Ile rodzice są w stanie zrobić dla swoich dzieci?

Każde z rodziców toczy własną walkę. W pierwszym sezonie jedna z matek bagatelizuje, wręcz wypiera ze swojej świadomości oznaki spektrum autyzmu u swojego syna. Druga codziennie siedzi w busie pod szkołą, aby pomóc niepełnosprawnemu synowi w toalecie, ponieważ szkoła nie jest w stanie zapewnić takiej opieki. Trzecia zakłada fundację, aby zbierać fundusze na cele charytatywne. Jest również ojciec, który sam boryka się ze swoją odmiennością. Wszystkich rodziców łączył wątek tej samej szkoły „Cudowna Przystań”. Byłoby dalej cudownie, gdyby nie fakt, że szkołę zamknięto. Tak zakończył się pierwszy sezon. Drugi sezon to otwarcie nowej szkoły przez samych rodziców. Czy im się powiedzie? Z jakimi nowymi wyzwaniami będą mierzyć się rodzice?

Myślę, że te historie rodziców i dzieci wybrzmiewają tak dobrze ze względu na scenariusz, jak i obsadę: Magdalena Różdżka, Masza Wągrocka, Barbara Wypych, Tomasz Tyndyk, Piotr Głowacki,  Dominika Kluźniak, Krystyna Janda. W drugim sezonie także Mateusz Damięcki. Dzieci, mali artyści: Jan Lubas, Maksymilian Młodawski, Tola Będzikowska, Maksymilian Obst.

Kibicuję małym artystom

Obejrzę ten sezon z jeszcze jednego powodu. Kibicuję tym, którzy zaczynają swoją przygodę z aktorstwem. Z rozmów z artystami wiem, że to ciężki kawałek chleba. A teraz do brzegu! Wymienię Tolę, dziewczynkę, która gra z Mateuszem Damięckim. I mam trochę prywaty. Tola Hołub jest córką Kingi, która towarzyszy mi w trakcie wywiadów i realizuje fotoreportaże. Obie są bardzo skromne, zatem ja, ta mniej skromna, chętnie o tym wspominam dzisiaj. Kibicuję wszystkim dzieciom występującym w tym serialu i gorąco polecam „Matki Pingwinów”.

 Fot. Karolina Grabowska / Netflix

Fot. Karolina Grabowska / Netflix

Artykuł Ruszył 2. sezon serialu „Matki Pingwinów”. Czy go obejrzę? pochodzi z serwisu .

Technologia dla najlepszego komfortu stóp

Zakup nowych szpilek można potraktować jako inwestycje, ale nie tylko w kolejną nową stylizację, ale także komfort i piękno stóp. Obuwie spełnia swoją praktyczną rolę wówczas, gdy jest odpowiednio zaprojektowane, dopasowane do kształtu stopy, z uwzględnieniem szerokości oraz długości. Twórcy z Manufaktury Obuwia w dążeniu do osiągnięcia idealnej formy, po fachowemu „kopyta”, konsultowali konstrukcję z doktorantką anatomii. Kierowali się nowoczesnym designem, ale przede wszystkim skupili się na tym, co najważniejsze w noszeniu obuwia – wygodzie. Wiele razy modyfikowali kształt:

„Kontaktujemy się z klientkami i słuchamy, czego jeszcze potrzebowałyby w wygodnych butach. 4 razy modyfikowaliśmy kształt kopyta po rozmowach z naszymi klientkami, by doprowadzić do rekordu noszenia czyli 6 godzin bez ucisku, bólu.” – potwierdza Adam Warcholiński z Manufaktura Obuwia.

Poszerzone śródstopie i przestrzeń na duży palec: tajemnica nieograniczonego komfortu

Obuwie o zbyt wąskiej przestrzeni palcowej może zaostrzać problemy np. z halluksami, dlatego ważne jest, aby wybierać modele, które pozwalają stopie na naturalne rozwinięcie się. Preferowane są buty z miękkimi cholewkami i elastycznymi materiałami, ponieważ dostosowują się do kształtu stopy, nie wywierając nadmiernego ciśnienia.

Wybierając szpilki, warto zwrócić uwagę na ich konstrukcję i materiały, aby zapewnić odpowiednie wsparcie dla łuków stopy. Manufaktura Obuwia wykorzystuje patenty szwajcarskie i stosuje wkładki lateksowe, miękką piankę, która łagodzi wstrząsy, zapewnia miękkość podczas chodzenia i ograniczają ból w kostce. Wkładka antywstrząsowa zastosowana jest na całej stopie, łącznie z palcami.

Wielogodzinne chodzenie w szpilkach nie musi oznaczać dyskomfortu związanego także z potliwością. Fanki szpilek docenią także wkładki, ponieważ dzięki zastosowaniu porów wentylacyjnych (dziurkowaniu) oraz nasączeniu środkami bakteriobójczymi minimalizują potliwość stopy i namnażanie bakterii powodujących przykry zapach.

Cóż chcieć więcej? Stabilizacji! Jeżeli iść na ważne spotkanie, to pewnym krokiem. Tutaj również zastosowano odpowiednie wystabilizowanie obcasów. Stabilne szpilki, nie powodują, nadwyrężeń kostek, łydek, w przeciwieństwie do innych szpilek, które mogą wymagać łapania równowagi.

Obuwie damskie na każdą stopę

Problem z rozmiarem? Stopa od zawsze rozmiar 40, ale w sklepach czterdziestka za duża, a trzydzieści dziewięć za małe. Lub odwrotnie, stopa tak niewielka, że trudno o piękny but w odpowiednim rozmiarze. W Manufakturze Obuwia znajdziecie szeroki wybór od 33 do 43, a także połówki (dla rozmiaru od 36 do 39).

Wygodne szpilki i lakier do obcasów! Wow!

„Przetańczyć z tobą chcę całą noc”…. Piękny tekst piosenki, który może nieść ze sobą wiele fajnych wspomnień. Z odpowiednią parą wygodnych szpilek plan całonocnej zabawy może się ziścić, nawet bez odcisków i bólu stóp jeszcze tej samej nocy. Szaleństwo wieczoru może skutkować zarysowaniem i przytarciem obcasów. Otóż pośród doborowego towarzystwa nigdy nie sposób zachowawczo tańczyć. Twórcy z Manufaktury Obuwia pod wpływem różnych perypetii i losów związanych z użytkowaniem obuwia, postanowili wprowadzić lakier w butelce, w tym samym kolorze, co obcas. Kreatywnie i praktycznie!

materiał przy współpracy z Manufaktura Obuwia

Super, że przeczytałaś/łeś do końca.
Nie poprzestawaj! Zajrzyj do kategorii WYWIADY
Bądź na bieżąco. Follow PRESTIGE BAG NEWS Instagram, Facebook

Artykuł Ultra wygodne szpilki – Manufaktura Obuwia pochodzi z serwisu .

POZYTYWNA ENERGIA I UŚMIECH

Wywiad to bardzo ciekawa forma spotkania. Myślę, że dla obu stron – zarówno dla dziennikarza, jak i rozmówcy. Przed rozpoczęciem wywiadu jest sporo niewiadomych. Jakie padną pytania? Czy będzie czas na rozwinięcie odpowiedzi? Czy pytania będą trudne i będą dotyczyć życia zawodowego, a może prywatnego?

Pierwsze dziesięć minut zazwyczaj rozwiewa wątpliwości. To, co zawsze działa najlepiej, to pozytywne nastawienie. I właśnie tę przyjazną energię zapamiętam z wywiadu z Polą Gonciarz. Ale nie tylko to. Jest coś jeszcze.

PROFESJONALIZM I NATURALNOŚĆ

Tworzę wywiady pisane. Spotykam się z rozmówcami osobiście, nagrywam rozmowę na dyktafon, a następnie ją redaguję. Takie spotkanie na żywo mogłoby się wydawać mniej formalne, a więc mogłoby przebiegać bardzo na luzie. Ja jednak staram się dbać o określone ramy. Mój rozmówca wie, kiedy zaczyna się wywiad i kiedy się kończy. Z biegiem czasu zauważyłam, że dzięki temu jest bardziej skoncentrowany na swoich odpowiedziach.

Dbam o ten profesjonalizm i z całym przekonaniem mogę powiedzieć, że właśnie profesjonalizm zapamiętam również z naszego wywiadu. Oprócz rozmowy nagranej na dyktafon zrealizowałam kilka rolek. Ten profesjonalizm jak najbardziej bije od Poli, ale przy tym bardzo duża naturalność. O czym możecie się przekonać, oglądając rolki i zdjęcia z wywiadu.

ZAPACH LILI

Z tego wywiadu zapamiętam także fajne okoliczności spotkania. Duże, estetyczne, przestronne studio i zapach, który unosił się zaraz po tym, gdy weszłam do środka. Intensywny zapach kwiatów. Nie dziwię się, że niektórzy mogą mieć uczulenie, czując tę intensywność w nozdrzach. Na szczęście mnie to nie dotyczy :). Więc tak, zapach przy spotkaniach ma duże znaczenie. Właściciele studia, w którym się spotkałyśmy, zadbali o te szczegóły. Ciekawostka! W tym samym studiu, w którym spotkałyśmy się z Polą, są nagrywane filmiki do programu „Taniec z gwiazdami”. Czasami widzicie, jak tancerze przygotowują się do programu i przed ich tańcem puszczane są krótkie filmy z prób. Często widzę w tle właśnie to studio przy ul. Bednarskiej.

GORĄCO

No dobra, zapamiętałam także, że było wtedy bardzo gorąco. Potrzebne było dodatkowe wsparcie klimatyzacją, żeby nasz makijaż nie popłynął w trakcie robienia zdjęć. No to taki jedyny mankament, który zapamiętałam.

WSZYSTKO UDAŁO SIĘ ZREALIZOWAĆ NA CZAS

Jak myślicie, ile czasu zajęła realizacja wszystkiego? Makijaż dla mnie i dla Poli wykonany przez Kamilę, wywiad przeprowadzony przeze mnie, sesja zdjęciowa zrealizowana przez Kingę i kilka rolek na social media. Zdradzę Wam, że zajęło nam to… 3 godziny. Dużo czy mało? Moim zdaniem wystarczająco. Udało się wszystko zrealizować zgodnie z planem. Oczywiście, było to możliwe, ponieważ każdy dotarł na czas

Ściskam i pozdrawiam osoby czytające Prestige Bag News

Tekst: Iwona Gielecińska

Zdjęcia: Kinga Hołub, Observatorium.pl

Makijaż: Kamila Rzeszowska

Artykuł Wywiad z aktorką Polą Gonciarz. Kulisy & Ciekawostki. pochodzi z serwisu .

Sara w konsekwencji swojej decyzji trafiła do ośrodka izolacji. Nie podporządkowała się presji kultu młodości, w przeciwieństwie do jej ówczesnej miłości, Oskara (w tej roli Dobromir Dymecki). Oskar wybrał kurację i zapewnił sobie miejsce w nowym porządku świata. Po latach para spotkała się ponownie. Dzielił ich wygląd i nieodwracalne decyzje z przeszłości. Czy to uczucie może przetrwać?

Obok Agaty Kuleszy i Dobromira Dymeckiego w filmie występują m.in. Michalina Łabacz, Bartosz Bielenia, Vanessa Aleksander, Maciej Musiał, Weronika Humaj oraz Anna Bieżyńska.

Czy w przyszłości jest miejsce na starość i brzydotę?

Pytanie zawierające słowo „brzydota” brzmi brutalnie. Starość nie jest jednak utożsamiana z pięknym, naturalnym procesem – i żeby nie było wątpliwości, dotyczy to zarówno kobiet, jak i mężczyzn. Obserwujemy, w jakim kierunku zmierza świat. Dlatego temat ten skłania do refleksji: czy w przyszłości będziemy w stanie pogodzić się z naturalnym procesem starzenia, czy za wszelką cenę będziemy od niego uciekać? A może już uciekamy?

Premiera filmu „Czas, który nie nadszedł” w kinach już 16 października.

Artykuł „Czas, który nie nadszedł” – o czym jest nowy film z Agatą Kuleszą? pochodzi z serwisu .

Katarzyna Warnke jako aktorka utożsamiana jest z rolami kobiet, którymi targają silne emocje. Teraz głęboki przekaz może stać się znakiem rozpoznawczym Katarzyny Warnke jako reżyserki. „Antropologia” to bowiem złożony portret psychologiczny postaci. Nie brakuje wulgarnych słów i gorzkiej prawdy. To dramat rodzinny, w którym relacje są bardzo trudne. Sztuka nie ubarwia, dąży do autentyczności postaci.

Katarzyna Warnke na premierze podziękowała całej obsadzie teatru, wyraziła również wdzięczność za zaufanie powierzone jej jako reżyserce.

Helena Sujecka dla nowej roli przeprowadziła się do Warszawy.

Helena Sujecka wciela się w postać Merril. To jej bohaterka prowadzi widza przez kolejne wątki tej historii. Odgrywa kluczową rolę. Gra profesjonalną programistkę, która próbuje odszukać swoją siostrę. Używa sztucznej inteligencji, która dzięki dostępnym informacjom w sieci, mailom, wiadomościom, zdjęciom, tworzy cyfrową wersję siostry.

Jak udało się dowiedzieć aktorka kilka tygodni temu przeprowadziła się z Dolnego Śląska do Warszawy. Jakie emocje towarzyszyły Helenie Sujeckiej na premierze? „Odczuwam ogromną wdzięczność za tę pracę, która była bardzo absorbująca, ale była też szeregiem pięknych spotkań. Mam wrażenie, że spektakl, który zrobiliśmy jest ważny, opowiada o człowieku, ludzkości, człowieczeństwie i o tym, z czym teraz się mierzymy wszyscy.” – odpowiedziała Helena.

Jakie ma nastawienie do tematu AI? „Staram się cały czas pamiętać o tym, że jest to narzędzie. Zdaję sobie sprawę z jego potęgi. Natomiast niepokojące jest to, że używamy Chata GPT jako doradztwa psychologicznego i to jest zgubne. Żadne narzędzie nie jest wstanie zastąpić tego kontaktu z żywym człowiekiem” – odpowiedziała aktorka.

Pola Gonciarz w podwójnej roli Angie.

Aktorka Pola Gonciarz mierzy się z ciekawym wyzwaniem. Wciela się w postać Angie. Gra zarówno jej „cyfrową” wersję, jak i tę „realną”. „Bardzo dużą część spektaklu gram tylko głosem. Jest to bardzo trudne, żeby tylko i wyłącznie na słuch potrafić grać z koleżanką ze sceny.” – opowiada Pola.

W związku z tym, że Pola gra dużo głosem, pojawiły się opinie na widowni, że jest to nagranie. Jak udało się dowiedzieć: „Nie jest to nagranie, w 95% spektaklu jestem na żywo” – odpowiada aktorka.

Adriana Kalska i kobiecy związek na scenie.

Adriana Kalska gra partnerkę Merril, wspólnie z Heleną Sujecką tworzą „kobiecą parę” na scenie. Ta miłosna relacja nie była jednak największym wyzwaniem. „Większym wyzwaniem było poprowadzenie psychologiczne tej postaci”. „Dawno nie miałam do czynienia z tak dogłębną analizą tekstu i z takim materiałem do grania. To było coś nowego dla mnie na przełomie ostatnich lat.” – odpowiada aktorka.

Czy sztuczna inteligencja jest wstanie zastąpić człowieka? „Moim zdanie nie. Na ten moment to mówię, ale jak będzie w przyszłości?” Sztuczna inteligencja wymyka się spoza kontroli człowieka, więc może być niebezpieczna, ale uważam, że człowiek jest niezastąpiony – serce, emocje, dusza.” – odpowiada Adriana.

Jak przebiegała współpraca z reżyserką Katarzyną Warnke? „Bardzo dobrze mi się z Kasią współpracowało, nie znałyśmy się wcześniej, ale to spotkanie było intensywne, bardzo dużo mnie nauczyło, pokazało mi nowe ścieżki aktorskie i bardzo zainspirowało na przyszłość.” – komentuje Adriana.

Katarzyna Figura w roli Brin.

Katarzyna Figura wciela się w postać Brin – gra matkę Angie i Merril. Tworzy emocjonalny portret matki zatroskanej, zrozpaczonej, ale nie tak całkowicie niewinnej. Wraz z akcją spektaklu widz dowiaduje się także o rysach i skazach życiowych tej bohaterki. Uważność i baczność widza zdaje się być kluczowa, aby nie przeoczyć żadnej z informacji. Tutaj nie zawsze wszystko podane jest jak na tacy.

Tekst: Iwona Gielecińska

Zdjęcia: Kinga Hołub, Observatorium.pl

Super, że przeczytałaś/łeś wpis do końca.
Nie poprzestawaj! Zajrzyj do kategorii WYWIADY.

Artykuł „Antropologia” – premiera w Teatrze 6.piętro. pochodzi z serwisu .

WYWIAD

Będziemy mogli zobaczyć cię w nowym spektaklu „Antropologia” w Teatrze 6 Piętro. Wcielasz się w postać Angie. Jak czujesz się w tej roli?

Ta rola na pewno jest dla mnie dużym wyzwaniem. Pierwszy raz w życiu będę grała, można powiedzieć, podwójną rolę w jednym spektaklu. Nie chciałabym zdradzać za wiele szczegółów przed premierą, ale na pewno ta rola będzie mnie dużo kosztowała – emocjonalnie, fizycznie.

Jaka była Twoja reakcja po przeczytaniu scenariusza?

Przeczytałam scenariusz i od razu chciałam iść na próbę i działać. Uważam, że między innymi stawia ważne pytanie – kogo chcemy wybrać w swoim życiu? Kogoś kto nas kocha, jest fizycznie obecny, ale jednocześnie może nas zranić, czy kogoś, kto zawsze powie nam to, co chcemy usłyszeć? Oczywiście pytań stawiamy dużo więcej to jedynie zalążek tego, co pojawia się w spektaklu.

Masz takie wrażenie, że zawsze mówimy to, co inni chcą usłyszeć?

Trudne pytanie. Z jednej strony chcemy być szczerzy, a z drugiej nie chcemy nikomu zrobić przykrości. Nauczono nas, że zawsze trzeba być miłym dla wszystkich. Ciężko zdecydować, czy powiedzieć szczerze, czy jednak nie. I to z kolei objawia się w drugim spektaklu, w którym gram w Teatrze 6. Piętro – „Bliżej”. Tam jeden z bohaterów stawia pytanie: Dlaczego powiedziałaś mi prawdę? „Spróbuj dla odmiany kłamstwa. Kłamstwo to waluta całego świata”.

Czy kiedyś usłyszałaś o sobie jakąś prawdę, której nie chciałaś usłyszeć?

Na pewno zdarzyło się coś takiego. Myślę, że czasami słyszymy o sobie rzeczy, które bolą. Najbardziej jednak boli, kiedy nasza intencja z założenia jest dobra, a ktoś inaczej ją przeczyta. Moim zdaniem szczerość jest bardzo ważna, zwłaszcza w relacjach z partnerem, partnerką.

Czy sama jesteś wstanie powiedzieć komuś prawdę?

Zanim powiem komuś coś bardzo szczerego, muszę to dobrze przemyśleć. Rozważyć, jak to wpłynie na tę osobę i czy ta sytuacja jest tego warta. Mówię tutaj o drobnostkach, nie o poważniejszych sprawach. Zawsze staram się być szczera, ale mam z tyłu głowy, czy ta osoba naprawdę potrzebuje usłyszeć taką informację, czy lepiej zachować ją dla siebie.

Powiedziałaś, że po przeczytaniu scenariusza od razu chciałaś zacząć działać. Czy to właśnie scenariusze tak Cię motywują, czy po prostu jesteś osobą, która zawsze rwie się do pracy?

Ogólnie jestem osobą rwącą się do pracy, z małą liczbą dni wolnych w kalendarzu. Rzadko bywam na wakacjach, ale rwę się też dlatego, bo ujął mnie ten spektakl. Grają w nim same kobiety: Kasia Figura, Helena Sujecka, Ada Kalska, a reżyserką jest Katarzyna Warnke. To nie będzie feministyczny spektakl, ale będzie o silnych kobietach, które chcą być niezależne.

Kobieca energia pomaga w pracy?

Super, że mamy tylko kobiecą energię. Przyznam, że na studiach miałam już takie doświadczenia, ale każde spotkanie i wymiana energii to dla mnie bardzo cenne, nowe doświadczenie.

Reżyserką spektaklu jest Kasia Warnke. Jak układa się Wasza współpraca?

Kasia pracuje na prawdzie i realności. Mamy bardzo dużo prób poświęconych szczerości i to jest dla mnie bardzo ciekawe doświadczenie. Pracujemy na autentycznych i głębokich emocjach, bardzo dużo od niej czerpię – inspiracji, pomysłów.

Czy jest reżyserką, która daje swobodę aktorom, czy prowadzi bardzo precyzyjnie?

Kasia bardzo często za nami podąża. W takim sensie, że inscenizujemy zaplanowaną scenę, a Kasia podąża za tym, co podpowiada nam intuicja. Bardzo często mówi ok, a teraz spróbujmy inaczej, bo na przykład ta postać w tym momencie zachowałaby się inaczej, jej charakter nie pozwala na to, żeby postąpiła w ten sposób. Daje nam swobodę, ale także swoje precyzyjne wskazówki i propozycje.

Znałyście się wcześniej, zanim zaczęłyście pracować nad spektaklem?

Nie znałam wcześniej Katarzyny Warnke. Natomiast Helenę Sujecką poznałam kilka lat temu podczas kręcenia filmu w reżyserii Małgorzaty Szumowskiej i Michała Englerta „Kobieta z…”, a z Kasią Figurą i Adą Kalską poznałam się wcześniej podczas koncertów w Teatrze 6. Piętro.

Spektakl „Antropologia” porusza także temat sztucznej inteligencji – uświadamia, że w sieci nic nie ginie. AI może odtworzyć nasz głos, wizerunek, a nawet sposób komunikowania się. Czy to Cię przeraża?

Dla mnie to jest bardzo przerażające. Zwłaszcza to, co będzie się działo za jakiś czas – zawody artystyczne i nie tylko stoją pod dużym znakiem zapytania. Bardzo nie chciałabym, żeby sztuczna inteligencja zastępowała m.in aktorów, wokalistów czy fotografów. Nie wyobrażam sobie, że idziemy na koncert, a przed nami występują hologramy nieżyjących artystów. Brzmi to absurdalnie. Może na początku faktycznie zachłyśniemy się technologią, będzie efekt „wow”, ale później zatęsknimy za tym, co jest prawdziwe i namacalne. Nie wyobrażam sobie świata artystów, bez prawdziwych ludzi. Nigdy nie miałam obsesji na punkcie żadnego artysty, ale wiem, że niektórzy są ogromnymi fanami – potrafią pojechać za swoim idolem na drugi koniec świata tylko po to, żeby zrobić sobie z nim zdjęcie. Ludzie potrzebują takich prawdziwych doświadczeń. Potrzebują bliskości i autentycznych relacji.

Czy jest jakaś Twoja cecha, której nie chciałabyś, żeby sztuczna inteligencja odtworzyła?

Z tego, co wiem, sztuczna inteligencja kompletnie nie ma poczucia humoru. Zawsze staram się podchodzić do życia z dystansem. Mam wrażenie, że „betonowe” żarty są moim znakiem rozpoznawczym. Jeżeli sztuczna inteligencja dopracuje swoje poczucie humoru, to poczuję się zagrożona i chyba zacznę troszeczkę trząść się ze strachu.

Chciałabyś, żeby widzowie wyszli po spektaklu z jakimś szczególnym przesłaniem, emocją?

Zawsze chciałabym, żeby widzowie wynosili coś dla siebie. W „Antropologii” stawiamy bardzo na relacje międzyludzkie, emocje między rodziną, partnerami. Nie chcę narzucać nic szczególnego. Uważam, że każdy sam chwyci dla siebie jakąś myśl, która zostanie z nim na dłużej w trakcie i po spektaklu.

Czy aktorstwo daje ci poczucie bezpieczeństwa?

W tym momencie, w którym jestem, nie mogę narzekać na brak pracy. Jednak każdego dnia mam z tyłu głowy, że kiedyś może się to skończyć – telefon może przestać dzwonić albo wydarzy się coś w moim życiu, przez co będę musiała przerwać obecny tryb pracy. Do tego dochodzi sztuczna inteligencja, która może zastąpić człowieka. Pod tym względem czuję pewne zagrożenie. Jestem duszą artystyczną – za każdym razem, gdy myślę o czymś dodatkowym, innej pracy, którą mogłabym wykonywać, to i tak przychodzą mi do głowy rzeczy związane z kreatywnością: szydełkowanie, malowanie obrazów.

Twoja pracowitość wynika z ambicji czy z poczucia, że musisz łapać każdą okazję.

Właśnie nie wiem, skąd wynika ten mój pracoholizm. Myślę, że od kilkunastu lat jestem w takim trybie i chyba nie umiem sobie wyobrazić inaczej. Zaczęłam pracę na planie „Na dobre i na złe”, gdy miałam 15 lat, i łączyłam ją ze szkołą baletową. Po zajęciach w szkole miałam także dużo zajęć dodatkowych. Mam poczucie, że cały czas muszę coś robić. Kiedy siedzę w domu i nic nie robię, zaczynam się stresować. Nie potrafię w ogóle odpoczywać.

Gdy zaczynałaś pracę na planie, byłaś jeszcze nastolatką. Zastanawiam się, na ile była to twoja decyzja, a na ile decyzja rodziców, że zostałaś aktorką.

Gdy poszłam na casting „Na dobre i na złe” byłam jeszcze w szkole baletowej. Wtedy w ogóle nie myślałam jeszcze o aktorstwie. Przypuszczałam, że zagram 3 sceny w „Na dobre i na złe”, które miałam ustalone i dziękuję…, do widzenia. I to do widzenia trwa już 12 lat. I niech trwa jak najdłużej! Pamiętam jak tata odwodził mnie od szkoły baletowej, mówił, nie idź, bo to bardzo ciężka praca, jedna kontuzja i będziesz musiała zmienić zawód. Tam za rogiem są fajne ciasta, chodź zjemy! – namawiał mnie. Jednak, ja się uparłam.

A jak było z aktorstwem? Rodzice również ci odradzali?

Może nie tak bardzo jak szkołę baletową. Przedstawiali swoje obawy, ale nie było to w żaden sposób narzucające czy agresywne. Wspominali, że to trudny zawód – cały czas trzeba chodzić na castingi, to trochę jak ciągłe wysyłanie CV, za każdym razem zaczynasz od zera. Przestrzegali, ale zawsze trzymali za mnie kciuki. Rodzice są dla mnie ogromnym wsparciem, mimo że zawsze dokonuję własnych wyborów. Pamiętam jak codziennie, wracając ze szkoły baletowej, mijałam ulicę Miodową i tę wielką rękę na balkonie budynku Akademii Teatralnej. Moje myśli krążyły w tym kierunku. Wtedy zaczynałam myśleć także o śpiewaniu. Bardzo chciałam to połączyć i wybrałam specjalność wokalno-aktorską. Nigdy w życiu nikt mnie do niczego nie namawiał, nie zmuszał. Ba! Nawet często robię wszystko na przekór – również wbrew swoim obawom. Poszłam do Akademii Teatralnej także dlatego, bo bardzo bałam się sceny. Miałam doświadczenie pracy w serialu, ale wiedziałam, że jeśli chcę przestać bać się teatru, muszę iść do akademii.

Czy w odniesieniu do szkoły baletowej możesz powiedzieć, że twoi rodzice mieli rację?

Z perspektywy czasu cieszę się, że byłam w szkole baletowej. Nauczyłam się tam bardzo wielu rzeczy, mimo różnych trudności. Nigdy nie miałam problemu z nauczycielami ani z zajęciami, raczej z rówieśnikami. Spotkało mnie wiele bardzo nieprzyjemnych sytuacji. Koledzy, koleżanki nie bardzo mnie lubili. Nie wiem, czy wynikało to z jakiejś zazdrości, trudno mi to dziś ocenić. Dochodziło nawet do takich sytuacji, że moja mama bała się, że coś złego się wydarzy. Że ktoś wymyśli sposób, żeby jakoś wyeliminować mnie, na przykład z udziału w konkursach. Pod tym względem nie był to przyjemny czas.

Czy to było traumatyczne doświadczenie? Domyślam się, że zostawia ślad na dalsze życie.

Może nie traumatyczne, ale wiem, że zamknęło mnie to na relacje z innymi ludźmi. Jestem introwertykiem i bardzo trudno jest mi nawiązywać nowe znajomości. Oczywiście staram się poznawać nowych ludzi. Jeżeli już wiem, że osoba jest „bezpieczna”, że można z nią z dystansem pożartować, zaczynam czuć się swobodniej. Ale na samym początku muszę wyczuć człowieka, czy nadajemy na tych samych falach. Dużo kosztowało mnie także wyjście z trybu ciągłego oceniania. W szkole padało w stosunku do mnie wiele nieprzyjemnych komentarzy. Kiedy tańczyłam, również docierały do mnie różne szepty na mój temat. Takie ocenianie zostaje w człowieku.

Na co najbardziej rzutuje ciągłe ocenianie?

Na początku, jeszcze jako nastolatka, z tego powodu oceniania chciałam uciekać z castingów. Takie doświadczenia, ciągłe ocenianie i śmiechy wpływają także na codzienność. Pamiętam taką sytuację – siedziałam w autobusie, gdy wsiadała grupa nastolatek. Śmiały się z czegoś, prawdopodobnie po prostu z tego, o czym rozmawiały. A ja od razu myślałam, że śmieją się ze mnie, bo na przykład mam niezawiązane, niemodne buty albo gdzieś się ubrudziłam. Natychmiast brałam to do siebie. Bardzo dużo czasu zajęło mi zrozumienie, że to w ogóle nie dotyczy mnie, a te śmiechy, które od razu kojarzyły mi się ze śmiechem koleżanek ze szkoły, wcale nie były skierowane do mnie. Trochę mi zajęło uwolnienie się od takiego nastawienia.

Czy teraz, z perspektywy czasu, możesz powiedzieć, jak to przepracować? Przetrwałaś, choć mogłaś powiedzieć, że następnego dnia już tam nie pójdziesz. W okresie nastoletnim rówieśnicy są bardzo ważni.

Oczywiście to nie jest tak, że nie miałam momentów zwątpienia. Kiedyś powiedziałam, że chcę odejść, nie wracam, bo to nie ma sensu. Ale nauczycielka baletu, która mnie prowadziła, bardzo mnie mobilizowała. Powiedziała, że to już końcówka szkoły, żebym wytrzymała, że dam radę. Myślę, że wtedy bardzo mnie wsparła. Moi rodzice wiedzieli o wszystkim. Przeżywali to razem ze mną i starali się pomóc, jak tylko mogli. Jednak tak naprawdę, największą walkę toczy się w sobie i nie można się poddawać. Trzeba iść do przodu, rozmawiać o tym i nie tłamsić tego w sobie. Miałam z tyłu głowy, że to kiedyś minie. W szkole baletowej po każdym roku była selekcja. Niektóre z tych osób, które mnie obrażały, nie przeszły do następnej klasy albo same zrezygnowały. Z czasem to wszystko zaczęło się wykruszać.

Jak patrzysz na te emocje dzisiaj?

Dzisiaj pamiętam to jak przez mgłę, bo to już za mną. Ale jakkolwiek to nie zabrzmi absolutnie jestem wdzięczna, że trafiłam do szkoły baletowej. Przygotowała mnie do życia – jestem gotowa na wszystko. Uważam, że w życiu wszystko dzieje się po coś. I ta sytuacja z koleżankami też wydarzyła się po coś. Takie doświadczenia uświadamiają, że problem nie leży w nas, tylko w tej drugiej osobie, która na przykład nam zazdrości. Prosty przykład – grasz w serialu, a ktoś ma takie samo marzenie jak ty i zaczyna cię obrażać, bo sam tego nie ma. Bo możesz się z czymś nie zgadzać, kogoś nie lubić lub mieć inne zdanie, ale uważam, że zawsze trzeba podchodzić z szacunkiem i konstruktywną krytyką do drugiego człowieka.

Czy myślisz, że gdyby nie szkoła baletowa, nie otrzymałabyś roli Eli w filmie „Druga Furioza”? Szukali aktorki, która umie tańczyć balet?

Myślę, że tak. Od samego początku wymagano od aktorki umiejętności tańca klasycznego. Ciekawe pytanie, bo jak teraz o tym myślę, to przypuszczam, że gdybym nie chodziła do szkoły baletowej, pewnie w ogóle nie poszłabym w kierunku aktorstwa. Robiłabym coś zupełnie innego i prawdopodobnie nigdy nie miałabym możliwości podejścia do castingu.

Czy z perspektywy czasu uważasz, że rola Eli była dla młodej aktorki bardziej skarbem czy szufladką?

Nie uważam, żeby ta rola była dla mnie szufladką. Poza tym wydaje mi się, że chyba za wcześnie, żeby o tym mówić. Cieszę się z każdej pracy. Zresztą dzięki tej roli zyskałam nowe doświadczenia w życiu prywatnym. Na co dzień, kiedy idę ulicą, wzrok mam skierowany raczej w dół, ale do roli Eli, mogłam zmienić na chwilę swój wizerunek i kiedy przefarbowałam włosy i wiedziałam już, jaką postać muszę zbudować, od razu zaczęłam chodzić z podniesionym wzrokiem. Czułam się taka wolna. Ta zmiana włosów naprawdę bardzo dużo mi dała. Niesamowite doświadczenie. Potrzebowałam tej zmiany, bo dzięki niej mogłam myśleć o tej postaci w inny sposób.

Jaki poziom stresu towarzyszył Ci przed trudnymi, intymnymi scenami? Czy zdarzały się nieprzespane noce?

Stresowałam się, bo po raz pierwszy mierzyłam się z tak trudnymi, intymnymi scenami. Na szczęście nie miałam nieprzespanych nocy, głównie dlatego, że na planie panowała bardzo dobra atmosfera. Czułam się zaopiekowana przez koordynatorkę intymności, reżysera oraz Mateusza, z którym grałam te sceny. Nie czułam się w żaden sposób zagrożona. Dopiero dzień przed premierą filmu dotarło do mnie, że to już się dzieje. Ludzie zobaczą to, co stworzyliśmy. Zaczęłam się zastanawiać, jak to przyjmą. Obawiałam się, że nie każdy odbierze to w formie artystycznej, tylko pomyślą: o! Rozebrała się, żeby się rozebrać.

Miałaś do zagrania bardzo trudną scenę w apartamencie Goldena. Najpierw widzimy, jak stoisz plecami do kamery i patrzysz przez wielkie okno na morze. Za chwilę odwracasz się do kamery, stajesz przodem, totalnie naga. I grasz z lekkością na twarzy. Zastanawiam się, jak trzeba to przepracować wewnętrznie, żeby zrobić to właśnie z taką swobodą. Oczywiście jesteś aktorką, ale jesteś także kobietą, która musi się obnażyć.

Z jednej strony wiele osób zarzucało, że ta intymna scena była niepotrzebna, ale z drugiej strony pamiętajmy, że odtwarzamy prawdziwe życie. Czy ludzie w takich sytuacjach ubierają się pod kołdrą, a potem wychodzą z łóżka? No nie. Eli, moja postać, chciała być wolna, niezależna. Przełamała granice grzecznej dziewczynki, która cały czas wszystkich słuchała i zadowalała. W końcu odważyła się zrobić coś inaczej, otworzyła się na nowe i teraz stoi po prostu naga… przed sobą, przed wszystkimi. To normalne, że po takim akcie kobieta patrzy na piękne morze i myśli: „Co ja właśnie zrobiłam? Poszłam do łóżka z największym łobuzem”. Podchodzę do tego z perspektywy artystycznej. Rozmawialiśmy o tych scenach już na etapie scenariusza – czy są potrzebne dla naszych postaci. Uznaliśmy, że jeżeli mamy odtwarzać prawdziwe życie, to właśnie tak by to wyglądało.

Rozumiem, że przy takich scenach myśli się o jak najmniejszej ilości dubli?

Raczej tak. Sceny intymne to takie, które chciałoby się kręcić jak najkrócej. Reżyser był na tyle wyrozumiały, że nie męczył nas dużą liczbą powtórek. Wiedział, że to nie jest proste i ile emocji oraz pracy nas to kosztuje. Niektórzy sądzą, że skoro wszystko tak dobrze wygląda na ekranie, to musi dziać się naprawdę. Nie, tak nie jest. Przy takich scenach naprawdę nie myśli się o tym, czy to jest przyjemne. W głowie ma się wtedy wyłącznie choreografię, bo do takich intymnych scen również jest układana. Muszę pamiętać na przykład, że po tym, jak przejedzie ręką po moich plecach, mam się odwrócić. A potem, kiedy złapie mnie za rękę, muszę go pocałować. W głowie cały czas ma się więc kolejność tego, co po czym następuje.

Irytują cię tego typu pytania o sceny intymne?

Nigdy mnie nie irytują. Trochę boli mnie to, że niektórzy spłycają tę rolę wyłącznie do tych scen i nie pytają o nic innego. Z drugiej strony rozumiem ciekawość ludzi.

Myślę, że najbardziej ciekawi, jak pokonać dyskomfort. Na ekranie widzimy piękne ciało. Czy dobrze czujesz się we własnej skórze?

To nie jest tak, że czuję się wspaniale w swoim ciele. Mam sporo kompleksów. Zawsze znajdę coś, do czego mogłabym się przyczepić – tu mam za dużo, tam za mało. Nie chcę mówić o konkretach, bo inni zaczną zwracać na to uwagę. Nie chcę też wyjść na hipokrytkę. Wiem, że nie jestem szpetną osobą, ale też nie uważam się za ideał. Tak to ujmę. Do scen intymnych podeszłam zadaniowo – moja głowa po prostu przełączyła się na tryb wykonania zadania.

Czułaś odpowiedzialność za tę rolę, czy ją udźwigniesz?

Tak, ale najbardziej bałam się tego, jak ludzie przyjmą Eli. Pomyślałam sobie: gdzie w filmie o bandziorach nagle pojawia się baletnica, która tańczy taniec klasyczny? Bałam się, że w oczach widzów będzie wiało nudą. Kiedy obejrzałam film, przekonałam się, że wszystkie pozostałe sceny były bardzo intensywne, pełne akcji, a momenty z Eli dawały widzowi chwilę oddechu. Uważam, że zostało to bardzo dobrze wyważone. Ludzie pisali w komentarzach i mówili mi prywatnie, że ta rola była na plus dla filmu, bo dzięki niej można było na chwilę odetchnąć.

Czy do tej pory spotykasz się z reakcjami, komentarzami lub wiadomościami dotyczącymi tej roli?

Różnie bywa. Oczywiście teraz nie ma już tak wielu opinii jak po samej premierze. Najczęściej ludzie komentują moje włosy. Piszą, żebym wróciła do białego koloru, bo świetnie w nim wyglądałam. Teraz wyglądam 7/10, a wtedy było 100/10.

Pamiętasz casting do tej roli? Jaką scenę musiałaś odegrać i co usłyszałaś po przesłuchaniu?

Grałam scenę, w której Eli dowiaduje się kim tak naprawdę jest Golden. I ważna była jej reakcja. Pamiętam, że byłam bardzo zestresowana castingiem, bo zależało mi na tej roli. Myślę, że dałam z siebie wszystko. Dostałam bardzo dobry feedback od reżysera. Od razu przechodziliśmy do tego, że na pewno będą sceny intymne, i jak się z tym czuję.

O castingu dowiedziałaś się od Mateusza Damięckiego?

Nie, informację o castingu dostałam od agencji.

Wcześniej pracowaliście z Mateuszem Damięckim przy spektaklu „Bliżej”. Czy to miało jakikolwiek wpływ na to, że ponownie zagraliście razem?

Pracowaliśmy wcześniej, ale o to trzeba by zapytać reżysera, bo to on decyduje o obsadzie. Myślę, że fakt, iż znamy się z Mateuszem i czuję się przy nim bezpiecznie, miał wpływ na trudne sceny. To zaufanie na pewno pozytywnie wpłynęło na relację Goldena i Eli.

Czy jest jakaś cecha Eli, którą chciałabyś sobie przypisać?

Chciałabym, podobnie jak Eli, potrafić się odważyć. Często mam z tym problem. Marzę o różnych rzeczach, na przykład o nagraniu własnej piosenki, ale brakuje mi odwagi, żeby zrobić pierwszy krok. Sama siebie zniechęcam, myśląc – Kto będzie tego słuchał? Nie mam charakterystycznego głosu. Eli potrafiła rzucić się w relację z Goldenem i przełamać wszystkie swoje schematy, a dla mnie to wciąż jest coś trudno osiągalnego. Może kiedyś też się odważę.

Pochodzisz z artystycznej rodziny?

Moi rodzice poznali się, występując w musicalu „Metro” Janusza Józefowicza. Razem tam tańczyli. Moja mama była tą „żywą skakanką”, przez którą inni skakali. Obecnie tata jest reżyserem w Teatrze Muzycznym Roma, a mama nie jest już związana ze światem artystycznym.

Współpracujesz z tatą?

Generalnie nie współpracuję z moim tatą. Tak jak wspominałam, zawsze robię wszystko na przekór. Nigdy nie chciałam skorzystać z takiej możliwości. Nigdy o nic nie prosiłam. Co mi z tego, że tata zadzwoniłby do kogoś i powiedział, weź moją córkę do tego i tego. Jaką miałabym satysfakcję z tego, że wykona telefon i mnie gdzieś umiejscowi? Nie wykonałabym żadnej pracy, nie przeszłabym castingu i nie wyniosłabym z tego niczego nowego dla siebie.

Czy otrzymywałaś od taty jakieś wskazówki? Z pewnością inaczej spogląda na twoją pracę jako reżyser.

Zawsze rzuci okiem na to, co robię. Doda swój komentarz, bo ma inne spojrzenie. Szczerze powie, jeżeli coś jest dobre, i odwrotnie – jeżeli nie jest. Wiem, że nigdy mnie nie oszukuje, więc mam w nim wsparcie w tym zakresie. Mama, przez to, że była związana z gimnastyką sportową i grała w musicalu „Metro” też potrafi obiektywnie ocenić, ale wiadomo, jak to mama – nawet kiedy wiem, że mi nie poszło, zawsze podniesie mnie na duchu. Tata szczerze, do bólu powie, co myśli, mimo że zawsze mówi, że jestem jego oczkiem w głowie. Ale wiadomo, każdy ma inny charakter.

Czyli rodzice od początku byli wyrozumiali, jeżeli chodzi o twoją rolę Eli?

Tak. Wsparcie rodziców jest po prostu nieocenione. Nie wyobrażam sobie, żeby ich nie mieć.

Rodzice są surowymi recenzentami?

Tata czasami bywa surowy, a mama mniej. Nawet kiedy coś mi nie wyjdzie, powie – nie przejmuj się. Tym razem poszło ci gorzej, ale następnym razem będzie dobrze.

Masz więcej cech mamy czy taty?

Zdecydowanie mamy.

Oczko w głowie… Jesteś jedynaczką?

Tak, jestem jedynaczką. Zawsze marzyłam o rodzeństwie, najlepiej o starszym bracie, ale to już fizycznie niemożliwe.

Czy kiedykolwiek żałowałaś jakiejś swojej decyzji?

Na ten moment nie żałuję swoich decyzji. Myślę, że wszystko przydaje mi się w życiu. Nawet jeżeli wiem, że jakaś współpraca nie jest przyjemna, to przynajmniej dowiaduję się czegoś o sobie. O tym, w jaki sposób nie chcę już pracować albo jakich ról nie chciałabym grać. Oczywiście nie będę wybiegać w przyszłość, bo przecież nigdy nie mów nigdy.

Rozmawiała: Iwona Gielecińska

Zdjęcia: Kinga, Observatorium.pl

Super, że przeczytałaś/łeś wywiad do końca.
Nie poprzestawaj! Więcej ciekawych rozmów znajdziesz w kategorii WYWIADY

prestige_bag_news

BLOG
Tworzę autorskie, unikalne W Y W I A D Y
iwona@prestigebag.pl

Kiedyś usłyszałam takie zdanie: „Ze spotkań pamięt #wywiady #prestigebagnews #dziennikarstwo #aktorstwo #backstage" aria-hidden="true">

@miczag Pola Gonciarz świętuje dzisiaj swoje 28 ur Łączy nas nie tylko wspólny wywiad, ale także miesiąc urodzenia i znak zodiaku. Waga..., czyż to nie fajny znak? Zawsze dąży do równowagi #polagonciarz #prestigebagnews #wywiad" aria-hidden="true">

Warto było wtedy czekać do 23.00 Powstało kilka Powstało kilka rolek z premiery #Antropologia. Na blogu nowy wpis. Pozdrawiam Obserwujacych ten profil Ściskam, Iwona #teatr6pietro #Antropologia #premiera #wywiady" aria-hidden="true">

Spotkanie z @olazebrowska w przerwie spektaklu "An Dużo się działo! Bardzo doceniam, że udało nam się spotkać i na gorąco porozmawiać Spektakl związany jest z tematem sztucznej inteligencji. Czy może zmienić sposób postrzegania tego, co wrzucamy do sieci? Jak bardzo Ola jest dzisiaj aktywna w social media? #olazebrowska #spektakl #Antropologia #teatr6pietro" aria-hidden="true">

Na premierze spektaklu "Antropologia" w @teatr6pie Na gorąco zadałam kilka pytań związanych ze sztuką m.in. tematem sztucznej inteligencji. To kolejne nasze spotkanie. Tym razem bardzo spontaniczne..., jak stałyśmy..., tak rozmawiałyśmy Zawsze wszystko dzieje się bardzo szybko. I super Jeżeli chcielibyście dowiedzieć się o Amie jeszcze więcej, odsyłam do archiwalnych wywiadów. Rozmawiałyśmy już wcześniej dwukrotnie. Wywiady do przeczytania, do kawki dostępne na www.prestigebag.pl Dziękuję Ama za kolejne spotkanie #annamariasieklucka #miniwywiad #prestigebagnews #teatr6pietro #antropologia" aria-hidden="true">

Kilka pytań do aktorki @adriana.kalska.official na Adriana tworzy kobiecy związek na scenie razem z Heleną Sujecką. Czy to było największym wyzwaniem? Jak układała się współpraca z reżyserką Katarzyną Warnke. #adrianakalska #teatr6pietro #spektakl #premiera #prestigebagnews" aria-hidden="true">

Rozmowa z aktorką @helena_sujecka na premierze spe Jakie mamy przemyślenia? Wysłuchajcie do końca Helena Sujecka gra bardzo wymagającą rolę Merril - programistkę, która próbuje odszukać swoją siostrę. P.S. Helenę bardzo dobrze pamiętam także z innej trudnej roli. Bardzo dawno temu, bo w 2012 zagrała w filmie Yuma. Wtedy byłam na konferencji prasowej filmu Szacun za każde te emocje!!! #helenasujecka #antropologia #prestigebagnews #teatr6pietro" aria-hidden="true">

Kilka pytań do aktorki Poli Gonciarz/ @miczag Zad Uwielbiam takie spotkania na żywo. Doceniam spontaniczność i autentyczność. #polagonciarz #miniwywiad #prestigebagnews #teatr6pietro" aria-hidden="true">

Wczytaj więcej Obserwuj na Instagramie

Artykuł Pola Gonciarz: „Największą walkę toczy się w sobie”. pochodzi z serwisu .

Z ciekawości! To już jest świetny argument, prawda? Ciekawość drugiego człowieka poniekąd jest już wpisana w moje DNA. Stąd aż tyle wywiadów zrealizowałam i nigdy się nie poddałam. Wracając do ciekawości. Z tego samego powodu, najpierw przeczytałam felieton Justyny dla Onetu. Dopiero potem sięgnęłam po książkę. Urzekł mnie ten felieton, ale wiecie dlaczego? Bo mnie zaskoczył. Okazało się, że bardzo dobrze solidaryzuję się z myślą przewodnią tam zawartą. Można nie wiedzieć, jaki będzie tytuł felietonu i napisać go tak, żeby to miało sens. Można nie wiedzieć, jaki będzie kolejny krok w życiu, i świat się nie zawali. Tak to odczytałam, i sięgnęłam po książkę. I tutaj też kilka zaskoczeń!

Często padają szczere słowa – taka, która chce, ale się boi. Taka, która chce, ale szybko traci zapał.

Jeszcze nie zdążyło mi się przeczytać książki, w której autorka tak często przyznaje, że trudno jest jej się zmobilizować do pisania. Mam poczucie, że te fragmenty doskonale oddają emocje Justyny Szyc-Nagłowskiej. W końcu to autobiografia emocji. Różnych, przeróżnych stanów. Tych związanych z mobilizowaniem siebie do działania, gdy dookoła bezustannie toczy się życie rodzinne i zawodowe, jak i emocji bardzo głębokich, czasami trudnych do udźwignięcia.

Justyna Szyc-Nagłowska otworzyła się na różne tematy ze swojego życia. Szczerze wyjawia, że od lat walczy z depresją. Nawiązuje do terapii grupowej i trudnej relacji pierwszego małżeństwa. „Ja dziś wychodzę razem z Tobą z mojego kłamstwa. Z kłamstwa, które sobie fundowałam od lat jako osoba współuzależniona od przemocowych zachowań (…).” „Odpowiadasz agresją na agresję, bo to Twój odruch przetrwania”. Cytuję te zdania, żeby przytoczyć kaliber emocji. To tylko wycinek całości, ale mam poczucie, że bardzo ważny. Bardzo wymowny wątek. Rozpoczęty, może nawet niepogłębiony, ale nie zawsze wszystko trzeba opisywać wprost.

Ta publikacja to nie tylko ciężkie pociski. Bo życie nie tylko z takich się składa. To również radość, poczucie humoru, kobieca siła i umiejętność patrzenia na świat z zachwytem. Jak dobrze ujęła to autorka, jest to pewnego rodzaju wspieralnik.

Justyna Szyc-Nagłowska tworzy wręcz intymną rozmowę z czytelnikiem. Dlatego, będąc nadal w klimacie osobistego spotkania autor-czytelnik, postanowiłam napisać ten wpis. Niech ten mój skromny felieton będzie odpowiedzią na tę publikację. Doceniam szczerość z niej płynącą, umiejętność pisania w lekkim, osobistym i odważnym stylu. Nie zawsze wszystko musi być poprawne jak od linijki. Doceniam podzielenie się swoją historią i swoim patrzeniem na świat.

Wybrałam trzy cytaty z książki, które moim zdaniem warto przyswoić.

„Wchodzenie w dorosłość bez poukładanych wartości, bez kontaktu z prawdą o sobie i bez poznania siebie jest o kant dupy potłuc”.

„Zawsze chciałam robić duże kroki. Takie zauważalne, takie, żeby inni je widzieli i mówili, że je widzą, a wtedy ja wierzyłam, że naprawdę zrobiłam krok. Teraz wiem, że nikt nie musi widzieć, że ja gdzieś idę. Po prostu wciąż idę w swoją stronę”.

„Fantastyczne jest to, że człowiek może się rozwijać i zmieniać zdanie. Fantastyczne i uwalniające!”

Tak jak napisałam, sięgnęłam z ciekawości. A potem w mig dotarłam do końca. Dlaczego? Bo lubię konfrontować własne przemyślenia z inną perspektywą patrzenia na świat. Taka konfrontacja własnych myśli z myślami innych potrafi wiele wnieść pozytywnego. Zachęcam Was do czytania.

Super, że przeczytałaś/łeś wpis do końca.
Nie poprzestawaj! Zajrzyj do kategorii WYWIADY.

Artykuł „Wciąż idę w swoją stronę”. Kilka myśli po lekturze „Na głosy dwa” Justyny Szyc-Nagłowskiej. pochodzi z serwisu .

Marta Ścisłowicz gra nauczycielkę plastyki. W pracy potrafi inspirować uczniów i ma nietuzinkowe podejście do życia, ale prywatnie zmaga się z własnymi emocjami i przekonaniami. Wątek jej postaci kręci się wokół relacji z Kubą, nauczycielem WF-u (granym przez Konrada Eleryka), który jest w niej zakochany i cierpliwie próbuje zdobyć jej serce.

Marta w najnowszym wywiadzie dla Prestige Bag News odniosła się do swojej postaci. Potwierdziła, że ta rola jest jej szczególnie bliska, i bardzo dobrze ją rozumie.

Bardzo dobrze ją rozumiem. Baśka chce być niezależna i samowystarczalna pod każdym względem. I wydaje jej się, że to jest możliwe tylko wtedy, gdy będzie samostanowiącym, samotnym okrętem. Tymczasem okazuje się, że – rzecz jasna – potrzebuje w życiu także relacji i miłości, tylko bardzo się boi. Ucieka przed związkiem i wpada w pewnego rodzaju pułapkę.

– Marta Ścisłowicz dla Prestige Bag News

„Przepiękne!” to nie tylko film o kobietach, ale też o relacjach, które nie zawsze są proste. O tym, co jest w nich najważniejsze opowiedziała Marta:

Ten film pokazuje różne etapy życia kobiet, ale także towarzyszącym im mężczyzn. Udowadnia, że jeśli się ze sobą rozmawia, słucha się nawzajem i chce się coś przepracować, można iść przez życie razem. Nie tylko obok siebie. Tylko trzeba nad tym dużo pracować. Bardzo lubię ten film pod względem gatunkowym.

– Marta Ścisłowicz dla Prestige Bag News

Warto obejrzeć ten film i przekonać się samemu. Być może któraś z bohaterek skradnie Wam serce, a w jednej z historii dostrzeżecie własne odbicie.

? O swoim podejściu do pracy i doświadczeniach Marta Ścisłowicz opowiada szerzej w wywiadzie:

? WYWIAD Z MARTĄ ŚCISŁOWICZ

prestige_bag_news

BLOG
Tworzę autorskie, unikalne W Y W I A D Y
iwona@prestigebag.pl

Kiedyś usłyszałam takie zdanie: „Ze spotkań pamięt #wywiady #prestigebagnews #dziennikarstwo #aktorstwo #backstage" aria-hidden="true">

@miczag Pola Gonciarz świętuje dzisiaj swoje 28 ur Łączy nas nie tylko wspólny wywiad, ale także miesiąc urodzenia i znak zodiaku. Waga..., czyż to nie fajny znak? Zawsze dąży do równowagi #polagonciarz #prestigebagnews #wywiad" aria-hidden="true">

Warto było wtedy czekać do 23.00 Powstało kilka Powstało kilka rolek z premiery #Antropologia. Na blogu nowy wpis. Pozdrawiam Obserwujacych ten profil Ściskam, Iwona #teatr6pietro #Antropologia #premiera #wywiady" aria-hidden="true">

Spotkanie z @olazebrowska w przerwie spektaklu "An Dużo się działo! Bardzo doceniam, że udało nam się spotkać i na gorąco porozmawiać Spektakl związany jest z tematem sztucznej inteligencji. Czy może zmienić sposób postrzegania tego, co wrzucamy do sieci? Jak bardzo Ola jest dzisiaj aktywna w social media? #olazebrowska #spektakl #Antropologia #teatr6pietro" aria-hidden="true">

Na premierze spektaklu "Antropologia" w @teatr6pie Na gorąco zadałam kilka pytań związanych ze sztuką m.in. tematem sztucznej inteligencji. To kolejne nasze spotkanie. Tym razem bardzo spontaniczne..., jak stałyśmy..., tak rozmawiałyśmy Zawsze wszystko dzieje się bardzo szybko. I super Jeżeli chcielibyście dowiedzieć się o Amie jeszcze więcej, odsyłam do archiwalnych wywiadów. Rozmawiałyśmy już wcześniej dwukrotnie. Wywiady do przeczytania, do kawki dostępne na www.prestigebag.pl Dziękuję Ama za kolejne spotkanie #annamariasieklucka #miniwywiad #prestigebagnews #teatr6pietro #antropologia" aria-hidden="true">

Kilka pytań do aktorki @adriana.kalska.official na Adriana tworzy kobiecy związek na scenie razem z Heleną Sujecką. Czy to było największym wyzwaniem? Jak układała się współpraca z reżyserką Katarzyną Warnke. #adrianakalska #teatr6pietro #spektakl #premiera #prestigebagnews" aria-hidden="true">

Rozmowa z aktorką @helena_sujecka na premierze spe Jakie mamy przemyślenia? Wysłuchajcie do końca Helena Sujecka gra bardzo wymagającą rolę Merril - programistkę, która próbuje odszukać swoją siostrę. P.S. Helenę bardzo dobrze pamiętam także z innej trudnej roli. Bardzo dawno temu, bo w 2012 zagrała w filmie Yuma. Wtedy byłam na konferencji prasowej filmu Szacun za każde te emocje!!! #helenasujecka #antropologia #prestigebagnews #teatr6pietro" aria-hidden="true">

Kilka pytań do aktorki Poli Gonciarz/ @miczag Zad Uwielbiam takie spotkania na żywo. Doceniam spontaniczność i autentyczność. #polagonciarz #miniwywiad #prestigebagnews #teatr6pietro" aria-hidden="true">

Wczytaj więcej Obserwuj na Instagramie

Artykuł Marta Ścisłowicz o roli Basi w filmie „Przepiękne!”. pochodzi z serwisu .

WYWIAD

Jak bardzo zawód aktorki jest skomplikowany – w skali od 0 do 100%?

Myślę, że to wszystko zależy od etapu życia, w którym znajduje się aktor, aktorka. Generalnie, jeżeli ma się predyspozycje to nie jest skomplikowany.

Umówmy się, że masz ogromne predyspozycje. Jaką podałabyś cyfrę, liczbę?

Mam powiedzieć 0%? . A tak na poważnie, nie da się tego ocenić w skali. Czasami jest łatwiej, a czasami trudniej. Ten poziom skomplikowania zależy od okoliczności, miejsca, czasu i kondycji człowieka. Mam na myśli także wytrzymałość fizyczną, która jest potrzebna, gdy pracujesz po 12, 14 godzin dziennie. Natomiast, generalnie uważam, że aktor jest w sytuacji uprzywilejowanej. Funkcjonuje jako ktoś, o czyj komfort się dba. Cały sztab ludzi pracuje na to, żeby aktor dobrze zafunkcjonował na planie czy na scenie. Wszyscy starają się stworzyć, jak najbardziej komfortowe warunki, aby nam aktorom zmniejszyć ten stopień skomplikowania.

Często grasz role kobiet nieoczywistych, niejednoznacznych. Czy w takiej przestrzeni czujesz się najlepiej?

Tak. Lubię, gdy dla roli trzeba zagłębić się w drugiego człowieka, aby zrozumieć jego zachowanie. Gdy trzeba odkryć jakie mechanizmy zachodzą, do czego prowadzą. Ciekawi mnie, gdy muszę sięgnąć po coś więcej, niż mam na co dzień. Szukam mroczniejszych stron bohaterki, lubię w pracy dać upust emocjom. Natomiast, tak sobie myślę, że w życiu codziennym bardzo staram się dbać o spokój i harmonię.

Czy zatem Marta Ścisłowicz jest skomplikowana?

Myślę, że bardzo. Jak każdy człowiek. Generalnie mam poczucie, że życie jest skomplikowane. Ten poziom trudności wzrasta przez to, co cię w życiu spotyka. Parę lat temu moje życie zmieniło się diametralnie. Kiedy zostałam mamą, nagle, nieoczekiwanie odszedł mój tato. Trudne chwile, które nałożyły się na siebie. Wtedy miałam taką refleksję – łatwo i beztrosko to pewnie już było. Teraz trzeba zmierzyć się z nową rzeczywistością, zaakceptować ją, pogodzić się z tym, co się wydarzyło. W tym sensie, życie jest skomplikowane. Oprócz życiowych doświadczeń, dochodzą relacje z ludźmi, budowanie szczęśliwej rodziny, wychowanie szczęśliwego dziecka. Ten poziom skomplikowania jest dzisiaj ogromny w każdym aspekcie życia. Nie wspominając już o tym co się dzieje na świecie, w mediach, o naszym przebodźcowaniu, konsumpcjonizmie, o tym jak nas wszystko zalewa….

Ten poziom skomplikowania o którym mówimy, często przekłada się na filmowe scenariusze. „Przepiękne!” to świetny przykład kina bez lukru, bez upiększeń. Grasz Basię, z jednej strony kobietę z żartem, a z drugiej strony pełną lęku. Ta rola bardzo mnie urzekła. Zastanawiam się, czy ta bohaterka jest Ci szczególnie bliska?”

Tak, i bardzo dobrze ją rozumiem. Baśka chce być niezależna i samowystarczalna pod każdym względem. I wydaje jej się, że to jest możliwe tylko wtedy, gdy będzie samostanowiącym, samotnym okrętem. Tymczasem okazuje się, że – rzecz jasna – potrzebuje w życiu także relacji i miłości, tylko bardzo się boi. Ucieka przed związkiem i wpada w pewnego rodzaju pułapkę. Ten film pokazuje różne etapy życia kobiet, ale także towarzyszącym im mężczyzn. Udowadnia, że jeśli się ze sobą rozmawia, słucha się nawzajem i chce się coś przepracować, można iść przez życie razem. Nie tylko obok siebie. Tylko trzeba nad tym dużo pracować. Bardzo lubię ten film pod względem gatunkowym.

Czy masz poczucie, że ten film mógł zdobyć większy rozgłos? 300 tys. widzów obejrzało w kinie. Dla porównania polskie filmy potrafią gromadzić ok. milion widzów.

Myślę, że miał szansę na dużo większą publiczność. Nie mnie oceniać, dlaczego tak się nie stało. Natomiast mam poczucie, że jest to film dla każdego – i to w dobrym znaczeniu. Porusza tematy, które mogą trafić do widzów niezależnie od wieku i płci. Moim zdaniem jest dobrze opowiedziany. Z dużą czułością i empatią. Teraz dostaje drugie życie na platformie HBO MAX. Wiele osób do mnie podchodzi, nawet z branży, i mówi, że wcześniej go nie widziały, a teraz nadrabiają. Po obejrzeniu bardzo go chwalą.

Marta Ścisłowicz – wywiad

To jest jedna z ról, która jest nieoczywista, skomplikowana, a masz ich na swoim koncie więcej. Na przykład Baśka w „Skazanej” to kolejny kalejdoskop złożonych emocji. Grałaś także bardzo trudną główną rolę teatralną w spektaklu „Dziewczyna z pociągu”. Autentyczność na scenie, na planie wymaga od aktora więcej odwagi, czy talentu?

Jednego i drugiego, jednak najczęściej jest to rodzaj odwagi. Dla mnie aktorstwo nie jest o tym, żeby się za czymś chować – za postacią, tematem – i odtwarzać wszystko wyłącznie warsztatowo. Ja zawsze zaczynam od siebie, od swojej autentyczności. Nawet powiedziałabym, że czuję niewygodę w fałszowaniu. Uważam, że jest to kwestia decyzji. Niektórzy wolą podchodzić do tego zawodu warsztatowo, celowo nie ruszają w sobie pewnych rejestrów. W mojej ocenie jest to bezpieczniejsze, co nie oznacza, że gorsze. Myślę że to kwestia wyboru i sposobu myślenia o tym zawodzie.

Podczas naszego pierwszego spotkania, parę lat temu, powiedziałaś, że jeżeli uprawiać aktorstwo to tylko takie, które jest mocne. Rozumiem, że to nadal aktualne?

Tak, lubię mocne aktorstwo. Od naszego pierwszego spotkania zmieniło się jednak to, że mniej współpracuję z teatrami repertuarowymi. Nie jestem na etacie, jestem freelancerką. Gram też spektakle tzw. komercyjne, czyli takie, które są w zakładce rozrywka. W moim poczuciu są w klimacie dobrze podanej rozrywki – mądrej i eleganckiej.

Z jednej strony spektakle w klimacie rozrywki, ale z drugiej strony, po latach ponownie grasz w spektaklu „Caryca Katarzyna”. Ta rola wymaga od Ciebie nagości. Jaką cenę płaci się za tak częste wychodzenie ze strefy komfortu?

Jeżeli przekraczasz granice na zasadzie robię to, ale tak naprawdę tego nie chcę, to pewnie płaci się ogromną cenę. Ja wychodzę ze strefy komfortu, ponieważ sama tego chcę. Dochodzę do tego momentu, do którego chcę dojść. Nigdy nie czułam, czy to w pracy, czy w szkole, że ktoś przekracza moje granice. Prawdopodobnie też dlatego, że mam je daleko posunięte. Koszty są takie jak u wszystkich osób, które pracują – głównie zmęczenie.

A koszty na poziomie emocjonalnym? Na ile jest to wyczerpujące psychicznie?

Wiesz co, mnie to nakręca, jakby napędza. To jest dla mnie dobre zmęczenie, które mnie karmi i satysfakcjonuje. Ja mam tak.

Czyli to jest Twoja karma?

W pewnym sensie tak. Granie ciężkich, dramatycznych postaci buduje mnie, karmi i na pewno spełnia.

I zawsze tak było?

Zawsze.

Czyli karmią cię te emocje najbardziej prawdziwe, i chyba dlatego teatr tak głęboko w tobie siedzi. Domyślam się, że nie mogłabyś zrezygnować z teatru.

Nie mogłabym zrezygnować. W teatrze mam kontakt z widzem tu i teraz. Za każdym razem czuję energię widowni. To nie jest plan zdjęciowy, gdzie możesz powiedzieć stop, nie wyszło, możemy powtórzyć. Tutaj nic nie jest do końca wykalkulowane na zasadzie – teraz podejdę, zrobię trzy kroki i odpowiem. W tej pracy godzisz się na to, co niezaplanowane. I to mnie kręci, lubię być zaskakiwana. Poza tym, aktor cały czas musi być w treningu, musi grać. Te spotkania z widzami są dla aktora rodzajem treningu emocjonalnego i fizycznego.

Marta Ścisłowicz – wywiad

Jakie kawałki siebie odkryłaś, grając skomplikowane bohaterki?

Generalnie całe aktorstwo jest dla mnie drogą do poznawania siebie. Czasami małe rzeczy, które przydarzają się dzięki tej pracy, prowadzą do dużych zmian i procesów. Na przykład u mnie dzięki pracy pojawił się temat hipnozy. Najpierw poszłam z ciekawości, a potem zaczęłam terapię. Zaczęłam przyglądać się sobie, swoim decyzjom, motywacjom i wyborom. I to bardzo poszerzyło moją perspektywę na siebie, na świat.

Kiedy pojawiła się u Ciebie taka wewnętrzna potrzeba?

Wtedy miałam takie poczucie, że wszystko jest ok w moim życiu, ale mogłabym coś więcej, lepiej. Nie umiałam tego konkretnie nazwać, ale czułam, że mogłabym poprawić jakość życia. Z hipnozy jako narzędzia korzystaliśmy w spektaklu „Sprawa Gorgonowej”. Hipnotyzer, w trakcie spektaklu z poziomu postaci wprowadzał mnie w stan hipnozy. Ale oczywiście w pewnym sensie, jest to stan dość płynny między aktorem a rolą. Sama też czułam, że mogłabym coś pogłębić, choć wtedy jeszcze bez konkretów. Zaczęłam chodzić na terapię i okazało się, że jest tam bardzo dużo rzeczy do przepracowania.

Jak wygląda taka terapia hipnozą? Rozumiem, że jest się świadomym, ale emocje są głębsze?

Tak, szybciej dochodzisz do pewnych rzeczy. Jesteś w stanie pełnego relaksu, zagłębienia. Pracujesz na poziomie podświadomości, masz wyłączony racjonalizm i ocenianie, a masz dostęp do głębokich emocji, przeżyć, pragnień. Dzięki dobrze poprowadzonej terapii potrafisz to bardzo szybko zintegrować ze swoim życiem. Wydaje mi się, że dzisiaj wszyscy mamy dużą wiedzę na wiele tematów – w teorii wiemy, jak żyć, co jest zdrowe, co jest potrzebne. Jednak świadomość czegoś nie oznacza jeszcze, że uda się to w pełni zintegrować ze swoim życiem.

Czułaś intuicyjnie, że coś jest nie tak. Jakie tematy sobie uświadomiłaś?

Uświadomiło mi to bardzo wiele rzeczy. Zaczęłam je zauważać i nad nimi pracować. W terapii hipnozą zrobiłam to dużo szybciej. Dobrze przeprowadzona terapia ugruntowuje, pomaga odnaleźć swoje miejsce na świecie, buduje świadomość funkcjonowania wśród innych ludzi. Dla mnie dużym szczęściem są relacje z ludźmi, to dla mnie ogromna wartość w życiu. Po śmierci taty poczułam bardzo mocno perspektywę, że wszyscy kiedyś umrzemy, i że każde życie zmierza ku śmierci. Banalna, bolesna refleksja, ale cóż po nas tak naprawdę zostaje? Przede wszystkim wspomnienia o nas, które mają inni ludzie. Jak grasz, to może parę filmów, do których ktoś wróci, albo i nie. Relacje to wartości, o które warto dbać w życiu.

Może mogłabyś przybliżyć, jakie miałaś symptomy tego poczucia, że coś było nie tak?

Miałam po prostu takie poczucie wewnętrznych, nierozpracowanych konfliktów. Chodziło o jakość życia i poczucie szczęścia. W pewnym momencie trzeba zadać sobie kilka pytań: dlaczego robiąc to i to, nie jestem szczęśliwa? I skoro nie jestem, to po co  to w ogóle robię? Dlaczego otaczam się ludźmi, którzy wysysają ze mnie energię? Dlaczego chcę, żeby wszyscy mnie lubili? Bo to budowało moje poczucie własnej wartości. A dlaczego to moje poczucie wartości było tak bardzo zachwiane? Zapewne jednym z powodów była praca, w której ciągle wystawiasz się na ocenę; ale może to nie jedyny powód? Może nie jest ok, że bazuję głównie na opiniach innych i się nimi tak bardzo przejmuję. Z jakiegoś powodu praca z hipnozą pojawiła się na mojej drodze życiowej.

Wierzysz w to, że role przychodziły do Ciebie w danym momencie, żeby coś w sobie przepracować?

Tak, dla mnie to się zazębia. Przychodzi do mnie jakaś rola, a potem oddziałuje na mnie. Jakiemuś aspektowi w sobie przyglądasz się bliżej dzięki roli. Oczywiście mówię tu o aktorstwie na głębszym poziomie.

Marta Ścisłowicz – wywiad

Czy inni mogą zachwiać naszą pewność siebie, czy raczej sami sobie to robimy?

Sami też to robimy, jasne, ale także dajemy komuś szansę, żeby w nas zachwiał pewność siebie. Zostawiamy komuś taki wentyl, żeby to zrobił. Jest takie klasyczne pytanie: dlaczego mi to robisz? Bo mi na to pozwalasz. Trochę tak to działa. Jeżeli człowiek jest mocno zbudowany, ma silny fundament i wie, dlaczego coś robi, i czego chce w życiu, nie będzie tak bardzo podatny. Już nawet sama świadomość tego, czego się nie chce, to bardzo dużo.

Czy miałaś w głowie oczekiwania innych wobec siebie?

Mnóstwo, ale mam poczucie, że często to właśnie my sami narzucamy sobie ograniczenia i powinności.

Pamiętasz moment, w którym twoja kariera nagle nabrała rozpędu, a potem bardzo zwolniła?

Trudno teraz przywołać jeden konkretny moment. Myślę, że w aktorstwie tak się dzieje etapami. Wielokrotnie  jak to mówisz „moja kariera nabierała rozpędu” – w tym sensie, że robiłam wiele rzeczy naraz, dostawałam propozycję za propozycją, a potem, nie wiedzieć czemu, zapadała cisza.

Pytam o to, ponieważ pamiętam serial „Strażacy” w TVP. Zagrałaś główną rolę kobiecą u boku Macieja Zakościelnego. W moim odczuciu byłaś wtedy na fali wznoszącej.

Tylko widzisz, mam wrażenie, że potem nie za wiele się wydarzyło. Te fale wznoszą się, potem się uspokajają, i znów opadają. Z tego, co obserwuję wiele osób z branży tak ma. Ciężko powiedzieć z czego to wynika. Nigdy nie wiesz, kiedy będzie ta fala wznosząca, dlatego cały czas trzeba być w formie, w treningu aktorskim.  Ale też nie myślę o pracy jako o „wznoszącej się fali kariery”. Co to w ogóle znaczy kariera?

Teraz jesteś w formie?

Tak, wydaje mi się, że bardzo. Po przejściu kryzysu związanego z początkami macierzyństwa, widzę po sobie, że mam dużo łatwiejszy dostęp do siebie, łatwiejszy kontakt ze sobą. Nie przejmuję się wieloma rzeczami, potrafię w zdrowy sposób odpuścić.

Czy ten kryzys miał także oblicze depresji?

W jakimś stopniu pewnie tak, ale raczej miał oblicze żałoby i przewartościowywania rzeczy. Zmiany priorytetów, redefinicji pojęć, określenia wartości. Powrotu do tego, co jest dla ciebie naprawdę ważne.

Marta Ścisłowicz – wywiad

A co zawodowo działo się te 4 lata temu?

Byłam w trakcie kręcenia pierwszej „Minuty ciszy”, w trakcie pracy nad spektaklem „Obywatelka Kane” w Starym Teatrze w Krakowie. I po drugim sezonie „Skazanej”, więc dużo się działo. Grałam też spektakl „Dziewczyna z pociągu” i „Dobrze się kłamie”. Ten drugi tytuł grałam do końca 8 miesiąca ciąży.

Prowadzisz dyskretnie swoje życie prywatne. Mam wrażenie, że większość dziennikarzy i widzów nie zdaje sobie sprawy, że jesteś mamą. Domyślam się, że to też Twoja zasługa – nie informowałaś o tym. Skąd bierze się ta dyskrecja?

Z mojej potrzeby. Nie nakręcam tej informacji. Ale umówmy się, nie jestem też szczególnie „łakomym kąskiem” dla mediów. Nie pokazuję życia prywatnego w social media – to kwestia wyboru. Nazwałam już sobie wiele rzeczy, wiem czego chcę, a czego nie. Na przykład, nie chcę być celebrytką, to nie dla mnie.

Kim jeszcze nie chcesz być?

Słabą aktorką – to pewnie już mi się nie uda Nie chcę być niespójna, nieszczęśliwa. Sfrustrowana. Zgorzkniała.

Czy w momencie kryzysu pogubiło się to czego chcesz?

Nie, raczej był to etap, który przedefiniował mnie jako człowieka. Myślę, że dla każdej kobiety pojawienie się dziecka jest takim momentem.

Etap przedefiniowana w takim sensie, że musisz oddać cząstkę siebie drugiemu, małemu człowiekowi?

Tak, wtedy wydaje ci się, że to życie, które miałaś, już nigdy nie wróci. Przeżywasz pewnego rodzaju żałobę po swoim dawnym życiu. W głowie kłębią się pytania: „Czy ja już nigdy nie będę mogła być sama? Czy już nigdy nie będę beztroska, wolna?” To jest taki etap w macierzyństwie. Dla mnie najtrudniejsze było pierwsze półtora roku, potem było już łatwiej. Bardzo szybko wróciłam do grania – córka miała wtedy 8 tygodni. I równie szybko odkryłam, że wyjście do pracy jest formą odpoczynku. Wcześniej tego nie rozumiałam, gdy koleżanki z dziećmi mówiły, że odpoczywają w pracy. Teraz rozumiem, co to znaczy oczyścić głowę w pracy i wciąż tego doświadczam.

Jakie wartości chciałabyś przekazać córce?

Chciałabym jej przekazać, że w życiu ważne są relacje, miłość i dobro. Ważne jest to, żeby lubić to, co się robi. Często powtarzam jej, że chodzę do pracy nie tylko dlatego, że muszę, ale dlatego, że to lubię. Powtarzam jej również, że trzeba tak żyć, żeby nie krzywdzić innych, że nie jest sama na świecie. Oczywiście mówię to wszystko adekwatnie do wieku 4-latki.

Jesteś mamą emocjonalną, czy taką „constans”, wyważoną, spokojną?

Staram się być „constans”, chyba jak każda mama, ale oczywiście dopuszczam do siebie emocje. Zdarza się, że daję upust uczuciom. Nie boję się popłakać i pokazać, że jest mi przykro, źle.  Widzę, że te emocje robią na niej ogromne wrażenie. Pokazuję w ten sposób, że nie jestem automatem, tylko człowiekiem. Dzieci uczą się rozpoznawać emocje dzięki temu, co widzą u nas. Często jeździmy autobusem i pamiętam, jak córka kiedyś zapytała: „Mamo, dlaczego ta pani jest smutna? ” Odpowiedziałam: „Nie wiem, może po prostu ma gorszy dzień. Czasami ludzie są smutni, nie muszą być cały czas weseli.”

Jesteś zorganizowana?

Jestem bardzo dobrze zorganizowana, myślę nawet trzy kroki do przodu. Planowanie jest szczególnie potrzebne, gdy jesteś pracującą mamą. Nie ukrywam, że to cecha wyniesiona ze śląskiego wychowania. Ale to nie jest tak, że boję się zatrzymać, i coś zmienić, tylko dlatego, że było wcześniej zaplanowane. Jestem elastyczna i reaguję na bieżąco.

Masz poczucie, że ta 4-latka jest podobna do Ciebie?

To pewnie czas pokaże…, ale czy to jest ważne, żeby dzieci były podobne?

Nic nie mówimy o partnerze w ogóle.

Bo partner, jest byłym partnerem, dlatego o nim nie mówimy.

To jak to jest z tym podobieństwem?

W pewnym sensie widzę siebie. Córka jest otwarta, radosna, towarzyska. Lubi tańczyć, jak ja to mówię lubi swoje „imprezki”. Z drugiej strony, podobnie jak ja, jest także domatorką. Lubi naturę, potrafi 20 min siedzieć, patrzeć i słuchać wodospadu. To kwestia proporcji i utrzymania balansu – raz jesteś taka, raz inna. Raz masz ochotę posiedzieć na kanapie w dresie i ugotować rosół, a raz wyjść w szpilkach na miasto. Mam w sobie wiele sprzeczności i już je oswoiłam. Umiem nimi zarządzać, wiem jak nimi „dealować”.

Na czym polega ta sprzeczność?

Jestem domatorką, a jednocześnie duszą towarzystwa, imprezowiczką. Totalnie lubię rozkoszować się byciem mamą, ale równie mocno kocham wyjść do pracy. Czasami jestem mega radosna, a czasami ogarnia mnie fala smutku, której się poddaję. Ludzie w pracy czasami są zaskoczeni, że mam w sobie tyle smutku i refleksji, czego na co dzień nie widać. Czasem jestem spokojna, a czasem potrafię się wkurzyć i wybuchnąć na całego. Chyba ludzie tak mają.

Każdy wybucha, ale za tym idzie jakaś cecha charakteru. Jesteś liderką?

Dużo ludzi mówi o mnie, że jestem kierowniczką. To chyba kwestia śląskości. To by oznaczało, że jestem liderem.  Ale nie czuję się tak. Dzisiaj uczę się oddawania pola innym. Mam też w sobie dużo cierpliwości, ale jeśli ktoś dojdzie do granicy, to już jest koniec. Granica jest daleko, ale gdy ktoś próbuje ją przekroczyć, to nie ma dyskusji.

Takie liderowanie kosztuje sporo emocji?

To jest na maksa męczące i spalające. Często kobiety robią z mężczyznami tak, że uważają, iż zrobią coś lepiej i nie oddają pola partnerowi. A potem są sfrustrowane i zmęczone. Ja nauczyłam się tego na terapii – oddawać pole partnerowi, drugiej osobie w relacji czy w pracy. Nie trzeba mieć kontroli nad wszystkim. Temat puszczenia kontroli jest szalenie ważny. To, że czegoś nie skontrolujesz, nie znaczy, że wszystko się rozleci. Trzeba zaufać. Pytałaś mnie też o wartości – wierzę, że tak wychowam moje dziecko, że będzie potrafiło samo dokonywać wyborów w tym skomplikowanym świecie. Wiem, że ludzie będą mówić jej różne rzeczy, ale chcę, żeby miała taki fundament, by sama wiedziała, co jest dobre, co złe, czego chce, a czego nie chce. Uważam, że to jest mega ważne.

Czy liderowanie może wynikać z poczucia kontroli?

Tak, uważam, że to ma bardzo ścisły związek.

Byłaś podatna na emocje innych ludzi?

Bardzo. Od razu potrafię rozpoznać, w jakim ktoś jest nastroju, i kiedyś bardzo często to przenosiłam na siebie. Bardzo się przejmowałam, jeśli ktoś miał kłopot, albo był smutny. Chciałam pomóc, albo myślałam, że to też o mnie, że coś źle zrobiłam. Teraz potrafię to rozpoznać i zachować zdrowy dystans, nie tracąc przy tym – mam nadzieję – empatii.

W tobie jest więcej siły, czy wrażliwości?

Często słyszę, że jestem bardzo silna, a jednocześnie bardzo wrażliwa. Pamiętam, gdy dostałam rolę Baśki w „Skazanej” – powiedziano mi, że właśnie ją dostałam, bo jestem „idealną mieszanką siły i wrażliwości”. Mam dostęp do obu tych cech i potrafię nimi żonglować. Kiedy chcę, jestem silna, a kiedy chcę – wrażliwa. Fajnie się z tym pracuje.

Rozmawiała: Iwona Gielecińska

Zdjęcia: Kinga, Observatorium.pl

Super, że przeczytałaś/łeś wywiad do końca.
Nie poprzestawaj! Więcej ciekawych rozmów znajdziesz w kategorii WYWIADY.

prestige_bag_news

BLOG
Tworzę autorskie, unikalne W Y W I A D Y
iwona@prestigebag.pl

Kiedyś usłyszałam takie zdanie: „Ze spotkań pamięt #wywiady #prestigebagnews #dziennikarstwo #aktorstwo #backstage" aria-hidden="true">

@miczag Pola Gonciarz świętuje dzisiaj swoje 28 ur Łączy nas nie tylko wspólny wywiad, ale także miesiąc urodzenia i znak zodiaku. Waga..., czyż to nie fajny znak? Zawsze dąży do równowagi #polagonciarz #prestigebagnews #wywiad" aria-hidden="true">

Warto było wtedy czekać do 23.00 Powstało kilka Powstało kilka rolek z premiery #Antropologia. Na blogu nowy wpis. Pozdrawiam Obserwujacych ten profil Ściskam, Iwona #teatr6pietro #Antropologia #premiera #wywiady" aria-hidden="true">

Spotkanie z @olazebrowska w przerwie spektaklu "An Dużo się działo! Bardzo doceniam, że udało nam się spotkać i na gorąco porozmawiać Spektakl związany jest z tematem sztucznej inteligencji. Czy może zmienić sposób postrzegania tego, co wrzucamy do sieci? Jak bardzo Ola jest dzisiaj aktywna w social media? #olazebrowska #spektakl #Antropologia #teatr6pietro" aria-hidden="true">

Na premierze spektaklu "Antropologia" w @teatr6pie Na gorąco zadałam kilka pytań związanych ze sztuką m.in. tematem sztucznej inteligencji. To kolejne nasze spotkanie. Tym razem bardzo spontaniczne..., jak stałyśmy..., tak rozmawiałyśmy Zawsze wszystko dzieje się bardzo szybko. I super Jeżeli chcielibyście dowiedzieć się o Amie jeszcze więcej, odsyłam do archiwalnych wywiadów. Rozmawiałyśmy już wcześniej dwukrotnie. Wywiady do przeczytania, do kawki dostępne na www.prestigebag.pl Dziękuję Ama za kolejne spotkanie #annamariasieklucka #miniwywiad #prestigebagnews #teatr6pietro #antropologia" aria-hidden="true">

Kilka pytań do aktorki @adriana.kalska.official na Adriana tworzy kobiecy związek na scenie razem z Heleną Sujecką. Czy to było największym wyzwaniem? Jak układała się współpraca z reżyserką Katarzyną Warnke. #adrianakalska #teatr6pietro #spektakl #premiera #prestigebagnews" aria-hidden="true">

Rozmowa z aktorką @helena_sujecka na premierze spe Jakie mamy przemyślenia? Wysłuchajcie do końca Helena Sujecka gra bardzo wymagającą rolę Merril - programistkę, która próbuje odszukać swoją siostrę. P.S. Helenę bardzo dobrze pamiętam także z innej trudnej roli. Bardzo dawno temu, bo w 2012 zagrała w filmie Yuma. Wtedy byłam na konferencji prasowej filmu Szacun za każde te emocje!!! #helenasujecka #antropologia #prestigebagnews #teatr6pietro" aria-hidden="true">

Kilka pytań do aktorki Poli Gonciarz/ @miczag Zad Uwielbiam takie spotkania na żywo. Doceniam spontaniczność i autentyczność. #polagonciarz #miniwywiad #prestigebagnews #teatr6pietro" aria-hidden="true">

Wczytaj więcej Obserwuj na Instagramie

Artykuł Życie jest skomplikowane – wywiad z aktorką Martą Ścisłowicz. pochodzi z serwisu .

Naturalny look

Styl boho to przede wszystkim wolność w doborze stylizacji, ale przy zachowaniu pewnych charakterystycznych elementów – zwiewnych tkanin, kolorowych wzorów, frędzli, koronek, gipur. Czerpie inspiracje z bohemy lat 70., mody hipisowskiej, etnicznych symboli. Kojarzy się z luzem, swobodą, kreatywnością, ale również romantyzmem i kobiecością.

Styl boho oznacza dowolność w kreowaniu siebie, pasuje zarówno do zwolenniczek sukienek maxi, jak i krótkich szortów. Wszystko zależy, co z czym zestawimy i jakich użyjemy dodatków. Artystyczny nieład, tylko pozornie powinien się taki wydawać.

Jej wysokość torebka

Torebka koszyk tworzona z rafii lub wikliny już od kilku sezonów nie służy tylko zakupom spożywczym. W mniejszych wersjach jest pewniakiem stylizacji w duhu boho.

Jak to robią inni?

Outfitów bardzo rzetelnie oddających klimat boho możecie doszukać się na różnych festiwalach muzycznych, jak np. Coachella. Festiwal pod gołym niebem przyciąga wiele fashionistek i gwiazd, a ich stylizacje stanowią pewnego rodzaju przekrój, czego można oczekiwać od  niezobowiązujących stylizacji, włącznie z dodatkami – kapelusze, wianki.

Tudno ująć boho w jedną sztywną ramę, dlatego tak bardzo ten styl pasuje do różnych okazji. Przede wszystkim jest bardzo popularny w modzie ślubnej. Delikatne koronkowe suknie, kolorowe wianki, bukiet kwiatów wręcz prosto zerwanych z łąki. Ciekawą inspirację dla panien młodych może stanowić sesja zdjęciowa #4weselapokwarantannie. Sesje w plenerze, czy stodole oddają subtelną więź z naturą.

To jak bardzo można łączyć i miksować styl boho z różnymi innymi wersjami siebie oddaje – Kate Moss. Modelka łączy naturalność i zwiewność z rockowym pazurem. Na przestrzeni kilkudziesięciu lat pracując z wieloma najlepszymi projektantami ukształtowała własny styl, także na zasadzie kontrastów.

Eksperymentujmy, sprawdzajmy i bawmy się modą!

Artykuł Torebka koszyk – styl boho pochodzi z serwisu .