdzie tworzy się wielkie show, jak w KSW, gdzie sportowcy zarabiają duże pieniądze. Bardzo niewielu tam dociera. Wszystko w dzisiejszych czasach zależy od promocji. Jeżeli  sportowiec umie się pochwalić swoimi osiągnięciami, jest widoczny, ale nie zarozumiały, to medale mogą przekładać się na promocję. Jeżeli kolekcjonuje medale sam dla siebie to sportowiec zanika. Takich czasów dożyliśmy. Tylko my,  sportowcy walcząc w turniejach amatorskich jesteśmy wstanie zrozumieć, ile włożyliśmy energii w przygotowania, ile czasu i wysiłku nas to kosztowało. Gdyby sportowcy nie mieli poparcia szerszej grupy społecznej, samorządowców nie mogliby w życiu zajmować się wyłącznie sportem, musieliby iść na etat i traktować kickboxing hobbystycznie. I niektórzy tak robią. Pracują w innej branży i dodatkowo z pasji jeżdżą na turnieje.

Czy uważasz, że ta niekomercyjność, walka o sponsorów to jest główny problem związanym z tą dyscypliną w Polsce?

Nie wiem, czy to jest problem, są minusy i plusy. Minusem jest marginalność kickboxingu pod względem finansowym. Jeżeli chcemy wiązać życie z tym sportem, to jest nam ciężko. Musimy być trenerami, działaczami, pełnić kilka ról jednocześnie. Plusem jest to, że nadal jest to świeży sport, nieprzesiąknięty używkami. Wypromowane, popularne dyscypliny wiążą się z większą ilością sponsorów, ale ciągną za sobą także dużo patologii, doping. Wielu z nich, żeby być w czołówce musi gonić trendy. Jest trochę takie zakłamanie społeczne, gdzie każdy udaje, że tego nie widzi. Cieszą się medalami, a dopiero jak wypłynie afera, że kogoś oskarżono o doping są rozczarowani. 

Czy w kickboxingu też są badania na doping?

Większość federacji stosuje badania dopingowe, ale w związku z tym, że kickboxing amatorski nie wiąże się z dużymi sponsorami oraz pieniędzmi to nadal jest to sport dla prawdziwych pasjonatów. Wiele osób wybiera tę drogę świadomie. Miłośnicy stawiają sobie wyzwanie, mają ściśle określony cel, że chcą zdobyć mistrzostwo. Walczą w jednej kategorii przez tydzień, chcą sprawdzić swoje możliwości. Branie używek byłoby oszukiwaniem samego siebie. Oczywiście zawsze ktoś może się taki znaleźć, ale nie jest to nagminne. W przypadku kickboxingu zawodowego, wielkich gal, nawet w boksie, średnio wierzę, żeby ktoś  przejmował się zbytnio dopingiem.

Co chciałbyś zmienić w tej dyscyplinie jako prezes Polskiej Federacji Kickboxingu?

Jako działacze mamy wiele wizji. Chcielibyśmy, żeby Kickboxing w Polsce osiągnął poziom międzynarodowy. Chcemy tworzyć organizację na styl zachodni. Cały czas mam wrażenie, że trochę jesteśmy w plecy. Przed laty walczyłem w Polskim Związku Kicboxingu, jeździłem za granicę i tam inaczej to wygląda pod względem organizacyjnym.

Jakie są główne różnice?

Na zachodzie turnieje są jednym wielkim spędem ludzi  w różnym wieku, jest to bardzo społeczne wydarzenie. Ludzie przyjeżdżają autobusami z całymi rodzinami. Wszystko ma swój klimat. Ludzie toczą się wokół mat. Jest to organizowane również w kontekście widowiska artystycznego, pozytywnego sportu. U nas kickboxing prowadzony jest w kierunku podziałów na grupy wiekowe. Jest wiele regulaminów, różne konkurencje, różne punktowania, w wyniku czego może być w ciągu roku ze 20 Mistrzostw Polski. Różnica polega także w mentalności. U nas często kickboxing nie jest kojarzony ze sportem, tylko udowadnianiem sobie,  kto jest większym kozakiem. Na zachodzie czegoś takiego nie ma.

Teraz kickboxing traktuję jako element rozwoju. Zaczynałem z czystych powódek, żeby nauczyć się bić. Później trenowałem dla medali, aż w pewnym momencie odwróciłem wszystko.

Dlaczego odszedłeś z Polskiego Związku Kickboxingu? Byłeś członkiem zarządu.

Polski Związek Kickboxingu jest skostniałą strukturą, która istnieje już ponad 25 lat. Był monopolistą w tej dziedzinie sportu. Odszedłem razem z Łukaszem Makarewiczem. W pewnym momencie stwierdziliśmy, że wolimy promować ten sport po swojemu, według naszej wizji, niż tkwić w tym skostniałym tworze. Po naszym odejściu ruszyło bardzo wiele organizacji. Wcześniej nikt nie wierzył, że się uda. Do tej pory tworzymy największą organizację alternatywną do Polskiego Związku Kickboxingu. Po nas, zaczęły wyłamywać się kolejne osoby, które zaczęły być przedstawicielami mini organizacji z zachodu.

W  kickboxingu wszystko jest takie rozdrobnione. Nie można inaczej?

Niektórzy są zwolennikami, żeby była jedna sportowa organizacja, co zwiększyłoby prestiż. Jest to rozsądne. Jak najbardziej rozumiem tę piękną ideę. Jednak z drugiej strony wchodząc do Unii Europejskiej zgodziliśmy się na warunki zachodnie. Tam kilka klubów tworzy federację, jest wolny rynek. Tworząc Polską Federację Kickboxingu staramy się, aby przynależały do niej inne mniejsze federacje. Nie izolujemy się, w przeciwieństwie do Polskiego Związku Kickboxingu.

Trudno jest pozyskać sponsorów?

Bardzo trudno. Oczywiście cały czas działamy w tym kierunku. Staramy się zmniejszać koszty, ale nie ma co ukrywać, sportowcy, którzy chcą startować cały czas ponoszą  swoje koszta. 

Zwraca się?

Artykuł Piotr Bąkowski o kickboxingu pochodzi z serwisu .

Gdy przy tej ciekawości, brniesz dalej, nie do końca rozumiesz pobudek, dlaczego tak jest, a nie inaczej, robi się jeszcze ciekawiej. Podtrzymacie stanu ciekawości determinuje dalsze wątki. Nie chodzi jednak o to, żeby się spierać, lecz subtelnie dociekać. Moment, gdy wydaje Ci się, że już wszystko wiesz po danej odpowiedzi, nie jest dobry dla całości wywiadu. Czujne pytania, tak po prostu ludzkie, im mniej zawiłe tym lepiej, determinuje dobrą rozmowę, tak jak w życiu:)

Artykuł Musi być ciekawość tej drugiej osoby, żeby zrobić dobry wywiad. pochodzi z serwisu .

Na początku kiedy miałem tzw. zawodowe dołki, frustrowałem się. Budziło to moje zwątpienie w sens uprawiania tego zawodu.

Przed pięcioma laty zyskał rozgłos i sympatię widzów rolą architekta w popularnym serialu „Majka”. Okrzyknięty mianem wysportowanego i przystojnego, wzbudzał coraz większe zainteresowanie. Figurował jako odkrycie roku. Dzisiaj z dużym dystansem podchodzi do świata show-biznesu. Rzadko mówi o swoim życiu prywatnym. Jaki jest Tomasz Ciachorowski? Człowiek, który w pewnym momencie swojego życia porzucił oceanotechnikę na rzecz  sceny, teatru, serialu. A już niebawem sprawdzi się na parkiecie, jako uczestnik nowej edycji programu „Taniec z gwiazdami”?

Utarła się opinia w mediach, że otacza Cię pewna aura tajemniczości. Zgadzasz się z tym?

Szczerze mówiąc, jestem zaskoczony. Bardzo chętnie rozmawiam z dziennikarzami.

Czyli to jest wykreowane?

Prawdopodobnie utarło się takie przekonanie, ponieważ  są  tematy, których nie lubię poruszać. Głównie omijam kwestie dotyczące mojego życia prywatnego, poglądów politycznych, stosunku do religii i tzw. bieżączki w przestrzeni publicznej.

Dlaczego? Teraz każdy chce być guru. Aktorzy, wokaliści, artyści często lubią zabierać głos.

Z reguły staram się nie wypowiadać na tematy, które nie mają związku z wykonywanym przeze mnie zawodem. Uważam, że to jest moja prywatna sprawa, która mieści się w obszarze mojej intymności.

Czyli to nie jest tak, że boisz się na przykład oceniania?

Nie chodzi o strach przed oceną. Nie czuję się ekspertem, autorytetem, aby wygłaszać ex catedra swoje stanowisko dotyczące spraw np. politycznych, społecznych. Unikam takich deklaracji.  Wyjątkiem są sytuacje, w których moje zaangażowanie pomaga napiętnować naganne wg mnie praktyki, albo nagłaśnia szczytne w mojej ocenie inicjatywy. Jeżeli czuję, że moje poparcie może jakiejś sprawie wymiernie pomóc, wtedy zdecydowanie potrafię zamanifestować swoje przekonania.

Nawet na Instagramie starasz się nie zdradzać zbyt wiele o sobie. Niby się otwierasz, ale tak nie do końca.

Ten profil  jest uchyleniem drzwi do mojej prywatności, bo rozumiem, że tak funkcjonują media społecznościowe. Fani mogą oczekiwać, że pokażę im kulisy powstawania serialu. Dzielę się z nimi również literaturą, którą czytam lub wspomnieniami z wakacji. Staram się jednak moją prywatnością nie epatować.

Czyli podsycasz jednak ciekawość.

To niezamierzone.

Czyli niekoniecznie lubisz też wzbudzać zainteresowanie mediów?

Jestem daleki od celowego wzbudzania zainteresowania mediów swoją osobą. Po części wynika to jak sądzę z mojej nieśmiałości.

A wydawałoby się, że aktor zawsze jest taki do przodu, śmiały.

Nie jest to regułą. Co innego jest móc zasłonić się postacią na scenie, a co innego, występować, jako ja, Tomasz Ciachorowski. Teraz pewnie wiesz już, że będę brał udział w „Tańcu z Gwiazdami”. Zapowiedziałem producentom, że nie będę typem showmana. To nie leży w mojej naturze i dalekie jest od mojego usposobienia.

Pewnie tego nie oczekują. Chociaż ok, wiem…, ten program może też na tym polegać.

Myślę, że będą inni, którzy mnie w tym koncertowo wyręczą

Gdy pojawiła się propozycja udziału w programie to, co sobie pomyślałeś?

Byłem zaskoczony. Kilkakrotnie odmawiałem udziału. Teraz pomyślałem sobie, że to dobry moment. Wcześniej byłem dużo bardziej zajęty i nie chciałem ciągnąć kilku srok za ogon. Poza tym, trudno było mi znaleźć kategoryczne argumenty przemawiające za tym, żeby wziąć udział w tym programie. Teraz podszedłem do tego inaczej. Liczę, że będzie to niezapomniana zabawa. Może to trochę naiwne, ale mam nadzieję, że się nie rozczaruję. Znajomi, którzy brali udział w poprzednich edycjach, twierdzą, że była to jedna z najbardziej ekscytujących przygód w ich życiu. Namawiali mnie, żebym spróbował. Wielu aktorów, którzy tańczyli w „Tańcu z Gwiazdami”  twierdzi, że stres związany z transmisją tego programu na żywo jest bez porównania większy niż trema przed premierą w teatrze. To jest jedyna rzecz, która budzi moje obawy.  Ale zrobię wszystko co w mojej mocy, by podejść do tego na luzie.

Wcześniej nie miałeś nic wspólnego z tańcem?

W szkole aktorskiej miałem jedynie elementarny trening taneczny, podstawy klasyki i tańców ludowych. Taniec towarzyski jest mi zupełnie obcy.

Będzie to również przypomnienie Twojej osoby szerszej publiczności, którzy doskonale pamiętają Cię z popularnych seriali np. „Majka”.

To prawda. Był to jeden z powodów dla których zgodziłem się podjąć to wyzwanie, nie ukrywajmy ważny dla aktora. Jednak jest coś jeszcze. Niedawno dokonałem pewnego odkrycia. Uczestniczyłem w 5-dniowych warsztatach, w których wzięli udział aktorzy z całego świata. Codziennie zaczynaliśmy zajęcia od 3-godzinnej rozgrzewki tanecznej. Odkryłem, że taniec to doskonałe narzędzie, pomagające zintegrować swoje ciało i umysł. Poza tym pozwala rozgrzać i uruchomić  aparat emocjonalny, co jest niezwykle dla aktora istotne. Po takiej rozgrzewce, byłem w stanie bardzo łatwo wprowadzić się w dowolny stan emocjonalny. Taniec jak się okazało pomaga również w integracji z innymi ludźmi, zacieśnia więzi. Do tej pory utrzymuję bliskie relacje z uczestnikami tych warsztatów. Wcześniej nie zdawałem sobie z tego sprawy. Wiedziałem, że taniec korzystnie wpływa na nasze samopoczucie, ale inne jego funkcje i zalety były mi nieznane.

Z kondycją nie będzie problemu?

Oto najmniej się martwię. Prowadzę aktywny tryb życia.

Biegasz?

Tak. Dzisiaj rano, przed naszym spotkaniem biegałem wzdłuż Wisły. Staram się to robić przynajmniej dwa, trzy razy w tygodniu. Sprawia mi to dużo przyjemności. Gdyby tak nie było, nie potrafiłbym się zmusić do biegania. Nie potrafiłbym się zdyscyplinować, tak na siłę.

Nigdy nie robisz niczego wbrew sobie?

Artykuł Tomasz Ciachorowski. Czy uważa siebie za wrażliwą osobę? pochodzi z serwisu .

Daniel Bruhl, który ze mną grał, gdy patrzyliśmy sobie w oczy przed kamerą, bał się tak samo jak ja.

Tworzy. Uczy. Inspiruje. Doświadcza nowych rzeczy. Dla samej siebie. Tak po prostu. Żeby być lepszą aktorką, lepszym człowiekiem. Jej determinacja, ciągła praca nad samą sobą, nowe doświadczenia, coraz trudniejsze wyzwania zaowocowały. I to na skalę międzynarodową. Magdalena Lamparska zagrała u boku gwiazd Hollywood w dwóch międzynarodowych produkcjach. Produkcjach, tak bardzo różnych od siebie. W trudnej opowieści z czasów II wojny światowej –  „The Zookeepr’s Wife” oraz w komedii „No Panic, with a Hint of Hysteria”. Każda z tych ról jest inna i tak samo ważna dla aktorki. Czego ją nauczyły? Co tak naprawdę myśli o Hollywood? Jaki ma sposób na życie? Koniecznie przeczytajcie wyjątkowy wywiad z Magdaleną Lamparską.

Ostatnio nieco głośniej zrobiło się wokół Twojej osoby, za sprawą pewnego zdjęcia. Domyślasz się jakiego?

Domyślam się, że chodzi o zdjęcie z Jessicą Chastain.

Dokładnie. Byłaś zdziwiona, że jedno zdjęcie na Twoim fanpage’u jest wstanie wywołać takie zainteresowanie?

Z jednej strony tak, ponieważ wrzucam różne zdjęcia na swój profil, z kolegami aktorami z teatru czy z planu filmowego. Ale żadne nie budziło takich emocji. Z drugiej strony, to zainteresowanie jest zrozumiałe. Na co dzień nie spotyka się Jessici Chastain. Ogromnie cieszę się, że mogłam z nią współpracować przy międzynarodowej produkcji „The Zookeeper’s Wife”.

Czy czułaś, że grasz u boku gwiazdy?

Tylko teraz pytanie, jak zachowują się w bezpośrednim kontakcie największe gwiazdy? Moim zdaniem są wtedy najnormalniejszymi osobami na świecie. Czy jest to Jessica Chastain, czy Pani Krystyna Janda  u której  gram w teatrze Polonia w spektaklu „Klaps! 50 twarzy Greya”, czy Dorota Pomykała, z którą miałam okazję grać w serialu „To nie koniec świata”, zawsze są to najżyczliwsze osoby na świecie, o ogromnych sercach. Jessica Chastain jest niezwykle empatyczną osobą. Pamiętam jak grała w ciężkich warunkach, brudna, mokra, bosa, ale  wiesz…., nie powiedziała ani słowa. Byłam pod wielkim wrażeniem.

Czyli pełny profesjonalizm. Bierzesz  z niej przykład?

Na pewno praca z nią była inspirującym doświadczeniem. Ja również staram się być bezproblemowym człowiekiem na planie. Mam świadomość, że wokół mnie pracuje jeszcze sto innych osób. Na planie jesteśmy jedną drużyną i gramy do jednej bramki.

Ale wiemy, że na planach zdarza się, że ktoś zadziera nosa.

Moim zdaniem zawsze trzeba pamiętać skąd się startowało, jaką drogę przeszło, żeby być w tym miejscu, w którym się jest. Wyznaję zasadę – jak pniesz się do góry, to musisz pamiętać o osobach, które mijasz po drodze. Bo jak będziesz spadać, to może ktoś Cię złapie.

Czyli tak bez stresu? Międzynarodowa produkcja nie jest pesząca dla aktora?

Uważam, że nasze kino nie jest w niczym gorsze od innych produkcji na świecie. Polscy artyści są doceniani za granicą. Słyszałam takie powiedzenie w Los Angeles: – jeżeli nazwisko operatora nie kończy się na – ski, to nie jest to najlepszy operator. Mam wrażenie, że Polska cały czas każe nam się peszyć. To wywodzi się z naszej historii. Potrzebujemy czasu, żeby to zażegnać i traktować siebie naprawdę wartościowo. Jestem dumna z tego, że jestem Polką.  Nikt nie powinien czuć się gorszy. A czy czułam stres?  Oczywiście, że tak. Ale gwarantuję, że Daniel Bruhl, który ze mną grał, gdy patrzyliśmy sobie w oczy przed kamerą, bał się tak samo jak ja. Ale to wynikało z tego,  że w momencie, gdy słyszmy – kamera, akcja – wychodzimy ze strefy komfortu.

Być może Twoje podejście do gwiazd, czy do Hollywood wynika również z tego, że tak dużo przebywasz za granicą.

Być może. Jeżdżę do Los Angeles od 10 lat. Tam naprawdę życie wygląda nieco inaczej. Ktoś, kto nie spędził tam dużo czasu, często nie może zrozumieć tamtejszej aury. Jednocześnie Hollywood to niełatwe miejsce. Z jednej  strony jest otwarte na innych, ale z drugiej strony również pełne samotności i wątpliwości.

Chciałabyś tam na stałe zamieszkać?

Życie jest tak nieobliczalne, że jestem po prostu otwarta na to, co przyniesie. Dla mnie najważniejsze jest to, gdzie jestem w danej chwili.  Aktor jest takim „homo viator”, człowiekiem w ciągłej podróży. Zatem mój dom jest tam, gdzie pracuję. Bardzo lubię Los Angeles, ponieważ tam mam rodzinę, mamę i siostrę.  Tam uczę się w szkole aktorskiej Ivany Chubbuck. Kocham też Polskę, to tutaj mam przyjaciół, tutaj tworzę, pracuję. To kompletnie inne miejsca i inna energia, choć oba bardzo moje. Co ciekawe, za granicą inaczej mnie postrzegają niż w Polsce. W naszych produkcjach mam dużo takich urokliwych ról, a tam odwrotnie, gram tajemniczo – demoniczne postacie. Moja bohaterka w „Zookeeper’s Wife”  jest właśnie taką.

Często słyszy się, że role w zagranicznych produkcjach potrafią być wycinane. Rozumiem, że tutaj nie było mowy o jakimkolwiek wycinaniu:)

Co do kwestii wycinania, to film jest tworzony po to, żeby był dobry w całości. To, co jest niepotrzebne w całej konstrukcji logicznej filmu jest wycinane. Ja również nie będę miała wpływu na to jak moja rola zostanie okrojona. Choć oczywiście mam ogromną nadzieję, że tak się nie stanie. Najważniejsze jednak dla mnie w tym momencie jest to, że mogłam tam pojechać na plan i pracować z tak doskonałymi aktorami.  Wygrałam casting ogólnoeuropejski. To jest już osiągnięcie. 

Nie było jeszcze premiery „The Zookeepr’s Wife”, a film już budzi duże zainteresowanie.

Tak, premiera za rok. Film porusza ważny temat. Historię Antoniny i Jana Żabińskich, którzy w trakcie wojny ukrywali Żydów w warszawskim zoo. Jeżeli będziesz miała okazję, to bardzo polecam książkę „Azyl”. Na jej podstawie został napisany scenariusz. Jest porażająca i przerażająca. Inaczej spojrzałam na Warszawę. W tym codziennym pędzie nawet nie zastanawiamy się w jakim mieście żyjemy. Sama nazwa Warszawa, po angielsku Warsaw oznacza – city which so war, miasto, które widziało wojnę. Jest naznaczone wojną.  Tym bardziej tak ważne jest dla mnie to, że mogłam pracować na planie „Zookeeper’s Wife” i opowiadać tak niesamowitą historię.

Długo przygotowywałaś się do castingu?

Miałam bardzo mało czasu, żeby nagrać tzw. „self-tape”.  Gdy otrzymałam informację od agencji o castingu, byłam na planie filmu „Kochaj”.  Grałam bardzo trudne sceny. Pracowałam od rana do nocy. Miałam mało czasu nawet na sen, ale wyznaję zasadę – nie trać okazji. Dlatego o 2 w nocy szukałam futra wśród znajomych, które było mi potrzebne do nagrania castingu.

To futro było, aż tak istotne?

Bardzo. To był skok na głęboką wodę, ale w tym zawodzie trzeba być cały czas gotowym. I to nie jest tak, że robisz coś pierwszy raz i to działa. Nagrywałam z 15 takich castingów do innych produkcji i wcześniej nie wyszło, ale jednocześnie za każdym razem uczyłam się czegoś nowego. I w efekcie udało się teraz. Przyznam, że lubię to moje nieustanne bycie w gotowości. Bo doskonale wiem, że nie ma poczekaj, drugiego podejścia może już nie być.

Strasznie szybkie tempo.

Normalne w tym zawodzie. Tylko tydzień przygotowywałam się do „Listów do M”, 2 tygodnie do filmu „Kochaj”. Czekam na taką rolę, do której mogłabym przygotowywać się więcej czasu, popracować nad sobą, nad swoim ciałem, jak ja to określam – pochodzić z postacią. Taką możliwość – chodzenia z postacią – miałam w teatrze, gdy przygotowywałam się do spektaklu „Klaps! 50 twarzy Greya” w reż. Johna Weisgerbera.

To znaczy?

Stawałam się trochę teatralną Nataszą Wood. Najbardziej w tym czasie doskwierała mi niezdarność. Moja postać była taką kulminacją dziecinności w dorosłym ciele. Połączeniem naiwności, ale nie irytującej, tylko takiej uroczej. Siedziałam w parku i obserwowałam zachowania dzieci.

Po jakim czasie dowiedziałaś się, że wygrałaś casting do „The Zookeper’s Wife”?

Po 3 tygodniach od wysłania nagrania. Nie zapomnę tego momentu. Akurat byłam w Płocku na planie filmu „Kochaj”.  Charakteryzatorka robiła mi make-up, aż tu nagle telefon od mojej fantastycznej agentki Magdy. Byłam zaskoczona. Poczułam moment ogromnego wzruszenia. Poczułam, że jeżeli się ciężko pracuje, to marzenia się spełniają.

Często zdarza Ci się reagować tak emocjonalnie, gdy dowiadujesz się, że dostajesz nową rolę?

Każda rola jest dla mnie wzruszeniem, ponieważ wraz z nową rolą przyjmuję poniekąd czyjeś życie, nową tożsamość. Potwierdza się to, co powiedział kiedyś Robert De Niro. Aktorstwo to jest taki zawód, który pozwala Ci przeżywać różne życia nie ponosząc konsekwencji za nie. Im więcej wiesz o sobie, tym więcej możesz dać na potrzeby roli. Ale co jest istotne? To, że na początku jest wzruszenie, ale potem jest strach. Masz tę rolę. No dobrze, to teraz to zagraj, musisz dać radę.  Pierwszy etap jest pożegnaniem ze swoim ego, z własnym „ja”.  Dlatego, że tutaj nie ma już „ty” . Jest ta druga osoba, którą się stajesz.

Dużo psychologii w tym.

Prawda? Poznaję samą siebie, analizuję relację międzyludzkie, podpatruję. Pracuję nad  samoświadomością i obecnością tu i teraz. Jednak przyznam, że gdy oglądałam pierwszy raz „Listy do M” to byłam załamana sobą.

Dlaczego?

Artykuł Magdalena Lamparska. Co tak naprawdę myśli o Hollywood? pochodzi z serwisu .

Pęczniała we mnie pewna historia, którą chciałam opowiedzieć właśnie poprzez muzykę

Wokalistka zaczynała karierę pod koniec lat 90. Utwór grany razem z zespołem Varius Manx – „Orła Cień”- osiągnął wówczas szczyt popularności. Wokalistka w 2001 roku postanowiła rozpocząć solową karierę. Nagrała 3 albumy. Po 8 latach nieobecności na polskim rynku muzycznym powróciła z nowymi utworami. W zupełnie nowym stylu. 

Rezerwując stolik dowiedziałam się, że często tutaj bywasz. Dowiedziałam się również, że zawsze siadasz przy stoliku na środku sali. Byłam zaskoczona. Sądziłam, że jako osoba rozpoznawalna wybierasz ustronne miejscówki.

Siadam na środku i zakładam kaptur. 

Czyli jednak troszkę się chowasz?

Nieeee. Żartuję, siadam na środku, ponieważ za moimi plecami jest kominek. Jestem zmarzlakiem.

Od dawna tutaj przychodzisz?

Chyba od początku istnienia tego miejsca. Moja siostra zgarnęła mnie tutaj kiedyś, spodobało mi się. Spędziłam tutaj większość wakacji. Lubię tutaj pracować.

Co Cię tak urzeka?

Lubię miejsca, które są tworzone przez ludzi z pasją, którzy kochają to, co robią. „A Nuż  widelec” stworzyli bracia, którzy przyjechali do stolicy z Mazur. Stamtąd przywożą ryby, wina, miód. Wszystko wiadomego pochodzenia. Jestem fanką dobrego, nie przetworzonego jedzenia, więc do tego miejsca jest mi szczególnie po drodze.

Ale jednak siadając tutaj na środku jesteś bardziej pod obstrzałem innych ludzi.Nie zwracasz uwagi na innych?

Czasami zerkam, jak pojawi się jakiś ładny człowiek;). Ale generalnie nie przeszkadza mi to.

Zawsze tak było?

Nie. Długo się oswajam.

Tak?

Tak. Dlaczego się zdziwiłaś?

Bo z jednej strony wydaje mi się, że jesteś otwarta na ludzi, a z drugiej strony mówisz, że długo się oswajasz.

Bo jestem zodiakalnym bliźniakiem. Mam taką dwoistość natury.

I oddajesz tę dwoistość również w muzyce?

Nie. Akurat moja muzyka jest bardzo spójna. W sztuce jest konkret i jednoznaczność. Dwoistość pojawia się tylko w życiu.

Uważasz siebie za osobę pewną siebie?

Czasami tak, czasami nie. W szkole byłam taką uczennicą z ostatniej ławki, która nie zdawała sobie sprawy ze swojego potencjału. Moja praca spowodowała, że musiałam spojrzeć na siebie z innej strony. Wyciągnęła mnie z tego introwertyzmu. Dzisiaj jestem osobą duuużo bardziej pewną siebie, ale dużo czasu zajęło mi to, żeby do tego dojść.

Czy można powiedzieć, że bohaterka z Twojego najnowszego albumu „Lucy and the Loop” przechodzi właśnie taki etap dojrzewania?

Niekoniecznie. To bardziej chęć wydostania się z niefajnej sytuacji. Z jakiejś ciemności. Z czegoś co powoduje, że nie ma się ochoty do działania i wejścia w następny etap swojego życia. W etap otwartości, stania po swojej stronie i odwagi podejmowania decyzji.

Czy ktoś pomaga wstać Twojej bohaterce?                                             

Ona wstaje sama. To jednak jest żołnierka w pewnym sensie. Dziewczęca, sensualna ale jak już odkrywa swoją moc to idzie jak burza:). Lucy musiała przeżyć coś nie fajnego, żeby wstać i dalej świadomie kierować swoim życiem.

Mówisz, że są to etapy Twojej bohaterki. Ale myślę, że to trochę Twoja transformacja. Co to był za silny bodziec, który wpłynął na taką zmianę?

Jest tam kilka autobiograficznych wątków. Każdy z nas ma w życiu taki moment przebudzenia. Wzrastamy w jakimś konkretnym środowisku i nasączamy się tym, co dają nam ludzie z którymi przebywamy. Potem wychodzimy z tego środowiska i okazuje się, że ile ludzi tyle sposobów postrzegania świata. A przecież droga do osiągnięcia celu składa się właśnie z ludzi. Spotykasz na drodze kogoś, kto daje ci poważny wycisk. Te najtrudniejsze sytuacje są bodźcem do tworzenia czegoś, do chęci zmiany. Chyba trochę lubiłam taki masochizm w swoim życiu. Lubiłam dostawać w pierdziel, bo motywowało mnie to do działania. Ale ten etap mam już za sobą. Teraz bardzo lubię, kiedy jest łatwo i przyjemnie.

Odniosłam wielki sukces i wydawało mi się, że już zawsze tak będzie. Miałam wrażenie, że płyty zawsze będą się sprzedawać, że zawsze będę zarabiać tyle samo pieniędzy. I w pewnym momencie nastąpiło wielkie rozczarowanie.

Czy ten bodziec dotyczy życia prywatnego, czy zawodowego?

Pęczniała we mnie pewna historia, którą chciałam opowiedzieć właśnie poprzez muzykę. Potrzebowałam wykreować do tego bohaterkę, której ustami opowiem pewne rzeczy. Nie lubię się tak publicznie wybebeszać i nie mam takiej potrzeby. Muzyka sama w sobie powinna mówić wrażliwemu człowiekowi już bardzo wiele.

Odbiór muzyki to jest indywidualna sprawa, ale mam wrażenie, że Twoja wcześniejsza muzyka była bardziej optymistyczna? Mam dobre wrażenie?

Tak. Po etapie popularności utworu„Orła cień” moje życie totalnie wywróciło się do góry nogami. Zaczęłam pisać o sprawach, które są trudniejsze.

Na czym polegało to totalne wywrócenie?

Jak zaczynałam pracować z chłopakami z zespołu Varius Manx miałam 18 lat. Zaczynałam nagrywać pierwsze piosenki. Odniosłam wielki sukces i wydawało mi się, że już zawsze tak będzie. Miałam wrażenie, że płyty zawsze będą się sprzedawać, że zawsze będę zarabiać tyle samo pieniędzy. I w pewnym momencie nastąpiło wielkie rozczarowanie. Rynek uległ zmianie, płyty przestały się sprzedawać. To był pierwszy moment, w którym trzeba było się zatrzymać, rozejrzeć i zastanowić , co zrobić dalej. Życie w takiej bańce, która pęka w pewnym momencie musi znaleźć ujście. W 2001 roku podjęłam decyzję o samodzielnym wydawaniu swoich płyt. Uważam, że to była najlepsza decyzja jaką podjęłam w życiu, bo to mi dało swobodę mówienia ludziom tego co czuję, a nie spełniania cudzych oczekiwań.

Może za wcześnie nadszedł ten sukces?

Nie, moment był dobry. Ja mam bardzo mocny kręgosłup i nie jestem podatna na patologiczne wpływy z zewnątrz. I tutaj po raz kolejny wychodzi dwoistość mojej natury. To co wtedy działo się było ekstremalne. Z jednej strony moje marzenie o śpiewaniu spełniało się, ale z drugiej strony czułam, że każdy chce mieć na własność moje DNA. Nie o to chodziło. W pewnym momencie to jaką jestem osobą w życiu, zaczęło mijać się z tym, jaki wizerunek medialnie mi tworzono. Nie było żadnej spójności. To było dość skomplikowane, trudne. Poczułam, że muszę się z tego ewakuować. Nie liczyło się to, co miałam do powiedzenia. Ważne było to z kim się spotykałam, ile razy, w jakim mieście żyłam, a ja chciałam robić muzykę po prostu. Tworzyć wspólnie. To był cel. Mam wrażenie, że mimo upływu czasu to się nie zmieniło. Wracam z płytą, która sama w sobie stymuluje do zadania szeregu fajnych pytań a i tak najczęściej słyszę „czemu tak długo Cię nie było”, „co się z tobą działo?”, szukane są na siłę jakieś wątki sensacyjno-depresyjne. Ich nie znajdziecie! Jest Lucy, atrakcyjna nie tylko ciałem bohaterka, mam wrażenie fajnej płyty.

Obecnie Twoja nowa płyta jest pewnym przesłaniem. Masz konkretną wizję. Twoja bohaterka zmaga się z różnymi etapami życia. Czy nie łatwiej jest śpiewać o prostych rzeczach? Np. o pięknej miłości, tak po prostu?

Artykuł Kasia Stankiewicz. Wywiad pochodzi z serwisu .

Wywiad z Agnieszką Więdłochą przeprowadziłam w kawiarni Art Cafe przy pl. Wilsona. Ciekawe i klimatyczne miejsce. Początkowo obawiałam się, że dwuosobowe stoliki ustawione blisko siebie – jeden obok drugiego – mogą być krępujące. Jednak niepotrzebnie. Co prawda taka sytuacja nigdy nie jest komfortowa dla fotografa, który musi uważać, aby nie sfotografować również innych gości kawiarni. Na szczęście wtedy nikt nie przysiadł się do stolików sąsiadujących:)

Wywiad z Margaret zrealizowałam w  Coffee Karma przy pl. Zbawiciela. Akurat w tym dniu był spory tłum. W środku było zbyt ciemno, dlatego jak mogliście zobaczyć na zdjęciach – usiadłyśmy centralnie w przeszklonych drzwiach. Latem to miejsce pełni funkcję tzw. ogródka. Co do komfortu rozmowy – siedząc obok siebie, czyli bardziej ramię w ramię i kierując wzrok w stronę tęczy, mogę śmiało rzec, że z pewnością wpłynęło na plus. Może nawet sprawiło, że rozmowa była bardzo na luzie:)

Lubię realizować wywiady latem, ze względu na możliwość rozmowy na zewnątrz kawiarni, co wpływa również na zdjęcia jakimi zostają opatrzone wywiady. Zieleń, światło, estetyka – wszystko się zgadza. Wywiad z Sebastianem Cybulskim przeprowadziłam w bardzo słoneczny dzień w ogródku kawiarni Zielnik Cafe. Wygodne ratanowe fotele, duży stolik. Rozmówca czuł się chyba bardzo dobrze:) I oto chodzi!

Wywiad z Natalią Lesz również został zrealizowany w ogródku będącym częścią restauracji Flaming & Co. Z tego co się zorientowałam jest to miejsce bardzo często wybierane przez celebrytów. Biały płotek przyczynił się do zrobienia ciekawych ujęć z przebiegu rozmowy. Z tego względu chyba to miejsce na długo pozostanie w mojej pamięci. Bardzo duży stół to dodatkowy plus i komfort rozmowy „face to face”.

Artykuł Jakie miejsce, taki wywiad? Sztuka Wywiadu Cz.2 pochodzi z serwisu .

Zdarza się, że widzowie są zbulwersowani, oburzeni. Ich reakcje bywają przesadne.

Marta Ścisłowicz gra w popularnych polskich serialach. Na wiosnę ruszy nowa produkcja z jej udziałem – serial Strażacy. Marta zagra jedną z głównych ról. Wcieli się w postać kobiety odważnej i niezależnej. Aktorka, sama również w życiu podejmuje odważne gesty. Nie dajcie się zwieść, że Marta gra jedynie role grzecznych postaci. To aktorka wszechstronna, która nie wyznacza sobie granic własnych możliwości. Grając carycę Katarzynę obnażyła się przed widzami, dosłownie i w przenośni. Jak bardzo rola carycy wpłynęła na jej karierę? Nagradzana wielokrotnie za tę rolę mogłaby powiedzieć już dość tego rozbierania. Ile jest wstanie znieść dla sztuki? Zapytałam. Przeczytajcie wywiad z Martą Ścisłowicz.

Czy wraz z graniem kolejnego spektaklu Carycy Katarzyny jesteś mniej skrępowana na scenie?

Myślę, że tak. Ale będąc na scenie, nie myśli się już takimi kategoriami.

Rozebrałaś się 47 razy?

Nawet dużo razy więcej (śmiech), bo również na próbach generalnych.

Na próbach też trzeba?

Trzeba sprawdzić, czy jesteś wstanie z tym funkcjonować.

Była próba generalna, rozebrałaś się po raz pierwszy… i ?

W momencie, kiedy to już się dzieje nie myślisz kategoriami racjonalizmu, nie analizujesz tego we własnej głowie, to jest impuls. Ja wiedziałam po co to robię. Najtrudniejsze było dla mnie odsłanianie się przed widzem, ale takie emocjonalne. Nagość jest wykorzystywana w bardzo uzasadniony sposób. W całej tej historii, caryca Katarzyna wykorzystywała swoje ciało do władzy. Nagość, która jest kostiumem jedynie podkreśla takie odarcie ze schematów, konwenansów. Ale oczywiście pomimo uzasadnienia, są bariery, które każdy z nas ma. Tym bardziej, że to ciało nie jest idealne.

Właśnie, dla kobiety to nie jest łatwa sprawa, tak się obnażyć. Pomimo tego zgodziłaś się.

Tak, bo wiem, co chcę przez to opowiedzieć widzom. W spektaklu celowo opowiadamy bez takiej estetyzacji, która dzisiaj jest na każdym kroku. Wszyscy dążą do ideału. A ja mam ciało, takie jakie mam… i wraz z upływem lat będzie jeszcze gorzej, tak jak u każdego, ciało będzie się starzeć. Dlaczego by właśnie nie opowiadać o ważnych tematach bez Photoshopa? Na scenie mówimy o cielesności, chorobie, umieraniu, niedoskonałościach ciała. To mnie podkusiło, żeby zrobić taką odwyrtkę w swoim życiu zawodowym i zaproponować coś zupełnie innego. W serialu non stop jesteśmy poddawani estetyzacji.

Jak widzowie na to reagują?

Ten spektakl jest formą spotkania. Zachodzą interakcje. Zdarza się, że widzowie są zbulwersowani, oburzeni. Ich reakcje bywają przesadne. To zdarza się rzadko, ale to dużo mówi  o kondycji polskiego społeczeństwa, polskiej widowni. Uważam, że to nie jest już nic szokującego. Jest tyle nagości w dobie Internetu. Wydawałoby się, że nasze społeczeństwo nie jest pruderyjne, a okazuje się nagość to jednak jest temat.

Długo zastanawiałaś się, czy się na to zgodzić?

Ten pomysł urodził się w trakcie pracy nad tekstem. Wspólnie z reżyserem zastanawialiśmy się czy to jest potrzebne, co to wniesie. Przy okazji tego spektaklu pojawił się ciekawy temat – czy ciało (jako narzędzie aktora) – należy do mnie do aktorki, czy to ja podejmuję decyzję o rozebraniu się, użyciu takiego środka, czy należy do reżysera, który na przykład przychodzi i mówi masz zrobić to i to. Pytanie, kto ma tę władzę. Jest to złożony temat. A może robiąc taki gest, to widz ma władzę nade mną. Ten temat świetnie koresponduje z tematem ciała politycznego; używania go przez Katarzynę.

Zdaje się, że Ty masz władzę nad widzem.

Z tym bywa różnie. To jest energia prawdziwego spotkania, na zasadzie tu i teraz. Każdy wieczór jest inny. Bardzo dużo zależy od widowni, na ile jest interaktywna. Pamiętam, jedna z Pań była totalnie oburzona i wyzywała mnie od różnych na k….. Trochę mówiła do postaci, a trochę do mnie prywatnie – te dwie płaszczyzny (aktor – postać czy aktor – człowiek) często celowo w spektaklu mieszamy. Ale to, co ta Pani zrobiła, dało tak fantastyczne paliwo i tak przełamało spektakl, że na pewno nigdy tego nie zapomnę. Weszłam z nią w interakcje, zaczęłam się z nią kłócić. Przez chwilę ona miała nade mną władzę, po czym  poczułam, że nie mogę jej odpuścić i ostatecznie to ja przejęłam kontrolę nad spektaklem. I to było fantastyczne. To był też ten moment, kiedy Katarzyna dochodzi do władzy, wspaniała paralela. Ludzie na widowni to wyczuli.

Łatwo tak zapanować nad własnymi emocjami?

Trudne. Ale takie żywe spotkanie bardzo mnie interesuje. Jeżeli uprawiać aktorstwo to tylko po to, żeby było ono mocne. Takie pół środki, szczególnie na scenie, nie są dla mnie interesujące.

Czy miałaś pokusę, aby udoskonalić swoje ciało do tej roli?

Nie było takiej konieczności. Nie wymagała ode mnie tego rola. Oczywiście staram się biegać przed tym spektaklem, ale to wynika bardziej z rodzaju gotowości i dyscypliny, która jest wpisana w ten zawód. Spektakl gram regularnie. Takie chwilowe wkręty udoskonalenia ciała, czy jakieś zabiegi nie miałyby racji bytu.  Ale jak najbardziej mogłabym przytyć lub schudnąć 10 kg, gdyby pojawiła się ciekawa propozycja i rola warta takiej pracy.

Mimo wszystko, nadal zastanawiam się dlaczego się na to zdecydowałaś.

Ta propozycja pojawiła się w takim przełomowym dla mnie momencie. Zanim podjęłam się tej pracy, zrezygnowałam z etatu w Teatrze w Bydgoszczy, w którym pracowałam ponad 5 lat. Miałam taki etap przemyśleń, przeformułowania swojego życia zawodowego. Czułam, że sama muszę pokierować swoją drogą zawodową. Wtedy poczułam, że albo wszystko albo nic. Mogłam zaryzykować  albo utopić się w morzu kolejnych miałkich propozycji, frustracji i nic nierobienia. Ale to nie była desperacja, zrobiłam to świadomie. Doświadczenie zdobyte w teatrze w Bydgoszczy z pewnością pozwoliło mi udźwignąć tę rolę.  Pewnie z  5 lat wcześniej nie zdecydowałabym się na taki gest. Nie byłabym na to gotowa. Znaczeniowo nie wiedziałabym jak go wykorzystać, co jest niezwykle istotne w tym spektaklu.

Myślisz, że podjęcie takiej decyzji to kwestia dojrzałości?

Myślę, że to kwestia akceptacji samej siebie, swojego ciała. Pewnie chciałabym, żeby to ciało było trochę inne, lepsze tu i ówdzie. Tak jak u każdego, pojawiają się kompleksy. Jednak chodzi tutaj również o pokazanie, że ciało pięknie oświetlone w filmie, czy sesji zdjęciowej na żywo wygląda zupełnie inaczej. Ciało nie jest idealne, nie wszyscy są jak z Photoshopa.

Jeżeli krytyk teatralny uważa, że zagrałaś nie dość wystarczająco, bo byłaś skrępowana nagością, to co sobie myślisz?

Sama nagość mnie nie krępuje; jestem tak po prostu wychowana. Jeżeli jest to konstruktywna krytyka to ją szanuję i wyciągam własne wnioski. Wiem, że w okolicach premiery krążyły takie głosy. Pamiętam kielecką premierę, która była dla mnie dużym stresem, ale nie ze względu na nagość, ale sam fakt premiery. Nowe miejsce, nowa publiczność. Wtedy z tyłu głowy zawsze pojawia się myśl, że muszę sprostać jakimś oczekiwaniom. Takie myślenie, totalnie blokuje aktora. Pojawia się wewnętrzna histeria. Walczę z tym. Staram się myśleć długofalowo, na przykład dzisiaj się nie udało, no to trzeba popracować, jutro się uda. Tylko taka praca ma sens. Lepiej powiedzieć sobie mogę wszystko, ale nic nie muszę. Wtedy uruchamia się swoboda i luz w graniu.

To uważasz, że mają rację?

Czasami tak. Oczywiście nie mówię tutaj o komentarzach w Internecie i o hejcie dla samej rozrywki. Sztuka ma to do siebie, że jest subiektywna i każdy może napisać co chce.  Mam na myśli krytykę, z której faktycznie wynikają jakieś wartościowe uwagi. Wówczas stwierdzam, że może rzeczywiście warto coś zmienić. Oczywiście staram się nie przejmować krytyką. Dostaję pozytywny zwrot od ludzi. Długo broniłam się przed założeniem zawodowego fan page na Facebooku, jednak okazuje się, że to jest fajne łącze z widzami. Odzywają się, komentują. To nie jest tak, że kończę spektakl i nie ma żadnej kontynuacji. Wręcz przeciwnie. Opisują swoje wrażenia. Widz przestaje być abstrakcją, nagle nabiera takiej realności; fajnie że to nie taka enigma.

Ogólnie grasz w tego typu spektaklach. Jak nie przeklniesz Ty skur…, to rozbierzesz się. Ale poruszasz przy tym ważne tematy, niekiedy nawet będące tematami tabu w społeczeństwie. Jest też drugi spektakl, w którym występujesz nago. Czy to również było konieczne?

W Spektaklu Towiańczycy. Królowie chmur  moja nagość to rodzaj performance. Ściągam z siebie cały kostium, zakładam go sobie na głowę i na oczy. Nic nie widzę. Zostaję ja i moje ciało. Idę w widownię, chodzę między rzędami. Widz może zareagować w taki czy inny sposób. Czekam jak to zagra. Widz może również  nie brnąć w ten performance.

Mam wrażenie, że cały ten zawód  jest tak trudny i tak nie do uchwycenia, że codziennie zmagam się z pewnymi lękami, które produkuje moja głowa.

Czy to nie jest tak, że reżyser stwierdził, że skoro udało się za pierwszym razem – bo przecież spektakl Carycy jest oblegany – to czy nie pomyślał, że może warto powtórzyć sceny z nagością?

Pomyśleliśmy, że chcielibyśmy pójść dalej z tym tematem. Oczywiście pojawiło się pytanie, co możemy jeszcze zrobić więcej. W związku z tym, że Towiańczyków, tak samo jak Carycę Katarzynę  reżyseruje Wiktor Rubin, oraz to, że autorką obu tekstów jest Jolanta Janiczak sprawia, że czuję niezwykły komfort pracy. Tworzymy pewien rodzaj teamu. Poza tym pojawiła się pewna pokusa. Po Carycy Katarzynie myślałam, że temat nagości, gdzie tyle o tym dyskutowano, nie jest już tematem, tym bardziej, że nagość  była wszechobecna w teatrze – jak Oczyszczeni Warlikowskiego czy Persona. Marilyn u Krystiana Lupy. Nie zrobiliśmy tego po to, żeby szokować. Chciałam trochę przekuć ten balon poważnych rozmów, żeby pobawić się tymi kliszami, stereotypami i powiedzieć no to właściwie, cóż to jest za temat i dlaczego się nad tym wszyscy zatrzymujemy. Wszyscy mamy to samo, mniej lub bardziej estetyczne.

Warto dodać, że za rolę carycy otrzymałaś już kilka nagród za najlepszą rolę żeńską. Rodzice muszą być dumni. Widzieli spektakl Carycy?

Tak. Z tym, że nie na premierowym spektaklu, ponieważ byłoby to dla mnie zbyt duże przeżycie. Mamę zaprosiłam po 3 miesiącach grania, kiedy poczułam, że jestem oswojona z tym tematem. Oczywiście przygotowywałam rodziców, mówiłam o co chodzi. Na początku nie byli jakoś specjalnie szczęśliwi, ale to było do przewidzenia. Jednak kiedy mama przyjechała do Kielc pozytywnie zareagowała i w ogóle nie było tematu. Nie było to dla niej szokujące. Przekonała się, że cielesność jako rodzaj kostiumu jest po coś, że jest to pewne przekroczenie, wyjście ze schematu.

Mama rozumie, a tata?

Z początku myślałam, że może na razie nie chce przyjechać i uszanowałam to. Potem, gdy mówiłam „tato przyjedź” i usłyszałam odpowiedź, że już był – opadła mi szczęka ze zdziwienia. Wkurzyłam się, a potem, wzruszyłam. Tato przyjechał incognito. Nie wiedziałam, że był na widowni. Nic nie powiedział, bo nie chciał mnie krępować. Jednak przy Towiańczykach powiedziałam, żeby już tak nie robił, żeby dał mi znać, żebyśmy spędzili wspólnie ten wieczór. Rodzice śledzą moje poczynania. Mam nadzieję, że są ze mnie dumni. Chociaż to nigdy głośno nie pada.

Dlaczego głośnio nie pada?

Wydaje mi się, że rodzice nie chcą, żeby sodówka uderzyła mi do głowy. Są szczęśliwi, ale nie chcą mi tak specjalnie kadzić. Traktują to jak normalną pracę, jak każdy inny zawód. Bardziej  martwią się, że dużo pracuję i czy nie marznę na scenie. (śmiech)

No właśnie, a marzniesz?

Jak wchodzisz na scenę, to są takie emocje. Nie ma czasu, żeby czuć zimno.

 W rodzinnych Tychach widzieli spektakl?

 27 stycznia będziemy grać tam Carycę Katarzynę.

 Czyli będą przyjaciółki, sąsiedzi, znajomi?

Moje trzy najlepsze przyjaciółki z Tychów już widziały spektakl. Będą  nauczycielki ze szkoły, koleżanki siostry. To będzie ciekawa konfrontacja. Na pewno emocjonalnie będzie to dla mnie trudne. To jest jednak rodzinne miasto… Kiedyś pamiętam, grałam spektakl w Tychach w ramach Teatru Konesera i na widowni nie było ani jednej osoby, której bym nie znała. Widownia była kameralna i siedziała w odległości pół metra. To było bardzo trudne.

 Czy uważasz, że jesteś odważna?

Chyba tak. To znaczy…, widzisz paradoksalne wszyscy mówią, że to jest takie odważne, (moje role w spektaklach Rubina), ale tak naprawdę, to nie było dla mnie, aż tak trudne. Oczywiście zdarza się, że mam słabszą formę, jestem bardziej zestresowana i każdy wieczór jest w pewnym sensie walką psychiczną. Zresztą każdy dzień jest dla mnie walką.

Na początku wydawało mi się, że nikt z widowni nie wykona tego gestu, nie dotknie moich piersi, że nikt nie będzie miał odwagi.

Dlaczego każdego dnia walczysz ze sobą?

Bo mam wrażenie, że cały ten zawód  jest tak trudny i tak nie do uchwycenia, że codziennie zmagam się z pewnymi lękami, które produkuje moja głowa. Każdy dzień pracy na planie, na scenie, to jest zaczynanie czegoś od poziomu zero, czasem udowadnianie samemu sobie, że jest się czegoś wartym. Gdyby o tym myśleć, można by nie wychodzić z domu.

Może deprymujące jest również dążenie za rolami?

Mam to szczęście, że mam bardzo dużo pracy.  Nie myślę o tym w tych kategoriach. Ta rezygnacja z etatu w teatrze jakiś czas temu, rodziła takie myślenie jak u rodziców, a co z ubezpieczeniem, z emeryturą. Ale w aktorstwo jest wpisane ryzyko. Nie po to chcę to robić, żeby było wygodnie i komfortowo. Chcę pracować w tym zawodzie ze wszystkimi jego konsekwencjami.

Rodzicie widzieli spektakl, a narzeczony?

Tak. Przyjechał na premierę do Kielc.

Jak zareagował, że będziesz występować nago?

Dużo o tym rozmawialiśmy. Chciałam podzielić się z nim swoimi przemyśleniami. Jesteśmy ze sobą ponad 4 lata, często doradzamy sobie w różnych sprawach. Dyskutowaliśmy. Na początku wielu z tych rzeczy nie akceptował, nie podobały mu się. Mówiłam – dobra, rozumiem.

Jakie argumenty podawał?

Były rozważania, gdzie są te granice, których nie powinno się przekraczać w aktorstwie, czy są te granice w ogóle. I czy to jeszcze jest aktorstwo.

Jest moment, że widzowie decydują, czy mogą dotknąć Twojej piersi.

I to też jest uzasadnione. To jest scena, w której Katarzyna przejmuje władzę. I ja – podobnie jak ona – używam w tym celu swojego ciała. Wychodzę do widowni z taką  makietą teatru i to są jakby moi żołnierze. Były rozważania, czy to jest performance w dobrym tego słowa znaczeniu, czy też nie.

Musiałaś to tłumaczyć?

Ja też na początku tego nie wiedziałam. Dopóki tego nie skonfrontowałam z widzem,  była jedna wielka niewiadoma.

Nie byłoby końca związku, gdyby tego nie zaaprobował?

Myślę, że nie. Ale gdyby tak się okazało, to zapewne nie byłby to „ten” mężczyzna. Nie potrzebuję jakiegoś tyrana, który mówiłby, co mam robić. Jestem osobą niezależną. Rozumiałam to, że może mu się to nie podobać. Jednak, gdy później przyjechał na spektakl na Festiwalu Boska Komedia w Krakowie, gdzie zdecydowanie byliśmy już „rozegrani”, jak mówią aktorzy, w ogóle nie było tematu nagości. Wzruszył się. Spodobała mu się ta energia i przedstawienie. Tak naprawdę można coś zakładać, ale dopóki ktoś nie przyjdzie na spektakl, tylko hipotetycznie może coś oceniać.

Jesteś feministką?

To za duże słowo. Nie o taką niezależność mi chodzi, jestem za partnerstwem.

Nagość nagością, ale z tym dotykaniem? W czyjej to się głowie urodziło?

To zaproponował reżyser Wiktor Rubin. Ale to nie było na zasadzie musisz zrobić tak i koniec. Gdybym doszła do wniosku, że to dla mnie za dużo, nie zrobiłabym tego. Na początku wydawało mi się, że nikt z widowni nie wykona tego gestu, nie dotknie moich piersi, że nikt nie będzie miał odwagi. A tu okazuje się, że prawie wszyscy to robią, zarówno kobiety, jak i mężczyźni.

Mimo to nie wycofałaś się. A mogłaś.

Nie, ponieważ jeśli budujesz rodzaj żywego teatru, to w ostateczności musisz się jednak z tym liczyć, że tak będzie. Być może na początku miałam w sobie jakiś taki system obronny. Może  podświadomie tłumaczyłam sobie, że to nie będzie nic strasznego. Co ciekawe, okazuje się, że to jest taki odruch bezwarunkowy, że jak coś dają to trzeba dotknąć. I taki odruch pozakulturowy strasznie mnie zaskoczył. Pierwsza osoba ma najtrudniej. Jest zaproszona do takiego gestu i wszyscy na nią patrzą. Ona wykonuje ten gest wobec publiczności, stając się częścią spektaklu. Napięcie jest ogromne. Widzowie najpierw traktują to jako rodzaj zabawy, później jednak zmieniam kierunek, obracam to w coś zupełnie innego.

Czyli nie masz z tym problemu?

Teraz, już nie mam. Ludzie, którzy przychodzą na spektakl już wiedzą o czym to jest. Rozniosło się. Ale na początku byli zszokowani. Nastąpiło takie przełamanie między aktorem, a widzem. Ale powtarzam, że nie chodzi nam o to, żeby szokować.

A gdyby pojawiła się propozycja od Playboya, rozebrałabyś się?

Musiałabym się mocno nad tym zastanowić. Jednak wydaje mi się, że obecnie nie byłby to dobry moment na taką sesję, zwłaszcza, że gram w takim spektaklu.

A może bałabyś się, że mężczyźni zaczęliby przychodzić na spektakl właśnie ze względu na nagość? Poza tym, może przez to byłaby jeszcze lepsza promocja spektaklu?

Moim zdaniem promocja i sprzedawanie czegoś kobiecym ciałem bez większej idei nie jest fajne.  Żeby to zrobić musiałabym mieć naprawdę mocne uzasadnienie. Poza tym, gdyby mężczyźni przyszli do teatru po obejrzeniu takiego czasopisma mogliby się trochę zdziwić. Ale oczywiście nie ma nic złego w kobiecym ciele, oraz w takich sesjach.

Ile byłabyś zdolna znieść dla sztuki?

To się ciągle okazuje. Zobaczymy.

Nie masz granicy?

Pewnie gdzieś mam tę granicę. Tylko dopóki się  do niej nie zbliżę, nie będę tego wiedzieć. Teraz nie potrafię odpowiedzieć, czego bym nie zrobiła. Nie wyznaczam sobie granic.

W rankingu pod względem ilości występowania w serialach jesteś na pierwszym miejscu.

Troszkę jest to przesadzone. Na pewno są aktorzy, którzy zagrali w jeszcze większej ilości seriali. Oczywiście zdarzyło się, że emisje różnych seriali nakładały się i występowałam w kilku  jednocześnie. Lubię płodozmian, lubię gdy coś się dzieje. Gdy za długo grasz w jednym serialu, przylegają do aktora pewne łatki.

Policzmy, Lekarze na TVN, O mnie się nie martw na TVP2, M jak miłość na TVP2, Blondynka na TVP1.

Tak, z tym, że teraz serial Lekarze już się skończył. W M jak miłość też już nie będę grać. Moja bohaterka wyjedzie do Szwecji w poszukiwaniu pracy i miłości. Scenarzyści nie chcieli mnie uśmiercać. Jednak odpuściłam sobie.

Skąd taka decyzja?

Z jednej strony, ze względu na poszukiwanie nowych wyzwań. Z drugiej strony, nie chcę by określano mnie łatką rekordzistki serialowej. Niby pojawiam się w drugoplanowych rolach, ale trzeba uważać i pilnować, żeby nie być wszędzie. Gdy jest cię za dużo, traci się wiarygodność dla widza.

Na wiosnę w TVP1 rusza nowy serial z Twoim udziałem, grasz z Kubą Wesołowskim oraz Maciejem Zakościelnym?

Tak. Z tym, że z Kuba gra w części Państwowej Straży Pożarnej, a ja w Ochotniczej Straży Pożarnej. Gram razem z Maciejem Zakościelnym, Michałem Żurawskim, Michałem Czerneckim, Dawidem Zawadzkim, Sebastianem Fabijańskim i Olafem Lubaszenko.

Szkolenia strażackie były?

Były. Oczywiście takie w pigułce. Strażacy to serial akcyjny, dużo się dzieje. Bohaterowie tworzą zgrany team. Stworzyliśmy też na planie taką niezłą bandę, mam nadzieję, że ta energia przeniesie się na ekran. Gram główną rolę kobiecą. Maciej – główną rolę męską.  Nakręciliśmy 10 odcinków.

Myślisz, że ten serial coś wniesie do twojej kariery? Będzie jakiś przełomowy moment?

Do tej pory nie grałam głównej roli w takiej dużej produkcji. Współpraca z reżyserem była taką filmową robotą. Trochę mam nadzieję, że ta rola otworzy przede mną nowe możliwości w karierze zawodowej. Nie mam tutaj na myśli popularności celebryckiej, lecz zyskanie ciekawych filmowych propozycji.

A po filmie Bogowie oczekiwałaś większego sukcesu?

Umówmy się ta rola nie była jakoś zabójczo duża.

Ale mimo, to w mediach jest  to odbierane jako Twój sukces?

Tak, ponieważ była to jedna z większych żeńskich ról, które można  było w tym filmie zagrać. Strasznie szkoda, że ogólnie w kinie jest tak mało ról dla silnych i wyrazistych kobiet. Na szczęście w teatrze Janiczak przełamuje trochę te stereotypy.

Jako aktorka często jesteś przypisywana do regionu, pojawiają się w Internecie artykuły z nagłówkami nasza Tyszanka. Czy taka regionalizacja Cię nie drażni?

Nie. Kocham Śląsk. Bardzo utożsamiam się z tym regionem. Sama często to podkreślam.  Jest również takie poczucie śląskości, które wyczuwa się również w drugim człowieku. Jakby ciągnął swój do swego. Mój chłopak też jest Ślązakiem.  Być może takie nagłówki są sposobem promocji regionu, ale nie drażni mnie to. Nawet moja koszulka, którą mam dzisiaj na sobie herc klekoty jest ze sklepu Gryfnie – ze śląskimi gadżetami.

Myślę długofalowo. Chcę móc żyć z tego zawodu i stawiać sobie fajne wyzwania do późnego wieku.

To znaczy?

Hercklekoty w gwarze śląskiej oznaczają palpitacje serca. Gryfnie to ładnie.

Będąc bliżej tematów sercowych…, kiedy ślub?

Nie czuję takiej potrzeby. Chyba nie jest mi to potrzebne. Na razie nie czuję potrzeby zakładania rodziny, może kiedyś to się zmieni.

Czyli 30-stka dla Ciebie nie jest wyznacznikiem, że trzeba mieć dzieci?

Nie. Uważam, że trzeba poczuć instynkt macierzyński, póki co go nie mam. Poza tym, to nie tak, że to jest obowiązkowe dla kobiety, czy mężczyzny, że w danym wieku muszą mieć dzieci. Niektórzy może nie muszą ich mieć, nie są do tego stworzeni. Ale oczywiście lubię dzieci w swoim otoczeniu, jestem fajną ciocią.

Nie marzysz o białej sukni?

O nie! Nie mam takiej kliszy z dzieciństwa, że księżniczka w białej bezie (śmiech), chyba jednak póki co nie. Zresztą raz brałam ślub w serialu, miałam białą suknię i już mi wystarczy.

Ale jeśli chodzi o małżeństwo to nie jest to związane z wiarą?

Nie. Być może w momencie kiedy dojdą formalne sprawy, mieszkaniowe, finansowe to może zapadnie taka decyzja.  Na razie o tym nie myślimy. Mój partner myśli podobnie.

Ale dla miłości przeniosłaś się do Warszawy?

Tak, ale wówczas byłam z innym partnerem niż obecnie. Warszawa była dla nas taką wspólną bazą. Mimo to po zakończeniu związku zostałam w Warszawie, także ze względu na możliwość pracy serialowej. Jestem tutaj ósmy rok. Z kolei moje prace teatralne tak się układają, że podejmuję współprace wyjazdowe. Krążę między Bydgoszczą, Krakowem i Kielcami. Ale jestem super zorganizowana. Daję radę.

I nie odpuszczasz.

Nie. Myślę długofalowo. Chcę móc żyć z tego zawodu i stawiać sobie fajne wyzwania do późnego wieku.

Rozmawiała: Iwona Gielecińska, Zdjęcia: Tola Martyna Piotrowska

Polub, udostępnij, skomentuj.

Katarzyna II – cesarzowa Rosji w latach 1762-1796. Rządziła krajem twardą ręką. Słynęła ze swojej bezwzględności w polityce. Przyczyniła się do rozbiorów Polski. O Katarzynie do tej pory  krąży wiele legend, anegdot i sprośnych żartów, ale bynajmniej nie ze sposobu rządzenia krajem, lecz z powodu jej niezwykle rozpustnego życia. Caryca Katarzyna nie miała żadnych zahamowań, miała wielu kochanków, potrafiła uwieść każdego. Romansowała chociażby ze Stanisławem Augustem Poniatowskim, choć nie tak bezinteresownie – to dzięki jej poparciu został królem Polski. 

Katarzyna doskonale wykształcona, znająca się na architekturze i dziełach sztuki imponowała, używała różnych sposobów by osiągnąć swój cel. Powstało wiele biografii na temat jej rozpustnego życia. Spektakl Caryca Katarzyna nie skupia się na odtworzeniu historii samej w sobie i przedstawieniu wydarzeń historycznych, lecz na ukazaniu psychiki kobiety bezwzględnej, która używała ciała do osiągnięcia władzy. W historii Katarzyny widać bardzo wyraźnie, drogę ciała na tron, politykę pisaną ciałem i na ciele – opisują twórcy spektaklu Caryca Katarzyna. 

Artykuł Marta Ścisłowicz. Ile jest wstanie znieść dla sztuki? pochodzi z serwisu .

Czarny, pogrubiający, wydłużający! Nadaje oku niebywałej wyrazistości. I to prawie od 100 lat! Co prawda z biegiem lat czerń – stała się zapewne głębszą czernią, a szczoteczka coraz bardziej wyprofilowana i dopasowana do kącików oka, niemniej jednak cel jego stosowania od zawsze był ten sam – PIĘKNO. A nie byłoby ono osiągalne i na wyciągnięcie kobiecej ręki, gdyby nie zrządzenie losu w 1915 roku. I być może do dziś, smoky eye, nie byłoby aż tak smoky, a samo spojrzenie tak zalotne. Więc ukłon w stronę przedsiębiorcy, który wymyślił tusz do rzęs…, tusz marki Maybelline. Do dziś jednej z najbardziej rozpoznawalnych marek na świecie, przynoszącej milionowe zyski. A jakie były początki tego wielkiego konsorcjum? Jakie tajemnice kryją się za tym szyldem? Niebywałe.

Może to o niej, może to o Maybelline!

Bogata, piękna, sprytna

Sięgając po publikację Maybelline przeniesiesz się do początków XX wieku i otrzesz się o przygody rodziny Williamsów. Nikomu wcześniej nieznane fakty opisuje spadkobierczyni spuścizny po Maybelline – Sherrie Williams. To jej stryjeczny dziadek założył markę Maybelline. Sharrie zdecydowała się opowiedzieć rodzinne tajemnice rodu Williamsów, które nie były wolne od osobistych kłopotów, czy uzależnień.

Szczęście w nieszczęściu. Maybelline

Wszystko zaczęło się od Mabel, która niefortunnie przy gotowaniu osmoliła sobie brwi i rzęsy na skutek wybuchu kuchenki. To właśnie jej brat – Tom Lyle zauważył, że jego siostra starała się kamuflować niedoskonałości w wyglądzie, przy pomocy pewnej mikstury nazywanej „sekretem z haremu” – wazeliny zmieszanej z pyłem węglowym i popiołem z nadpalonego korka. Tom Lyle postanowił wyszukać na rynku coś, co będzie dawało jeszcze lepszy efekt. Nie znalazł. Dlatego z pomocą specjalistów z laboratorium stworzył to, czego tak bardzo szukał. I początkowo, tusz do rzęs był po prostu niewielką kostką. Nakładało się go przy pomocy pędzelka.

Od drobnej sprzedaży wysyłkowej do wielkiego świata Hollywood

Najbardziej ciekawe jest to, jak mały handel wysyłkowy zmienił się w wielkie konsorcjum przynoszące milionowe dochody, oraz to, jak po bankructwie firmy w 1930 roku w wyniku kryzysu gospodarczego, ponownie udało się Maybelline wznieść na wyżyny. Równie, ciekawe są relacje pomiędzy członkami rodziny Williamsów oraz to, jak bardzo hojny był założyciel marki – Tom L. Williams. Chętnie podzielił się swoim majątkiem, udziałami firmy w momencie jej sprzedaży w 1967 roku. Ale dlaczego w ogóle zdecydował się na jej sprzedaż? Dlaczego nie przekazał rodzinie? Oto zapytałam samą autorkę książki. Przeczytasz o tym w wywiadzie poniżej. Obecnie marka Maybelline należy do koncernu kosmetycznego – Grupa L’Oréal.

Tymczasem – krnąbrna Evelyn

To ona była inspiracją do pierwszych reklam Maybelline, choć sama nie brała w nich udziału. Evelyn – w drodze wyjaśnienia – to babcia autorki książki – Sharrie Willimas. Evelyn obdarzona urodą była podziwiana przez mężczyzn i nie do końca akceptowana przez kobiety. Wyszła za mąż za Prestona, który był rodzonym bratem założyciela Maybelline. Evelyn wyznawała jedną ważną zasadę, którą przekazywała swojej wnuczce Sharrie – Chcesz być piękna? Cierp.

Po przeczytaniu całej książki – można mieć wrażenie, że autorka właśnie jej dedykowała tę publikację. Czy faktycznie? Oto również zapytałam samą autorkę książki. Należy dodać, że Evelyn dożyła sędziwego wieku, ale to jak kończą się losy – szwagierki założyciela Maybelline – wprawia w osłupienie. Podpalono dom, w którym spała. Już miała wydostać się na zewnątrz. Podeszła do frontowych drzwi, przekręciła klamkę, ale ta odpadła i została jej w ręku.

Wywiad

z Sharrie Williams 

autorką książki Maybelline. To jej stryjeczny dziadek – Tom Lyle Williams – założył markę Maybelline.

Dlaczego Tom Lyle sprzedał Maybelline w 1967 roku? Jego syn mógł zostać szefem, lub inna osoba z rodziny. Dlaczego nikt nie przejął biznesu?

Tom Lyle nigdy nie przygotował żadnej osoby z młodego pokolenia do przejęcia firmy. Żałował tego po sprzedaniu firmy. Obawiał się również, że jeżeli będzie faworyzował jednego z siostrzeńców lub siostrzenic i przygotowywał do przejęcia firmy, będzie to budziło zazdrość wśród innych krewnych. Zamiast tego sprzedał firmę, podzielił pieniądze po równo. Każdy mógł dzielić zyski i być szczęśliwym.

Czy nie uważasz, że twój stryjeczny dziadek był zbyt hojny? Nagradzał rodzinę, która nie pracowała w firmie.

To było wspaniałe życie, w świecie fantazji. Ale czasami wydawało się, że pieniądze były zarówno błogosławieństwem, jak i przekleństwem, ponieważ, kiedy wszystko jest ci dane, tracisz ambicję do realizacji swoich własnych marzeń. Po rozwodzie, powróciła moja ambicja i zapragnęłam zrobić coś dla siebie. Łącznie z uzyskaniem licencjata z psychologii i napisaniem książki.

Czy miałaś wątpliwości co, do publikacji tej książki?

Tak. Martwiałam się, że rodzina zwróci się przeciwko mnie, ale teraz kiedy wszystko zostało już opowiedziane, cieszę się, że to zrobiłam.

Ile czasu zajęło Ci jej napisanie?

2 lata zajęło mi napisanie 973 stron rękopisu, a po znalezieniu wydawcy, minęły jeszcze kolejne 3 lata do samej publikacji. Musieliśmy skrócić rękopis do 400 stron, co wymagało kilkadziesiąt przeróbek tekstu. Wielu redaktorów pracowało ze mną, aby czytało się te historie, jak powieść.

Okładka książki opublikowana w Polsce różni się wyglądem od tej opublikowanej w USA? Dlaczego?

Każdy kraj ma prawo do zmiany wyglądu okładki. Wiem o dwóch. Chciałabym także zobaczyć trzecią. Książka została także wydana w Hiszpanii, Estonii, Chinach, jak i w Polsce i USA. Uwielbiam polską okładkę, jest piękna.

Pytałaś rodzinę o szczegóły historii? Czy wszystko znasz z opowiadań babci?

Zawsze byłam bardzo blisko wszystkich moich ciotek i wujków, o których piszę w książce. Ich wspomnienia i zdjęcia okazały się niezwykle pomocne. Mój ojciec i matka, myśląc, że książka nigdy nie zostanie opublikowana, również podzielili się zemną swoimi wspomnieniami.

Jaka była reakcja rodziny Williamsów po przeczytaniu książki?

Początkowo było trochę nieścisłości, co do początku historii. W części, gdzie opisuję, że Mabel osmaliła sobie brwi i rzęsy nad kuchenką. To była historia, którą opowiedziała mi jej siostra. Po publikacji książki, córki Mabel i wnuczęta powiedzieli, że to nie było tak. Ich zdaniem, Mabel nałożyła na brwi jakiś produkt, który przypadkowo je opalił (w znaczeniu, że je wybielił), dlatego Mabel musiała się dowiedzieć jak przyciemnić brwi. Reszta rodziny była bardzo zadowolona z tej pierwotnej historii, nawet rodzina Mabel mi to przebaczyła.

Po przeczytaniu książki, mam wrażenie, że dedykowałaś ją swojej babci. Mam rację?

Tak, ponieważ mam wrażenie, że jeżeli to, co się jej przytrafiło nigdy nie zostałaby opowiedziane, jej śmierć zostałaby zapomniana, a to nie byłoby w porządku.

Dlaczego Twoja babcia zaczęła karierę jako „Panna Maybelline” w podeszłym wieku?

Babcia otworzyła klub nocny w Hot Springs w stanie Arkansas, zwany Pałacem, gdy miała ok. 70 lat. Hasła „Panna Maybelline” używała jako narzędzia marketingowego do promowania siebie i swojego nowego biznesu.

Co zmieniłabyś w życiu rodziny Williamsów gdybyś mogła?

Jeżeli moje życzenie mogłoby się spełnić, to chciałabym szczęśliwszego zakończenia historii mojej mamy. Chciałabym móc zatrzymać rodzinę razem, nawet, jeżeli miałoby to oznaczać, że nigdy nie odziedziczylibyśmy pieniędzy ze sprzedaży firmy Maybelline. Zapłaciliśmy za to srogę cenę, tracąc babcię w taki sposób jaki straciliśmy i obserwując życie mojej matki kończące się tak smutno. Pieniądze nie zawsze dają szczęście.

Jaki wpływ na Twoje życie miała marka Maybelline?

Swoje życie poświęciłam spuściźnie rodzinnej. Nigdy nie wyszłam ponownie za mąż, po rozwodzie w 1996 roku, po spaleniu mojego domu w tym samym roku i utraceniu wszystkiego, co miałam. Ale wtedy byłam bardziej zdeterminowana do opowiedzenia tej historii i zachowania wspomnień. Maybelline będzie świętować 100 urodziny w 2015 roku, trwają negocjacje możliwości powstania filmu. Planuję także napisać drugą książkę o moim życiu.

Dlaczego rozwiodłaś się z mężem? Nie podałaś przyczyny w książce?

Artykuł Historia marki Maybelline. Wywiad z Sharrie Williams. pochodzi z serwisu .

Wydaje mi się, że to jest konsekwencja drogi, którą obrałam. Pochodzę z małej wsi, zawsze chciałam stamtąd wyjechać i coś osiągnąć w życiu. Nie chciałam przeżyć życia byle jak, chciałam w nim coś zrobić.

Marta Żmuda Trzebiatowska za pierwszym razem dostała się do Warszawskiej Szkoły Teatralnej. Już w wieku 21 lat zdobyła popularność grając w serialu „Magda M.” Później było o niej jeszcze głośniej. Posypały się propozycje. Nowe seriale, produkcje filmowe, projekty telewizyjne. A także dowody uznania – nagrody od publiczności, Telekamery, Róże Gali. Wraz z rosnącą popularnością, nastał też czas wielu plotek. Jakieś 2 lata temu powiedziała dość, zwolniła tempo i postanowiła skupić się głównie na pracy w teatrze.

Czy otrzymujesz honorarium za bycie ambasadorem?

Zostałaś ambasadorką Nurture The World, dlaczego akurat tego projektu charytatywnego?  W Polsce jest ich mnóstwo.

Wydaje mi się, że czasami muszą spotkać się dwie energie – energia inicjatora z energią osoby, która jest zapraszana do projektu. Zgodziłam się wziąć udział po spotkaniu z Moniką Jabłońską, która jest pomysłodawczynią tej inicjatywy. To niesamowita kobieta, pomaganie u niej wynika z potrzeby serca, nie jest sposobem wypromowania się czy rodzajem robienia biznesu.

Długo musiała Cię przekonywać?

Nie, ponieważ ważna jest dla mnie sama idea akcji, czyli pomoc niedożywionym dzieciom. Uważam, że ten temat jest nieco pomijany w Polsce. Wydaje nam się, że problem głodujących dzieci jest daleko od nas i dotyczy głównie Afryki. A ja mam dane z pierwszej ręki. Moi rodzice są nauczycielami w małej miejscowości na Kaszubach, są to dawne tereny PGR-owskie i tam stopień biedy jest naprawdę bardzo duży. Dzieciaki wstydzą się tego problemu, nie mówią o tym głośno i może dlatego mamy taką znikomą wiedzę na ten temat.

Jak w praktyce wygląda taka pomoc?

Każdy może pomóc kupując różnego rodzaju produkty. Obecnie na sprzedaż wystawiane są torby bawełniane. Środki pozyskane ze sprzedaży jednej takiej torby to aż 5 posiłków dla jednego dziecka. Do sprzedaży trafił także medalion Lilou, a niebawem premierę będzie miała koszulka zaprojektowana przez znanego i cenionego polskiego projektanta, ale jeszcze nie mogę zdradzić jego nazwiska. Dochód ze sprzedaży tych produktów będzie przeznaczony na dożywianie dzieci.

Nurture The World.

Marta Żmuda Trzebiatowska

Na czym polega Twoja misja tutaj?

Przede wszystkim chciałabym, aby jak najwięcej osób dowiedziało się o takiej możliwości pomocy. Inicjatorka Nurture the World, Monika nie chce robić tego zbyt nachalnie. Zresztą takie podejście bardzo mi odpowiada. Wydaje mi się, że taki marketing szeptany jest dużo skuteczniejszy, niż akcje, które biją po oczach. Myślę, że ludzie, jeśli nie czują medialnej presji, mogą być bardziej skłonni do pomocy.

Dla Ciebie funkcja ambasadora jest oznaką prestiżu? Symbolem czegoś?

Chyba jest oznaką pewnego wyróżnienia. Wiem, że Monika rozmawiała też z innymi znanymi osobami, jednak za każdym razem intuicja podpowiadała jej, że nie do końca dana osoba pasuje do jej idei. Twierdzi, że dopiero jak mnie zobaczyła i porozmawiałyśmy w cztery oczy, to już po 5 minutach wiedziała, że pasuję do tego projektu. Trochę nie wypada mi o tym mówić, ale według niej mam czystą energię, nie mam ciśnienia, czy parcia wylansowania się.

Trochę brakuje mi szczegółów akcji, np. do jakich szkół trafią posiłki.

Wszystkie dane są dostępne na stronie Polskiego Czerwonego Krzyża, który wspiera program Nurture The World. Będzie także stopniowo uzupełniana strona internetowa samego projektu. Akcja w Polsce ruszyła 10 lutego. Niebawem będą także pierwsze wyniki, ilu szkołom udało się już pomóc, ilu dzieciom udało się zafundować darmowy posiłek. Sama jestem ciekawa rezultatów.

Akcja sprawdza się na innym gruncie?

Tak. Otóż projekt jest globalny. Zapoczątkowany w USA. Funkcjonuje także w Brazylii. Poza tym, torby wytwarzane są właśnie w Brazylii przez kobiety, które pochodzą z dzielnic biedy i część dochodu jest również dla tych kobiet i dla ich dzieci. Naprawdę, myślimy i działamy globalnie, nie ograniczamy się tylko do naszego-polskiego podwórka.

Czy otrzymujesz honorarium za bycie ambasadorem?

Absolutnie! To akcja charytatywna. Nie przyjmuję honorarium za bycie ambasadorem akcji charytatywnych. Takie projekty robię z potrzeby serca.

Czy zdarzyło się tak, że kiedyś to Ty potrzebowałaś pomocy?

Artykuł Marta Żmuda Trzebiatowska. Dlaczego tak bardzo chce pomagać? pochodzi z serwisu .