WYWIAD

Będziemy mogli zobaczyć cię w nowym spektaklu „Antropologia” w Teatrze 6 Piętro. Wcielasz się w postać Angie. Jak czujesz się w tej roli?

Ta rola na pewno jest dla mnie dużym wyzwaniem. Pierwszy raz w życiu będę grała, można powiedzieć, podwójną rolę w jednym spektaklu. Nie chciałabym zdradzać za wiele szczegółów przed premierą, ale na pewno ta rola będzie mnie dużo kosztowała – emocjonalnie, fizycznie.

Jaka była Twoja reakcja po przeczytaniu scenariusza?

Przeczytałam scenariusz i od razu chciałam iść na próbę i działać. Uważam, że między innymi stawia ważne pytanie – kogo chcemy wybrać w swoim życiu? Kogoś kto nas kocha, jest fizycznie obecny, ale jednocześnie może nas zranić, czy kogoś, kto zawsze powie nam to, co chcemy usłyszeć? Oczywiście pytań stawiamy dużo więcej to jedynie zalążek tego, co pojawia się w spektaklu.

Masz takie wrażenie, że zawsze mówimy to, co inni chcą usłyszeć?

Trudne pytanie. Z jednej strony chcemy być szczerzy, a z drugiej nie chcemy nikomu zrobić przykrości. Nauczono nas, że zawsze trzeba być miłym dla wszystkich. Ciężko zdecydować, czy powiedzieć szczerze, czy jednak nie. I to z kolei objawia się w drugim spektaklu, w którym gram w Teatrze 6. Piętro – „Bliżej”. Tam jeden z bohaterów stawia pytanie: Dlaczego powiedziałaś mi prawdę? „Spróbuj dla odmiany kłamstwa. Kłamstwo to waluta całego świata”.

Czy kiedyś usłyszałaś o sobie jakąś prawdę, której nie chciałaś usłyszeć?

Na pewno zdarzyło się coś takiego. Myślę, że czasami słyszymy o sobie rzeczy, które bolą. Najbardziej jednak boli, kiedy nasza intencja z założenia jest dobra, a ktoś inaczej ją przeczyta. Moim zdaniem szczerość jest bardzo ważna, zwłaszcza w relacjach z partnerem, partnerką.

Czy sama jesteś wstanie powiedzieć komuś prawdę?

Zanim powiem komuś coś bardzo szczerego, muszę to dobrze przemyśleć. Rozważyć, jak to wpłynie na tę osobę i czy ta sytuacja jest tego warta. Mówię tutaj o drobnostkach, nie o poważniejszych sprawach. Zawsze staram się być szczera, ale mam z tyłu głowy, czy ta osoba naprawdę potrzebuje usłyszeć taką informację, czy lepiej zachować ją dla siebie.

Powiedziałaś, że po przeczytaniu scenariusza od razu chciałaś zacząć działać. Czy to właśnie scenariusze tak Cię motywują, czy po prostu jesteś osobą, która zawsze rwie się do pracy?

Ogólnie jestem osobą rwącą się do pracy, z małą liczbą dni wolnych w kalendarzu. Rzadko bywam na wakacjach, ale rwę się też dlatego, bo ujął mnie ten spektakl. Grają w nim same kobiety: Kasia Figura, Helena Sujecka, Ada Kalska, a reżyserką jest Katarzyna Warnke. To nie będzie feministyczny spektakl, ale będzie o silnych kobietach, które chcą być niezależne.

Kobieca energia pomaga w pracy?

Super, że mamy tylko kobiecą energię. Przyznam, że na studiach miałam już takie doświadczenia, ale każde spotkanie i wymiana energii to dla mnie bardzo cenne, nowe doświadczenie.

Reżyserką spektaklu jest Kasia Warnke. Jak układa się Wasza współpraca?

Kasia pracuje na prawdzie i realności. Mamy bardzo dużo prób poświęconych szczerości i to jest dla mnie bardzo ciekawe doświadczenie. Pracujemy na autentycznych i głębokich emocjach, bardzo dużo od niej czerpię – inspiracji, pomysłów.

Czy jest reżyserką, która daje swobodę aktorom, czy prowadzi bardzo precyzyjnie?

Kasia bardzo często za nami podąża. W takim sensie, że inscenizujemy zaplanowaną scenę, a Kasia podąża za tym, co podpowiada nam intuicja. Bardzo często mówi ok, a teraz spróbujmy inaczej, bo na przykład ta postać w tym momencie zachowałaby się inaczej, jej charakter nie pozwala na to, żeby postąpiła w ten sposób. Daje nam swobodę, ale także swoje precyzyjne wskazówki i propozycje.

Znałyście się wcześniej, zanim zaczęłyście pracować nad spektaklem?

Nie znałam wcześniej Katarzyny Warnke. Natomiast Helenę Sujecką poznałam kilka lat temu podczas kręcenia filmu w reżyserii Małgorzaty Szumowskiej i Michała Englerta „Kobieta z…”, a z Kasią Figurą i Adą Kalską poznałam się wcześniej podczas koncertów w Teatrze 6. Piętro.

Spektakl „Antropologia” porusza także temat sztucznej inteligencji – uświadamia, że w sieci nic nie ginie. AI może odtworzyć nasz głos, wizerunek, a nawet sposób komunikowania się. Czy to Cię przeraża?

Dla mnie to jest bardzo przerażające. Zwłaszcza to, co będzie się działo za jakiś czas – zawody artystyczne i nie tylko stoją pod dużym znakiem zapytania. Bardzo nie chciałabym, żeby sztuczna inteligencja zastępowała m.in aktorów, wokalistów czy fotografów. Nie wyobrażam sobie, że idziemy na koncert, a przed nami występują hologramy nieżyjących artystów. Brzmi to absurdalnie. Może na początku faktycznie zachłyśniemy się technologią, będzie efekt „wow”, ale później zatęsknimy za tym, co jest prawdziwe i namacalne. Nie wyobrażam sobie świata artystów, bez prawdziwych ludzi. Nigdy nie miałam obsesji na punkcie żadnego artysty, ale wiem, że niektórzy są ogromnymi fanami – potrafią pojechać za swoim idolem na drugi koniec świata tylko po to, żeby zrobić sobie z nim zdjęcie. Ludzie potrzebują takich prawdziwych doświadczeń. Potrzebują bliskości i autentycznych relacji.

Czy jest jakaś Twoja cecha, której nie chciałabyś, żeby sztuczna inteligencja odtworzyła?

Z tego, co wiem, sztuczna inteligencja kompletnie nie ma poczucia humoru. Zawsze staram się podchodzić do życia z dystansem. Mam wrażenie, że „betonowe” żarty są moim znakiem rozpoznawczym. Jeżeli sztuczna inteligencja dopracuje swoje poczucie humoru, to poczuję się zagrożona i chyba zacznę troszeczkę trząść się ze strachu.

Chciałabyś, żeby widzowie wyszli po spektaklu z jakimś szczególnym przesłaniem, emocją?

Zawsze chciałabym, żeby widzowie wynosili coś dla siebie. W „Antropologii” stawiamy bardzo na relacje międzyludzkie, emocje między rodziną, partnerami. Nie chcę narzucać nic szczególnego. Uważam, że każdy sam chwyci dla siebie jakąś myśl, która zostanie z nim na dłużej w trakcie i po spektaklu.

Czy aktorstwo daje ci poczucie bezpieczeństwa?

W tym momencie, w którym jestem, nie mogę narzekać na brak pracy. Jednak każdego dnia mam z tyłu głowy, że kiedyś może się to skończyć – telefon może przestać dzwonić albo wydarzy się coś w moim życiu, przez co będę musiała przerwać obecny tryb pracy. Do tego dochodzi sztuczna inteligencja, która może zastąpić człowieka. Pod tym względem czuję pewne zagrożenie. Jestem duszą artystyczną – za każdym razem, gdy myślę o czymś dodatkowym, innej pracy, którą mogłabym wykonywać, to i tak przychodzą mi do głowy rzeczy związane z kreatywnością: szydełkowanie, malowanie obrazów.

Twoja pracowitość wynika z ambicji czy z poczucia, że musisz łapać każdą okazję.

Właśnie nie wiem, skąd wynika ten mój pracoholizm. Myślę, że od kilkunastu lat jestem w takim trybie i chyba nie umiem sobie wyobrazić inaczej. Zaczęłam pracę na planie „Na dobre i na złe”, gdy miałam 15 lat, i łączyłam ją ze szkołą baletową. Po zajęciach w szkole miałam także dużo zajęć dodatkowych. Mam poczucie, że cały czas muszę coś robić. Kiedy siedzę w domu i nic nie robię, zaczynam się stresować. Nie potrafię w ogóle odpoczywać.

Gdy zaczynałaś pracę na planie, byłaś jeszcze nastolatką. Zastanawiam się, na ile była to twoja decyzja, a na ile decyzja rodziców, że zostałaś aktorką.

Gdy poszłam na casting „Na dobre i na złe” byłam jeszcze w szkole baletowej. Wtedy w ogóle nie myślałam jeszcze o aktorstwie. Przypuszczałam, że zagram 3 sceny w „Na dobre i na złe”, które miałam ustalone i dziękuję…, do widzenia. I to do widzenia trwa już 12 lat. I niech trwa jak najdłużej! Pamiętam jak tata odwodził mnie od szkoły baletowej, mówił, nie idź, bo to bardzo ciężka praca, jedna kontuzja i będziesz musiała zmienić zawód. Tam za rogiem są fajne ciasta, chodź zjemy! – namawiał mnie. Jednak, ja się uparłam.

A jak było z aktorstwem? Rodzice również ci odradzali?

Może nie tak bardzo jak szkołę baletową. Przedstawiali swoje obawy, ale nie było to w żaden sposób narzucające czy agresywne. Wspominali, że to trudny zawód – cały czas trzeba chodzić na castingi, to trochę jak ciągłe wysyłanie CV, za każdym razem zaczynasz od zera. Przestrzegali, ale zawsze trzymali za mnie kciuki. Rodzice są dla mnie ogromnym wsparciem, mimo że zawsze dokonuję własnych wyborów. Pamiętam jak codziennie, wracając ze szkoły baletowej, mijałam ulicę Miodową i tę wielką rękę na balkonie budynku Akademii Teatralnej. Moje myśli krążyły w tym kierunku. Wtedy zaczynałam myśleć także o śpiewaniu. Bardzo chciałam to połączyć i wybrałam specjalność wokalno-aktorską. Nigdy w życiu nikt mnie do niczego nie namawiał, nie zmuszał. Ba! Nawet często robię wszystko na przekór – również wbrew swoim obawom. Poszłam do Akademii Teatralnej także dlatego, bo bardzo bałam się sceny. Miałam doświadczenie pracy w serialu, ale wiedziałam, że jeśli chcę przestać bać się teatru, muszę iść do akademii.

Czy w odniesieniu do szkoły baletowej możesz powiedzieć, że twoi rodzice mieli rację?

Z perspektywy czasu cieszę się, że byłam w szkole baletowej. Nauczyłam się tam bardzo wielu rzeczy, mimo różnych trudności. Nigdy nie miałam problemu z nauczycielami ani z zajęciami, raczej z rówieśnikami. Spotkało mnie wiele bardzo nieprzyjemnych sytuacji. Koledzy, koleżanki nie bardzo mnie lubili. Nie wiem, czy wynikało to z jakiejś zazdrości, trudno mi to dziś ocenić. Dochodziło nawet do takich sytuacji, że moja mama bała się, że coś złego się wydarzy. Że ktoś wymyśli sposób, żeby jakoś wyeliminować mnie, na przykład z udziału w konkursach. Pod tym względem nie był to przyjemny czas.

Czy to było traumatyczne doświadczenie? Domyślam się, że zostawia ślad na dalsze życie.

Może nie traumatyczne, ale wiem, że zamknęło mnie to na relacje z innymi ludźmi. Jestem introwertykiem i bardzo trudno jest mi nawiązywać nowe znajomości. Oczywiście staram się poznawać nowych ludzi. Jeżeli już wiem, że osoba jest „bezpieczna”, że można z nią z dystansem pożartować, zaczynam czuć się swobodniej. Ale na samym początku muszę wyczuć człowieka, czy nadajemy na tych samych falach. Dużo kosztowało mnie także wyjście z trybu ciągłego oceniania. W szkole padało w stosunku do mnie wiele nieprzyjemnych komentarzy. Kiedy tańczyłam, również docierały do mnie różne szepty na mój temat. Takie ocenianie zostaje w człowieku.

Na co najbardziej rzutuje ciągłe ocenianie?

Na początku, jeszcze jako nastolatka, z tego powodu oceniania chciałam uciekać z castingów. Takie doświadczenia, ciągłe ocenianie i śmiechy wpływają także na codzienność. Pamiętam taką sytuację – siedziałam w autobusie, gdy wsiadała grupa nastolatek. Śmiały się z czegoś, prawdopodobnie po prostu z tego, o czym rozmawiały. A ja od razu myślałam, że śmieją się ze mnie, bo na przykład mam niezawiązane, niemodne buty albo gdzieś się ubrudziłam. Natychmiast brałam to do siebie. Bardzo dużo czasu zajęło mi zrozumienie, że to w ogóle nie dotyczy mnie, a te śmiechy, które od razu kojarzyły mi się ze śmiechem koleżanek ze szkoły, wcale nie były skierowane do mnie. Trochę mi zajęło uwolnienie się od takiego nastawienia.

Czy teraz, z perspektywy czasu, możesz powiedzieć, jak to przepracować? Przetrwałaś, choć mogłaś powiedzieć, że następnego dnia już tam nie pójdziesz. W okresie nastoletnim rówieśnicy są bardzo ważni.

Oczywiście to nie jest tak, że nie miałam momentów zwątpienia. Kiedyś powiedziałam, że chcę odejść, nie wracam, bo to nie ma sensu. Ale nauczycielka baletu, która mnie prowadziła, bardzo mnie mobilizowała. Powiedziała, że to już końcówka szkoły, żebym wytrzymała, że dam radę. Myślę, że wtedy bardzo mnie wsparła. Moi rodzice wiedzieli o wszystkim. Przeżywali to razem ze mną i starali się pomóc, jak tylko mogli. Jednak tak naprawdę, największą walkę toczy się w sobie i nie można się poddawać. Trzeba iść do przodu, rozmawiać o tym i nie tłamsić tego w sobie. Miałam z tyłu głowy, że to kiedyś minie. W szkole baletowej po każdym roku była selekcja. Niektóre z tych osób, które mnie obrażały, nie przeszły do następnej klasy albo same zrezygnowały. Z czasem to wszystko zaczęło się wykruszać.

Jak patrzysz na te emocje dzisiaj?

Dzisiaj pamiętam to jak przez mgłę, bo to już za mną. Ale jakkolwiek to nie zabrzmi absolutnie jestem wdzięczna, że trafiłam do szkoły baletowej. Przygotowała mnie do życia – jestem gotowa na wszystko. Uważam, że w życiu wszystko dzieje się po coś. I ta sytuacja z koleżankami też wydarzyła się po coś. Takie doświadczenia uświadamiają, że problem nie leży w nas, tylko w tej drugiej osobie, która na przykład nam zazdrości. Prosty przykład – grasz w serialu, a ktoś ma takie samo marzenie jak ty i zaczyna cię obrażać, bo sam tego nie ma. Bo możesz się z czymś nie zgadzać, kogoś nie lubić lub mieć inne zdanie, ale uważam, że zawsze trzeba podchodzić z szacunkiem i konstruktywną krytyką do drugiego człowieka.

Czy myślisz, że gdyby nie szkoła baletowa, nie otrzymałabyś roli Eli w filmie „Druga Furioza”? Szukali aktorki, która umie tańczyć balet?

Myślę, że tak. Od samego początku wymagano od aktorki umiejętności tańca klasycznego. Ciekawe pytanie, bo jak teraz o tym myślę, to przypuszczam, że gdybym nie chodziła do szkoły baletowej, pewnie w ogóle nie poszłabym w kierunku aktorstwa. Robiłabym coś zupełnie innego i prawdopodobnie nigdy nie miałabym możliwości podejścia do castingu.

Czy z perspektywy czasu uważasz, że rola Eli była dla młodej aktorki bardziej skarbem czy szufladką?

Nie uważam, żeby ta rola była dla mnie szufladką. Poza tym wydaje mi się, że chyba za wcześnie, żeby o tym mówić. Cieszę się z każdej pracy. Zresztą dzięki tej roli zyskałam nowe doświadczenia w życiu prywatnym. Na co dzień, kiedy idę ulicą, wzrok mam skierowany raczej w dół, ale do roli Eli, mogłam zmienić na chwilę swój wizerunek i kiedy przefarbowałam włosy i wiedziałam już, jaką postać muszę zbudować, od razu zaczęłam chodzić z podniesionym wzrokiem. Czułam się taka wolna. Ta zmiana włosów naprawdę bardzo dużo mi dała. Niesamowite doświadczenie. Potrzebowałam tej zmiany, bo dzięki niej mogłam myśleć o tej postaci w inny sposób.

Jaki poziom stresu towarzyszył Ci przed trudnymi, intymnymi scenami? Czy zdarzały się nieprzespane noce?

Stresowałam się, bo po raz pierwszy mierzyłam się z tak trudnymi, intymnymi scenami. Na szczęście nie miałam nieprzespanych nocy, głównie dlatego, że na planie panowała bardzo dobra atmosfera. Czułam się zaopiekowana przez koordynatorkę intymności, reżysera oraz Mateusza, z którym grałam te sceny. Nie czułam się w żaden sposób zagrożona. Dopiero dzień przed premierą filmu dotarło do mnie, że to już się dzieje. Ludzie zobaczą to, co stworzyliśmy. Zaczęłam się zastanawiać, jak to przyjmą. Obawiałam się, że nie każdy odbierze to w formie artystycznej, tylko pomyślą: o! Rozebrała się, żeby się rozebrać.

Miałaś do zagrania bardzo trudną scenę w apartamencie Goldena. Najpierw widzimy, jak stoisz plecami do kamery i patrzysz przez wielkie okno na morze. Za chwilę odwracasz się do kamery, stajesz przodem, totalnie naga. I grasz z lekkością na twarzy. Zastanawiam się, jak trzeba to przepracować wewnętrznie, żeby zrobić to właśnie z taką swobodą. Oczywiście jesteś aktorką, ale jesteś także kobietą, która musi się obnażyć.

Z jednej strony wiele osób zarzucało, że ta intymna scena była niepotrzebna, ale z drugiej strony pamiętajmy, że odtwarzamy prawdziwe życie. Czy ludzie w takich sytuacjach ubierają się pod kołdrą, a potem wychodzą z łóżka? No nie. Eli, moja postać, chciała być wolna, niezależna. Przełamała granice grzecznej dziewczynki, która cały czas wszystkich słuchała i zadowalała. W końcu odważyła się zrobić coś inaczej, otworzyła się na nowe i teraz stoi po prostu naga… przed sobą, przed wszystkimi. To normalne, że po takim akcie kobieta patrzy na piękne morze i myśli: „Co ja właśnie zrobiłam? Poszłam do łóżka z największym łobuzem”. Podchodzę do tego z perspektywy artystycznej. Rozmawialiśmy o tych scenach już na etapie scenariusza – czy są potrzebne dla naszych postaci. Uznaliśmy, że jeżeli mamy odtwarzać prawdziwe życie, to właśnie tak by to wyglądało.

Rozumiem, że przy takich scenach myśli się o jak najmniejszej ilości dubli?

Raczej tak. Sceny intymne to takie, które chciałoby się kręcić jak najkrócej. Reżyser był na tyle wyrozumiały, że nie męczył nas dużą liczbą powtórek. Wiedział, że to nie jest proste i ile emocji oraz pracy nas to kosztuje. Niektórzy sądzą, że skoro wszystko tak dobrze wygląda na ekranie, to musi dziać się naprawdę. Nie, tak nie jest. Przy takich scenach naprawdę nie myśli się o tym, czy to jest przyjemne. W głowie ma się wtedy wyłącznie choreografię, bo do takich intymnych scen również jest układana. Muszę pamiętać na przykład, że po tym, jak przejedzie ręką po moich plecach, mam się odwrócić. A potem, kiedy złapie mnie za rękę, muszę go pocałować. W głowie cały czas ma się więc kolejność tego, co po czym następuje.

Irytują cię tego typu pytania o sceny intymne?

Nigdy mnie nie irytują. Trochę boli mnie to, że niektórzy spłycają tę rolę wyłącznie do tych scen i nie pytają o nic innego. Z drugiej strony rozumiem ciekawość ludzi.

Myślę, że najbardziej ciekawi, jak pokonać dyskomfort. Na ekranie widzimy piękne ciało. Czy dobrze czujesz się we własnej skórze?

To nie jest tak, że czuję się wspaniale w swoim ciele. Mam sporo kompleksów. Zawsze znajdę coś, do czego mogłabym się przyczepić – tu mam za dużo, tam za mało. Nie chcę mówić o konkretach, bo inni zaczną zwracać na to uwagę. Nie chcę też wyjść na hipokrytkę. Wiem, że nie jestem szpetną osobą, ale też nie uważam się za ideał. Tak to ujmę. Do scen intymnych podeszłam zadaniowo – moja głowa po prostu przełączyła się na tryb wykonania zadania.

Czułaś odpowiedzialność za tę rolę, czy ją udźwigniesz?

Tak, ale najbardziej bałam się tego, jak ludzie przyjmą Eli. Pomyślałam sobie: gdzie w filmie o bandziorach nagle pojawia się baletnica, która tańczy taniec klasyczny? Bałam się, że w oczach widzów będzie wiało nudą. Kiedy obejrzałam film, przekonałam się, że wszystkie pozostałe sceny były bardzo intensywne, pełne akcji, a momenty z Eli dawały widzowi chwilę oddechu. Uważam, że zostało to bardzo dobrze wyważone. Ludzie pisali w komentarzach i mówili mi prywatnie, że ta rola była na plus dla filmu, bo dzięki niej można było na chwilę odetchnąć.

Czy do tej pory spotykasz się z reakcjami, komentarzami lub wiadomościami dotyczącymi tej roli?

Różnie bywa. Oczywiście teraz nie ma już tak wielu opinii jak po samej premierze. Najczęściej ludzie komentują moje włosy. Piszą, żebym wróciła do białego koloru, bo świetnie w nim wyglądałam. Teraz wyglądam 7/10, a wtedy było 100/10.

Pamiętasz casting do tej roli? Jaką scenę musiałaś odegrać i co usłyszałaś po przesłuchaniu?

Grałam scenę, w której Eli dowiaduje się kim tak naprawdę jest Golden. I ważna była jej reakcja. Pamiętam, że byłam bardzo zestresowana castingiem, bo zależało mi na tej roli. Myślę, że dałam z siebie wszystko. Dostałam bardzo dobry feedback od reżysera. Od razu przechodziliśmy do tego, że na pewno będą sceny intymne, i jak się z tym czuję.

O castingu dowiedziałaś się od Mateusza Damięckiego?

Nie, informację o castingu dostałam od agencji.

Wcześniej pracowaliście z Mateuszem Damięckim przy spektaklu „Bliżej”. Czy to miało jakikolwiek wpływ na to, że ponownie zagraliście razem?

Pracowaliśmy wcześniej, ale o to trzeba by zapytać reżysera, bo to on decyduje o obsadzie. Myślę, że fakt, iż znamy się z Mateuszem i czuję się przy nim bezpiecznie, miał wpływ na trudne sceny. To zaufanie na pewno pozytywnie wpłynęło na relację Goldena i Eli.

Czy jest jakaś cecha Eli, którą chciałabyś sobie przypisać?

Chciałabym, podobnie jak Eli, potrafić się odważyć. Często mam z tym problem. Marzę o różnych rzeczach, na przykład o nagraniu własnej piosenki, ale brakuje mi odwagi, żeby zrobić pierwszy krok. Sama siebie zniechęcam, myśląc – Kto będzie tego słuchał? Nie mam charakterystycznego głosu. Eli potrafiła rzucić się w relację z Goldenem i przełamać wszystkie swoje schematy, a dla mnie to wciąż jest coś trudno osiągalnego. Może kiedyś też się odważę.

Pochodzisz z artystycznej rodziny?

Moi rodzice poznali się, występując w musicalu „Metro” Janusza Józefowicza. Razem tam tańczyli. Moja mama była tą „żywą skakanką”, przez którą inni skakali. Obecnie tata jest reżyserem w Teatrze Muzycznym Roma, a mama nie jest już związana ze światem artystycznym.

Współpracujesz z tatą?

Generalnie nie współpracuję z moim tatą. Tak jak wspominałam, zawsze robię wszystko na przekór. Nigdy nie chciałam skorzystać z takiej możliwości. Nigdy o nic nie prosiłam. Co mi z tego, że tata zadzwoniłby do kogoś i powiedział, weź moją córkę do tego i tego. Jaką miałabym satysfakcję z tego, że wykona telefon i mnie gdzieś umiejscowi? Nie wykonałabym żadnej pracy, nie przeszłabym castingu i nie wyniosłabym z tego niczego nowego dla siebie.

Czy otrzymywałaś od taty jakieś wskazówki? Z pewnością inaczej spogląda na twoją pracę jako reżyser.

Zawsze rzuci okiem na to, co robię. Doda swój komentarz, bo ma inne spojrzenie. Szczerze powie, jeżeli coś jest dobre, i odwrotnie – jeżeli nie jest. Wiem, że nigdy mnie nie oszukuje, więc mam w nim wsparcie w tym zakresie. Mama, przez to, że była związana z gimnastyką sportową i grała w musicalu „Metro” też potrafi obiektywnie ocenić, ale wiadomo, jak to mama – nawet kiedy wiem, że mi nie poszło, zawsze podniesie mnie na duchu. Tata szczerze, do bólu powie, co myśli, mimo że zawsze mówi, że jestem jego oczkiem w głowie. Ale wiadomo, każdy ma inny charakter.

Czyli rodzice od początku byli wyrozumiali, jeżeli chodzi o twoją rolę Eli?

Tak. Wsparcie rodziców jest po prostu nieocenione. Nie wyobrażam sobie, żeby ich nie mieć.

Rodzice są surowymi recenzentami?

Tata czasami bywa surowy, a mama mniej. Nawet kiedy coś mi nie wyjdzie, powie – nie przejmuj się. Tym razem poszło ci gorzej, ale następnym razem będzie dobrze.

Masz więcej cech mamy czy taty?

Zdecydowanie mamy.

Oczko w głowie… Jesteś jedynaczką?

Tak, jestem jedynaczką. Zawsze marzyłam o rodzeństwie, najlepiej o starszym bracie, ale to już fizycznie niemożliwe.

Czy kiedykolwiek żałowałaś jakiejś swojej decyzji?

Na ten moment nie żałuję swoich decyzji. Myślę, że wszystko przydaje mi się w życiu. Nawet jeżeli wiem, że jakaś współpraca nie jest przyjemna, to przynajmniej dowiaduję się czegoś o sobie. O tym, w jaki sposób nie chcę już pracować albo jakich ról nie chciałabym grać. Oczywiście nie będę wybiegać w przyszłość, bo przecież nigdy nie mów nigdy.

Rozmawiała: Iwona Gielecińska

Zdjęcia: Kinga, Observatorium.pl

Super, że przeczytałaś/łeś wywiad do końca.
Nie poprzestawaj! Więcej ciekawych rozmów znajdziesz w kategorii WYWIADY

prestige_bag_news

BLOG
Tworzę autorskie, unikalne W Y W I A D Y
iwona@prestigebag.pl

Tanecznym krokiem odsyłam do całego wywiadu. Cały . #wywiad #aktorka #polagonciarz #prestigebagnews" aria-hidden="true">

Wywiad zaczyna się na długo przed pierwszym pytani Piosenka, idealna na zakończenie lata #polagonciarz #wywiad #prestigebagnews #rozmowa" aria-hidden="true">

Prawda czy fałsz @miczag #polagonciarz #prawd @miczag #polagonciarz #prawdaczyfałsz #aktorka #pytaniaiodpowiedzi" aria-hidden="true">

Wywiad z aktorką Polą Gonciarz @miczag #backstag #backstage Wywiad "pisany" to także prawdziwe spotkanie, autentyczne emocje, i często nawet głębsze przemyślenia. #polagonciarz #wywiad #drugafurioza #prestigebagnews" aria-hidden="true">

Z Polą Gonciarz @miczag rozmawiamy o nowej roli w

Z Polą Gonciarz @miczag poruszamy różne tematy. Ci

Pola Gonciarz @miczag o roli Eli w „Drugiej Furioz Przeczytaj wywiad. __________________________________________ Fot @observatorium_pl Makijaż@kamila.rzeszowska.makeup #polagonciarz #Antropologia #teatr6pietro #drugafurioza #wywiad" aria-hidden="true">

W przygotowaniu nowy wywiad! Fantastyczna rozmowa Zawsze miło spotykać na swojej drodze artystyczne dusze. Pola przygotowuje się do nowej roli w spektaklu w Teatrze 6. Piętro. Od 13 lat gra w serialu „Na dobre i na złe”. Szerszej publiczności dała się poznać także jako Eli w filmie „Druga Furioza”. O pasji, pracowitości i odwadze już wkrótce! #polagonciarz #aktorka #wywiad #rozmowa #prestigebagnews" aria-hidden="true">

Wczytaj więcej Obserwuj na Instagramie

Artykuł Pola Gonciarz: „Największą walkę toczy się w sobie”. pochodzi z serwisu .

Z ciekawości! To już jest świetny argument, prawda? Ciekawość drugiego człowieka poniekąd jest już wpisana w moje DNA. Stąd aż tyle wywiadów zrealizowałam i nigdy się nie poddałam. Wracając do ciekawości. Z tego samego powodu, najpierw przeczytałam felieton Justyny dla Onetu. Dopiero potem sięgnęłam po książkę. Urzekł mnie ten felieton, ale wiecie dlaczego? Bo mnie zaskoczył. Okazało się, że bardzo dobrze solidaryzuję się z myślą przewodnią tam zawartą. Można nie wiedzieć, jaki będzie tytuł felietonu i napisać go tak, żeby to miało sens. Można nie wiedzieć, jaki będzie kolejny krok w życiu, i świat się nie zawali. Tak to odczytałam, i sięgnęłam po książkę. I tutaj też kilka zaskoczeń!

Często padają szczere słowa – taka, która chce, ale się boi. Taka, która chce, ale szybko traci zapał.

Jeszcze nie zdążyło mi się przeczytać książki, w której autorka tak często przyznaje, że trudno jest jej się zmobilizować do pisania. Mam poczucie, że te fragmenty doskonale oddają emocje Justyny Szyc-Nagłowskiej. W końcu to autobiografia emocji. Różnych, przeróżnych stanów. Tych związanych z mobilizowaniem siebie do działania, gdy dookoła bezustannie toczy się życie rodzinne i zawodowe, jak i emocji bardzo głębokich, czasami trudnych do udźwignięcia.

Justyna Szyc-Nagłowska otworzyła się na różne tematy ze swojego życia. Szczerze wyjawia, że od lat walczy z depresją. Nawiązuje do terapii grupowej i trudnej relacji pierwszego małżeństwa. „Ja dziś wychodzę razem z Tobą z mojego kłamstwa. Z kłamstwa, które sobie fundowałam od lat jako osoba współuzależniona od przemocowych zachowań (…).” „Odpowiadasz agresją na agresję, bo to Twój odruch przetrwania”. Cytuję te zdania, żeby przytoczyć kaliber emocji. To tylko wycinek całości, ale mam poczucie, że bardzo ważny. Bardzo wymowny wątek. Rozpoczęty, może nawet niepogłębiony, ale nie zawsze wszystko trzeba opisywać wprost.

Ta publikacja to nie tylko ciężkie pociski. Bo życie nie tylko z takich się składa. To również radość, poczucie humoru, kobieca siła i umiejętność patrzenia na świat z zachwytem. Jak dobrze ujęła to autorka, jest to pewnego rodzaju wspieralnik.

Justyna Szyc-Nagłowska tworzy wręcz intymną rozmowę z czytelnikiem. Dlatego, będąc nadal w klimacie osobistego spotkania autor-czytelnik, postanowiłam napisać ten wpis. Niech ten mój skromny felieton będzie odpowiedzią na tę publikację. Doceniam szczerość z niej płynącą, umiejętność pisania w lekkim, osobistym i odważnym stylu. Nie zawsze wszystko musi być poprawne jak od linijki. Doceniam podzielenie się swoją historią i swoim patrzeniem na świat.

Wybrałam trzy cytaty z książki, które moim zdaniem warto przyswoić.

„Wchodzenie w dorosłość bez poukładanych wartości, bez kontaktu z prawdą o sobie i bez poznania siebie jest o kant dupy potłuc”.

„Zawsze chciałam robić duże kroki. Takie zauważalne, takie, żeby inni je widzieli i mówili, że je widzą, a wtedy ja wierzyłam, że naprawdę zrobiłam krok. Teraz wiem, że nikt nie musi widzieć, że ja gdzieś idę. Po prostu wciąż idę w swoją stronę”.

„Fantastyczne jest to, że człowiek może się rozwijać i zmieniać zdanie. Fantastyczne i uwalniające!”

Tak jak napisałam, sięgnęłam z ciekawości. A potem w mig dotarłam do końca. Dlaczego? Bo lubię konfrontować własne przemyślenia z inną perspektywą patrzenia na świat. Taka konfrontacja własnych myśli z myślami innych potrafi wiele wnieść pozytywnego. Zachęcam Was do czytania.

Super, że przeczytałaś/łeś wpis do końca.
Nie poprzestawaj! Zajrzyj do kategorii WYWIADY.

Artykuł „Wciąż idę w swoją stronę”. Kilka myśli po lekturze „Na głosy dwa” Justyny Szyc-Nagłowskiej. pochodzi z serwisu .

Marta Ścisłowicz gra nauczycielkę plastyki. W pracy potrafi inspirować uczniów i ma nietuzinkowe podejście do życia, ale prywatnie zmaga się z własnymi emocjami i przekonaniami. Wątek jej postaci kręci się wokół relacji z Kubą, nauczycielem WF-u (granym przez Konrada Eleryka), który jest w niej zakochany i cierpliwie próbuje zdobyć jej serce.

Marta w najnowszym wywiadzie dla Prestige Bag News odniosła się do swojej postaci. Potwierdziła, że ta rola jest jej szczególnie bliska, i bardzo dobrze ją rozumie.

Bardzo dobrze ją rozumiem. Baśka chce być niezależna i samowystarczalna pod każdym względem. I wydaje jej się, że to jest możliwe tylko wtedy, gdy będzie samostanowiącym, samotnym okrętem. Tymczasem okazuje się, że – rzecz jasna – potrzebuje w życiu także relacji i miłości, tylko bardzo się boi. Ucieka przed związkiem i wpada w pewnego rodzaju pułapkę.

– Marta Ścisłowicz dla Prestige Bag News

„Przepiękne!” to nie tylko film o kobietach, ale też o relacjach, które nie zawsze są proste. O tym, co jest w nich najważniejsze opowiedziała Marta:

Ten film pokazuje różne etapy życia kobiet, ale także towarzyszącym im mężczyzn. Udowadnia, że jeśli się ze sobą rozmawia, słucha się nawzajem i chce się coś przepracować, można iść przez życie razem. Nie tylko obok siebie. Tylko trzeba nad tym dużo pracować. Bardzo lubię ten film pod względem gatunkowym.

– Marta Ścisłowicz dla Prestige Bag News

Warto obejrzeć ten film i przekonać się samemu. Być może któraś z bohaterek skradnie Wam serce, a w jednej z historii dostrzeżecie własne odbicie.

? O swoim podejściu do pracy i doświadczeniach Marta Ścisłowicz opowiada szerzej w wywiadzie:

? WYWIAD Z MARTĄ ŚCISŁOWICZ

prestige_bag_news

BLOG
Tworzę autorskie, unikalne W Y W I A D Y
iwona@prestigebag.pl

Tanecznym krokiem odsyłam do całego wywiadu. Cały . #wywiad #aktorka #polagonciarz #prestigebagnews" aria-hidden="true">

Wywiad zaczyna się na długo przed pierwszym pytani Piosenka, idealna na zakończenie lata #polagonciarz #wywiad #prestigebagnews #rozmowa" aria-hidden="true">

Prawda czy fałsz @miczag #polagonciarz #prawd @miczag #polagonciarz #prawdaczyfałsz #aktorka #pytaniaiodpowiedzi" aria-hidden="true">

Wywiad z aktorką Polą Gonciarz @miczag #backstag #backstage Wywiad "pisany" to także prawdziwe spotkanie, autentyczne emocje, i często nawet głębsze przemyślenia. #polagonciarz #wywiad #drugafurioza #prestigebagnews" aria-hidden="true">

Z Polą Gonciarz @miczag rozmawiamy o nowej roli w

Z Polą Gonciarz @miczag poruszamy różne tematy. Ci

Pola Gonciarz @miczag o roli Eli w „Drugiej Furioz Przeczytaj wywiad. __________________________________________ Fot @observatorium_pl Makijaż@kamila.rzeszowska.makeup #polagonciarz #Antropologia #teatr6pietro #drugafurioza #wywiad" aria-hidden="true">

W przygotowaniu nowy wywiad! Fantastyczna rozmowa Zawsze miło spotykać na swojej drodze artystyczne dusze. Pola przygotowuje się do nowej roli w spektaklu w Teatrze 6. Piętro. Od 13 lat gra w serialu „Na dobre i na złe”. Szerszej publiczności dała się poznać także jako Eli w filmie „Druga Furioza”. O pasji, pracowitości i odwadze już wkrótce! #polagonciarz #aktorka #wywiad #rozmowa #prestigebagnews" aria-hidden="true">

Wczytaj więcej Obserwuj na Instagramie

Artykuł Marta Ścisłowicz o roli Basi w filmie „Przepiękne!”. pochodzi z serwisu .

WYWIAD

Jak bardzo zawód aktorki jest skomplikowany – w skali od 0 do 100%?

Myślę, że to wszystko zależy od etapu życia, w którym znajduje się aktor, aktorka. Generalnie, jeżeli ma się predyspozycje to nie jest skomplikowany.

Umówmy się, że masz ogromne predyspozycje. Jaką podałabyś cyfrę, liczbę?

Mam powiedzieć 0%? . A tak na poważnie, nie da się tego ocenić w skali. Czasami jest łatwiej, a czasami trudniej. Ten poziom skomplikowania zależy od okoliczności, miejsca, czasu i kondycji człowieka. Mam na myśli także wytrzymałość fizyczną, która jest potrzebna, gdy pracujesz po 12, 14 godzin dziennie. Natomiast, generalnie uważam, że aktor jest w sytuacji uprzywilejowanej. Funkcjonuje jako ktoś, o czyj komfort się dba. Cały sztab ludzi pracuje na to, żeby aktor dobrze zafunkcjonował na planie czy na scenie. Wszyscy starają się stworzyć, jak najbardziej komfortowe warunki, aby nam aktorom zmniejszyć ten stopień skomplikowania.

Często grasz role kobiet nieoczywistych, niejednoznacznych. Czy w takiej przestrzeni czujesz się najlepiej?

Tak. Lubię, gdy dla roli trzeba zagłębić się w drugiego człowieka, aby zrozumieć jego zachowanie. Gdy trzeba odkryć jakie mechanizmy zachodzą, do czego prowadzą. Ciekawi mnie, gdy muszę sięgnąć po coś więcej, niż mam na co dzień. Szukam mroczniejszych stron bohaterki, lubię w pracy dać upust emocjom. Natomiast, tak sobie myślę, że w życiu codziennym bardzo staram się dbać o spokój i harmonię.

Czy zatem Marta Ścisłowicz jest skomplikowana?

Myślę, że bardzo. Jak każdy człowiek. Generalnie mam poczucie, że życie jest skomplikowane. Ten poziom trudności wzrasta przez to, co cię w życiu spotyka. Parę lat temu moje życie zmieniło się diametralnie. Kiedy zostałam mamą, nagle, nieoczekiwanie odszedł mój tato. Trudne chwile, które nałożyły się na siebie. Wtedy miałam taką refleksję – łatwo i beztrosko to pewnie już było. Teraz trzeba zmierzyć się z nową rzeczywistością, zaakceptować ją, pogodzić się z tym, co się wydarzyło. W tym sensie, życie jest skomplikowane. Oprócz życiowych doświadczeń, dochodzą relacje z ludźmi, budowanie szczęśliwej rodziny, wychowanie szczęśliwego dziecka. Ten poziom skomplikowania jest dzisiaj ogromny w każdym aspekcie życia. Nie wspominając już o tym co się dzieje na świecie, w mediach, o naszym przebodźcowaniu, konsumpcjonizmie, o tym jak nas wszystko zalewa….

Ten poziom skomplikowania o którym mówimy, często przekłada się na filmowe scenariusze. „Przepiękne!” to świetny przykład kina bez lukru, bez upiększeń. Grasz Basię, z jednej strony kobietę z żartem, a z drugiej strony pełną lęku. Ta rola bardzo mnie urzekła. Zastanawiam się, czy ta bohaterka jest Ci szczególnie bliska?”

Tak, i bardzo dobrze ją rozumiem. Baśka chce być niezależna i samowystarczalna pod każdym względem. I wydaje jej się, że to jest możliwe tylko wtedy, gdy będzie samostanowiącym, samotnym okrętem. Tymczasem okazuje się, że – rzecz jasna – potrzebuje w życiu także relacji i miłości, tylko bardzo się boi. Ucieka przed związkiem i wpada w pewnego rodzaju pułapkę. Ten film pokazuje różne etapy życia kobiet, ale także towarzyszącym im mężczyzn. Udowadnia, że jeśli się ze sobą rozmawia, słucha się nawzajem i chce się coś przepracować, można iść przez życie razem. Nie tylko obok siebie. Tylko trzeba nad tym dużo pracować. Bardzo lubię ten film pod względem gatunkowym.

Czy masz poczucie, że ten film mógł zdobyć większy rozgłos? 300 tys. widzów obejrzało w kinie. Dla porównania polskie filmy potrafią gromadzić ok. milion widzów.

Myślę, że miał szansę na dużo większą publiczność. Nie mnie oceniać, dlaczego tak się nie stało. Natomiast mam poczucie, że jest to film dla każdego – i to w dobrym znaczeniu. Porusza tematy, które mogą trafić do widzów niezależnie od wieku i płci. Moim zdaniem jest dobrze opowiedziany. Z dużą czułością i empatią. Teraz dostaje drugie życie na platformie HBO MAX. Wiele osób do mnie podchodzi, nawet z branży, i mówi, że wcześniej go nie widziały, a teraz nadrabiają. Po obejrzeniu bardzo go chwalą.

Marta Ścisłowicz – wywiad

To jest jedna z ról, która jest nieoczywista, skomplikowana, a masz ich na swoim koncie więcej. Na przykład Baśka w „Skazanej” to kolejny kalejdoskop złożonych emocji. Grałaś także bardzo trudną główną rolę teatralną w spektaklu „Dziewczyna z pociągu”. Autentyczność na scenie, na planie wymaga od aktora więcej odwagi, czy talentu?

Jednego i drugiego, jednak najczęściej jest to rodzaj odwagi. Dla mnie aktorstwo nie jest o tym, żeby się za czymś chować – za postacią, tematem – i odtwarzać wszystko wyłącznie warsztatowo. Ja zawsze zaczynam od siebie, od swojej autentyczności. Nawet powiedziałabym, że czuję niewygodę w fałszowaniu. Uważam, że jest to kwestia decyzji. Niektórzy wolą podchodzić do tego zawodu warsztatowo, celowo nie ruszają w sobie pewnych rejestrów. W mojej ocenie jest to bezpieczniejsze, co nie oznacza, że gorsze. Myślę że to kwestia wyboru i sposobu myślenia o tym zawodzie.

Podczas naszego pierwszego spotkania, parę lat temu, powiedziałaś, że jeżeli uprawiać aktorstwo to tylko takie, które jest mocne. Rozumiem, że to nadal aktualne?

Tak, lubię mocne aktorstwo. Od naszego pierwszego spotkania zmieniło się jednak to, że mniej współpracuję z teatrami repertuarowymi. Nie jestem na etacie, jestem freelancerką. Gram też spektakle tzw. komercyjne, czyli takie, które są w zakładce rozrywka. W moim poczuciu są w klimacie dobrze podanej rozrywki – mądrej i eleganckiej.

Z jednej strony spektakle w klimacie rozrywki, ale z drugiej strony, po latach ponownie grasz w spektaklu „Caryca Katarzyna”. Ta rola wymaga od Ciebie nagości. Jaką cenę płaci się za tak częste wychodzenie ze strefy komfortu?

Jeżeli przekraczasz granice na zasadzie robię to, ale tak naprawdę tego nie chcę, to pewnie płaci się ogromną cenę. Ja wychodzę ze strefy komfortu, ponieważ sama tego chcę. Dochodzę do tego momentu, do którego chcę dojść. Nigdy nie czułam, czy to w pracy, czy w szkole, że ktoś przekracza moje granice. Prawdopodobnie też dlatego, że mam je daleko posunięte. Koszty są takie jak u wszystkich osób, które pracują – głównie zmęczenie.

A koszty na poziomie emocjonalnym? Na ile jest to wyczerpujące psychicznie?

Wiesz co, mnie to nakręca, jakby napędza. To jest dla mnie dobre zmęczenie, które mnie karmi i satysfakcjonuje. Ja mam tak.

Czyli to jest Twoja karma?

W pewnym sensie tak. Granie ciężkich, dramatycznych postaci buduje mnie, karmi i na pewno spełnia.

I zawsze tak było?

Zawsze.

Czyli karmią cię te emocje najbardziej prawdziwe, i chyba dlatego teatr tak głęboko w tobie siedzi. Domyślam się, że nie mogłabyś zrezygnować z teatru.

Nie mogłabym zrezygnować. W teatrze mam kontakt z widzem tu i teraz. Za każdym razem czuję energię widowni. To nie jest plan zdjęciowy, gdzie możesz powiedzieć stop, nie wyszło, możemy powtórzyć. Tutaj nic nie jest do końca wykalkulowane na zasadzie – teraz podejdę, zrobię trzy kroki i odpowiem. W tej pracy godzisz się na to, co niezaplanowane. I to mnie kręci, lubię być zaskakiwana. Poza tym, aktor cały czas musi być w treningu, musi grać. Te spotkania z widzami są dla aktora rodzajem treningu emocjonalnego i fizycznego.

Marta Ścisłowicz – wywiad

Jakie kawałki siebie odkryłaś, grając skomplikowane bohaterki?

Generalnie całe aktorstwo jest dla mnie drogą do poznawania siebie. Czasami małe rzeczy, które przydarzają się dzięki tej pracy, prowadzą do dużych zmian i procesów. Na przykład u mnie dzięki pracy pojawił się temat hipnozy. Najpierw poszłam z ciekawości, a potem zaczęłam terapię. Zaczęłam przyglądać się sobie, swoim decyzjom, motywacjom i wyborom. I to bardzo poszerzyło moją perspektywę na siebie, na świat.

Kiedy pojawiła się u Ciebie taka wewnętrzna potrzeba?

Wtedy miałam takie poczucie, że wszystko jest ok w moim życiu, ale mogłabym coś więcej, lepiej. Nie umiałam tego konkretnie nazwać, ale czułam, że mogłabym poprawić jakość życia. Z hipnozy jako narzędzia korzystaliśmy w spektaklu „Sprawa Gorgonowej”. Hipnotyzer, w trakcie spektaklu z poziomu postaci wprowadzał mnie w stan hipnozy. Ale oczywiście w pewnym sensie, jest to stan dość płynny między aktorem a rolą. Sama też czułam, że mogłabym coś pogłębić, choć wtedy jeszcze bez konkretów. Zaczęłam chodzić na terapię i okazało się, że jest tam bardzo dużo rzeczy do przepracowania.

Jak wygląda taka terapia hipnozą? Rozumiem, że jest się świadomym, ale emocje są głębsze?

Tak, szybciej dochodzisz do pewnych rzeczy. Jesteś w stanie pełnego relaksu, zagłębienia. Pracujesz na poziomie podświadomości, masz wyłączony racjonalizm i ocenianie, a masz dostęp do głębokich emocji, przeżyć, pragnień. Dzięki dobrze poprowadzonej terapii potrafisz to bardzo szybko zintegrować ze swoim życiem. Wydaje mi się, że dzisiaj wszyscy mamy dużą wiedzę na wiele tematów – w teorii wiemy, jak żyć, co jest zdrowe, co jest potrzebne. Jednak świadomość czegoś nie oznacza jeszcze, że uda się to w pełni zintegrować ze swoim życiem.

Czułaś intuicyjnie, że coś jest nie tak. Jakie tematy sobie uświadomiłaś?

Uświadomiło mi to bardzo wiele rzeczy. Zaczęłam je zauważać i nad nimi pracować. W terapii hipnozą zrobiłam to dużo szybciej. Dobrze przeprowadzona terapia ugruntowuje, pomaga odnaleźć swoje miejsce na świecie, buduje świadomość funkcjonowania wśród innych ludzi. Dla mnie dużym szczęściem są relacje z ludźmi, to dla mnie ogromna wartość w życiu. Po śmierci taty poczułam bardzo mocno perspektywę, że wszyscy kiedyś umrzemy, i że każde życie zmierza ku śmierci. Banalna, bolesna refleksja, ale cóż po nas tak naprawdę zostaje? Przede wszystkim wspomnienia o nas, które mają inni ludzie. Jak grasz, to może parę filmów, do których ktoś wróci, albo i nie. Relacje to wartości, o które warto dbać w życiu.

Może mogłabyś przybliżyć, jakie miałaś symptomy tego poczucia, że coś było nie tak?

Miałam po prostu takie poczucie wewnętrznych, nierozpracowanych konfliktów. Chodziło o jakość życia i poczucie szczęścia. W pewnym momencie trzeba zadać sobie kilka pytań: dlaczego robiąc to i to, nie jestem szczęśliwa? I skoro nie jestem, to po co  to w ogóle robię? Dlaczego otaczam się ludźmi, którzy wysysają ze mnie energię? Dlaczego chcę, żeby wszyscy mnie lubili? Bo to budowało moje poczucie własnej wartości. A dlaczego to moje poczucie wartości było tak bardzo zachwiane? Zapewne jednym z powodów była praca, w której ciągle wystawiasz się na ocenę; ale może to nie jedyny powód? Może nie jest ok, że bazuję głównie na opiniach innych i się nimi tak bardzo przejmuję. Z jakiegoś powodu praca z hipnozą pojawiła się na mojej drodze życiowej.

Wierzysz w to, że role przychodziły do Ciebie w danym momencie, żeby coś w sobie przepracować?

Tak, dla mnie to się zazębia. Przychodzi do mnie jakaś rola, a potem oddziałuje na mnie. Jakiemuś aspektowi w sobie przyglądasz się bliżej dzięki roli. Oczywiście mówię tu o aktorstwie na głębszym poziomie.

Marta Ścisłowicz – wywiad

Czy inni mogą zachwiać naszą pewność siebie, czy raczej sami sobie to robimy?

Sami też to robimy, jasne, ale także dajemy komuś szansę, żeby w nas zachwiał pewność siebie. Zostawiamy komuś taki wentyl, żeby to zrobił. Jest takie klasyczne pytanie: dlaczego mi to robisz? Bo mi na to pozwalasz. Trochę tak to działa. Jeżeli człowiek jest mocno zbudowany, ma silny fundament i wie, dlaczego coś robi, i czego chce w życiu, nie będzie tak bardzo podatny. Już nawet sama świadomość tego, czego się nie chce, to bardzo dużo.

Czy miałaś w głowie oczekiwania innych wobec siebie?

Mnóstwo, ale mam poczucie, że często to właśnie my sami narzucamy sobie ograniczenia i powinności.

Pamiętasz moment, w którym twoja kariera nagle nabrała rozpędu, a potem bardzo zwolniła?

Trudno teraz przywołać jeden konkretny moment. Myślę, że w aktorstwie tak się dzieje etapami. Wielokrotnie  jak to mówisz „moja kariera nabierała rozpędu” – w tym sensie, że robiłam wiele rzeczy naraz, dostawałam propozycję za propozycją, a potem, nie wiedzieć czemu, zapadała cisza.

Pytam o to, ponieważ pamiętam serial „Strażacy” w TVP. Zagrałaś główną rolę kobiecą u boku Macieja Zakościelnego. W moim odczuciu byłaś wtedy na fali wznoszącej.

Tylko widzisz, mam wrażenie, że potem nie za wiele się wydarzyło. Te fale wznoszą się, potem się uspokajają, i znów opadają. Z tego, co obserwuję wiele osób z branży tak ma. Ciężko powiedzieć z czego to wynika. Nigdy nie wiesz, kiedy będzie ta fala wznosząca, dlatego cały czas trzeba być w formie, w treningu aktorskim.  Ale też nie myślę o pracy jako o „wznoszącej się fali kariery”. Co to w ogóle znaczy kariera?

Teraz jesteś w formie?

Tak, wydaje mi się, że bardzo. Po przejściu kryzysu związanego z początkami macierzyństwa, widzę po sobie, że mam dużo łatwiejszy dostęp do siebie, łatwiejszy kontakt ze sobą. Nie przejmuję się wieloma rzeczami, potrafię w zdrowy sposób odpuścić.

Czy ten kryzys miał także oblicze depresji?

W jakimś stopniu pewnie tak, ale raczej miał oblicze żałoby i przewartościowywania rzeczy. Zmiany priorytetów, redefinicji pojęć, określenia wartości. Powrotu do tego, co jest dla ciebie naprawdę ważne.

Marta Ścisłowicz – wywiad

A co zawodowo działo się te 4 lata temu?

Byłam w trakcie kręcenia pierwszej „Minuty ciszy”, w trakcie pracy nad spektaklem „Obywatelka Kane” w Starym Teatrze w Krakowie. I po drugim sezonie „Skazanej”, więc dużo się działo. Grałam też spektakl „Dziewczyna z pociągu” i „Dobrze się kłamie”. Ten drugi tytuł grałam do końca 8 miesiąca ciąży.

Prowadzisz dyskretnie swoje życie prywatne. Mam wrażenie, że większość dziennikarzy i widzów nie zdaje sobie sprawy, że jesteś mamą. Domyślam się, że to też Twoja zasługa – nie informowałaś o tym. Skąd bierze się ta dyskrecja?

Z mojej potrzeby. Nie nakręcam tej informacji. Ale umówmy się, nie jestem też szczególnie „łakomym kąskiem” dla mediów. Nie pokazuję życia prywatnego w social media – to kwestia wyboru. Nazwałam już sobie wiele rzeczy, wiem czego chcę, a czego nie. Na przykład, nie chcę być celebrytką, to nie dla mnie.

Kim jeszcze nie chcesz być?

Słabą aktorką – to pewnie już mi się nie uda Nie chcę być niespójna, nieszczęśliwa. Sfrustrowana. Zgorzkniała.

Czy w momencie kryzysu pogubiło się to czego chcesz?

Nie, raczej był to etap, który przedefiniował mnie jako człowieka. Myślę, że dla każdej kobiety pojawienie się dziecka jest takim momentem.

Etap przedefiniowana w takim sensie, że musisz oddać cząstkę siebie drugiemu, małemu człowiekowi?

Tak, wtedy wydaje ci się, że to życie, które miałaś, już nigdy nie wróci. Przeżywasz pewnego rodzaju żałobę po swoim dawnym życiu. W głowie kłębią się pytania: „Czy ja już nigdy nie będę mogła być sama? Czy już nigdy nie będę beztroska, wolna?” To jest taki etap w macierzyństwie. Dla mnie najtrudniejsze było pierwsze półtora roku, potem było już łatwiej. Bardzo szybko wróciłam do grania – córka miała wtedy 8 tygodni. I równie szybko odkryłam, że wyjście do pracy jest formą odpoczynku. Wcześniej tego nie rozumiałam, gdy koleżanki z dziećmi mówiły, że odpoczywają w pracy. Teraz rozumiem, co to znaczy oczyścić głowę w pracy i wciąż tego doświadczam.

Jakie wartości chciałabyś przekazać córce?

Chciałabym jej przekazać, że w życiu ważne są relacje, miłość i dobro. Ważne jest to, żeby lubić to, co się robi. Często powtarzam jej, że chodzę do pracy nie tylko dlatego, że muszę, ale dlatego, że to lubię. Powtarzam jej również, że trzeba tak żyć, żeby nie krzywdzić innych, że nie jest sama na świecie. Oczywiście mówię to wszystko adekwatnie do wieku 4-latki.

Jesteś mamą emocjonalną, czy taką „constans”, wyważoną, spokojną?

Staram się być „constans”, chyba jak każda mama, ale oczywiście dopuszczam do siebie emocje. Zdarza się, że daję upust uczuciom. Nie boję się popłakać i pokazać, że jest mi przykro, źle.  Widzę, że te emocje robią na niej ogromne wrażenie. Pokazuję w ten sposób, że nie jestem automatem, tylko człowiekiem. Dzieci uczą się rozpoznawać emocje dzięki temu, co widzą u nas. Często jeździmy autobusem i pamiętam, jak córka kiedyś zapytała: „Mamo, dlaczego ta pani jest smutna? ” Odpowiedziałam: „Nie wiem, może po prostu ma gorszy dzień. Czasami ludzie są smutni, nie muszą być cały czas weseli.”

Jesteś zorganizowana?

Jestem bardzo dobrze zorganizowana, myślę nawet trzy kroki do przodu. Planowanie jest szczególnie potrzebne, gdy jesteś pracującą mamą. Nie ukrywam, że to cecha wyniesiona ze śląskiego wychowania. Ale to nie jest tak, że boję się zatrzymać, i coś zmienić, tylko dlatego, że było wcześniej zaplanowane. Jestem elastyczna i reaguję na bieżąco.

Masz poczucie, że ta 4-latka jest podobna do Ciebie?

To pewnie czas pokaże…, ale czy to jest ważne, żeby dzieci były podobne?

Nic nie mówimy o partnerze w ogóle.

Bo partner, jest byłym partnerem, dlatego o nim nie mówimy.

To jak to jest z tym podobieństwem?

W pewnym sensie widzę siebie. Córka jest otwarta, radosna, towarzyska. Lubi tańczyć, jak ja to mówię lubi swoje „imprezki”. Z drugiej strony, podobnie jak ja, jest także domatorką. Lubi naturę, potrafi 20 min siedzieć, patrzeć i słuchać wodospadu. To kwestia proporcji i utrzymania balansu – raz jesteś taka, raz inna. Raz masz ochotę posiedzieć na kanapie w dresie i ugotować rosół, a raz wyjść w szpilkach na miasto. Mam w sobie wiele sprzeczności i już je oswoiłam. Umiem nimi zarządzać, wiem jak nimi „dealować”.

Na czym polega ta sprzeczność?

Jestem domatorką, a jednocześnie duszą towarzystwa, imprezowiczką. Totalnie lubię rozkoszować się byciem mamą, ale równie mocno kocham wyjść do pracy. Czasami jestem mega radosna, a czasami ogarnia mnie fala smutku, której się poddaję. Ludzie w pracy czasami są zaskoczeni, że mam w sobie tyle smutku i refleksji, czego na co dzień nie widać. Czasem jestem spokojna, a czasem potrafię się wkurzyć i wybuchnąć na całego. Chyba ludzie tak mają.

Każdy wybucha, ale za tym idzie jakaś cecha charakteru. Jesteś liderką?

Dużo ludzi mówi o mnie, że jestem kierowniczką. To chyba kwestia śląskości. To by oznaczało, że jestem liderem.  Ale nie czuję się tak. Dzisiaj uczę się oddawania pola innym. Mam też w sobie dużo cierpliwości, ale jeśli ktoś dojdzie do granicy, to już jest koniec. Granica jest daleko, ale gdy ktoś próbuje ją przekroczyć, to nie ma dyskusji.

Takie liderowanie kosztuje sporo emocji?

To jest na maksa męczące i spalające. Często kobiety robią z mężczyznami tak, że uważają, iż zrobią coś lepiej i nie oddają pola partnerowi. A potem są sfrustrowane i zmęczone. Ja nauczyłam się tego na terapii – oddawać pole partnerowi, drugiej osobie w relacji czy w pracy. Nie trzeba mieć kontroli nad wszystkim. Temat puszczenia kontroli jest szalenie ważny. To, że czegoś nie skontrolujesz, nie znaczy, że wszystko się rozleci. Trzeba zaufać. Pytałaś mnie też o wartości – wierzę, że tak wychowam moje dziecko, że będzie potrafiło samo dokonywać wyborów w tym skomplikowanym świecie. Wiem, że ludzie będą mówić jej różne rzeczy, ale chcę, żeby miała taki fundament, by sama wiedziała, co jest dobre, co złe, czego chce, a czego nie chce. Uważam, że to jest mega ważne.

Czy liderowanie może wynikać z poczucia kontroli?

Tak, uważam, że to ma bardzo ścisły związek.

Byłaś podatna na emocje innych ludzi?

Bardzo. Od razu potrafię rozpoznać, w jakim ktoś jest nastroju, i kiedyś bardzo często to przenosiłam na siebie. Bardzo się przejmowałam, jeśli ktoś miał kłopot, albo był smutny. Chciałam pomóc, albo myślałam, że to też o mnie, że coś źle zrobiłam. Teraz potrafię to rozpoznać i zachować zdrowy dystans, nie tracąc przy tym – mam nadzieję – empatii.

W tobie jest więcej siły, czy wrażliwości?

Często słyszę, że jestem bardzo silna, a jednocześnie bardzo wrażliwa. Pamiętam, gdy dostałam rolę Baśki w „Skazanej” – powiedziano mi, że właśnie ją dostałam, bo jestem „idealną mieszanką siły i wrażliwości”. Mam dostęp do obu tych cech i potrafię nimi żonglować. Kiedy chcę, jestem silna, a kiedy chcę – wrażliwa. Fajnie się z tym pracuje.

Rozmawiała: Iwona Gielecińska

Zdjęcia: Kinga, Observatorium.pl

Super, że przeczytałaś/łeś wywiad do końca.
Nie poprzestawaj! Więcej ciekawych rozmów znajdziesz w kategorii WYWIADY.

prestige_bag_news

BLOG
Tworzę autorskie, unikalne W Y W I A D Y
iwona@prestigebag.pl

Tanecznym krokiem odsyłam do całego wywiadu. Cały . #wywiad #aktorka #polagonciarz #prestigebagnews" aria-hidden="true">

Wywiad zaczyna się na długo przed pierwszym pytani Piosenka, idealna na zakończenie lata #polagonciarz #wywiad #prestigebagnews #rozmowa" aria-hidden="true">

Prawda czy fałsz @miczag #polagonciarz #prawd @miczag #polagonciarz #prawdaczyfałsz #aktorka #pytaniaiodpowiedzi" aria-hidden="true">

Wywiad z aktorką Polą Gonciarz @miczag #backstag #backstage Wywiad "pisany" to także prawdziwe spotkanie, autentyczne emocje, i często nawet głębsze przemyślenia. #polagonciarz #wywiad #drugafurioza #prestigebagnews" aria-hidden="true">

Z Polą Gonciarz @miczag rozmawiamy o nowej roli w

Z Polą Gonciarz @miczag poruszamy różne tematy. Ci

Pola Gonciarz @miczag o roli Eli w „Drugiej Furioz Przeczytaj wywiad. __________________________________________ Fot @observatorium_pl Makijaż@kamila.rzeszowska.makeup #polagonciarz #Antropologia #teatr6pietro #drugafurioza #wywiad" aria-hidden="true">

W przygotowaniu nowy wywiad! Fantastyczna rozmowa Zawsze miło spotykać na swojej drodze artystyczne dusze. Pola przygotowuje się do nowej roli w spektaklu w Teatrze 6. Piętro. Od 13 lat gra w serialu „Na dobre i na złe”. Szerszej publiczności dała się poznać także jako Eli w filmie „Druga Furioza”. O pasji, pracowitości i odwadze już wkrótce! #polagonciarz #aktorka #wywiad #rozmowa #prestigebagnews" aria-hidden="true">

Wczytaj więcej Obserwuj na Instagramie

Artykuł Życie jest skomplikowane – wywiad z aktorką Martą Ścisłowicz. pochodzi z serwisu .

A way to lose weight and get in shape.

Imagine that you want to lose weight. You know you need to eat healthier and exercise regularly. You even joined a gym. Maybe you bought new sports shoes to motivate yourself. But you still skip your workouts. Instead, you choose the couch. Your motivation disappears very quickly. According to Mel Robbins, you need to push yourself in moments like this. Counting can help. Count 5…4…3…2…1… and go to the gym. Don’t think too much. Don’t analyze the situation. You have only five seconds to act. After that, your brain will start giving you many excuses. The weather is bad. You are tired. You don’t see results. Soon you convince yourself that it is better to stay at home. You choose the easy option — the couch. But is that really the choice you want to make?

A way to grow in your career.

The 5-second rule can also help in your professional life. Maybe you have been thinking about changing your job for a long time. You want to do it, but you keep thinking instead of acting. Your mind finds many reasons not to take the risk. In this moment you can count 5…4…3…2…1… and start sending your CV.

Here is another example. You have an idea for a new advertising campaign. You think it is creative and interesting. However, during a meeting you stay silent. You are afraid of what your colleagues will think. You tell yourself that maybe the idea is not good enough. Later you regret that you did not speak. According to Mel Robbins, you should count 5…4…3…2…1… and share your idea. There are many situations at work where this rule can help.

Life requires courage.

The idea of the 5-second rule is very interesting. It also shows an important truth about life. The rule is not only about counting — it is also about courage. As Mel says, life requires courage. Sometimes we must push ourselves and start acting even when we feel afraid. Counting backward helps us stop overthinking. Mel also says that hesitation can destroy opportunities. We should break the habit of waiting and find the courage to face challenges.

Life can be difficult. Mel Robbins knows that life is not always easy. She experienced many problems herself. When she was 41, she had three children and serious financial problems. She also had difficulties in her career and in her marriage. These problems affected her mental health. Every morning she woke up with fear and anxiety. She did not want to get out of bed. She avoided people and new situations. In theory, she knew what she should do to improve her situation. But in practice, she could not take action. Step by step she started changing her life. The 5-second rule helped her overcome her limits.

Action is the most important thing.

When I finished the book, I asked myself: can this rule have negative effects? Sometimes quick decisions are not good. But this rule is not about being reckless. Mel explains this idea very carefully in her book. The rule is for situations when you already know what you want to change in your life. Deep inside you feel that something is right for you, but fear stops you.

There is also another important idea. Taking action is more important than the final result. For example, imagine you are in a club and notice a girl you like. You could walk up and introduce yourself, but there’s no way to know if she’s single or interested. The story may not end happily. But the most important thing is that you took action. You approached her and tried. You don’t spend the whole evening wondering what might have happened.

Worry and anxiety.

The last chapters of the book are very interesting. If you struggle with anxiety, this book may help you. Mel connects the 5-second rule with another idea: renaming fear. She explains that our body reacts to anxiety and excitement in a similar way. Sometimes when we feel nervous, we can tell ourselves that we are actually excited. This small change in thinking can help calm our mind. If you want to understand this idea better, it is worth reading the book.

It is worth broadening your horizons.

As I said at the beginning, it is good to broaden our horizons. Maybe you think that one book cannot change anything. Maybe you say that you do not have time to read. But sometimes a book can be more interesting and valuable than social media, short videos, or streaming platforms. It is worth trying something different.

If you are curious and want to learn more, you can also read about another book by Mel Robbins called Let Them. If you read the article to the end, leave a comment and share your thoughts.

Artykuł Do you keep putting things off? Try the 5-second rule — you’ll be surprised! pochodzi z serwisu .

Sposób na odchudzanie i zgrabną sylwetkę?

Chcesz schudnąć i wiesz, że tym celu musisz przejść na dietę i zacząć regularnie ćwiczyć. Zapisałeś się na siłownię. Nawet kupiłeś nowe buty sportowe na zachętę. Mimo to, odpuszczasz treningi. Wybierasz kanapę. Twój zapał jest chwilowy. Zgodnie z koncepcją Mel Robbins za każdym razem musisz się przemóc, przełamać. Pomoże Ci w tym liczenie. Policz 5…4…3…2…1… i wyjdź na siłownię. Nie zastanawiaj się, nie analizuj. Zgodnie z tą regułą masz 5 sekund, żeby podjąć działanie. Potem twój mózg zacznie znajdywać tysiąc powodów, żeby tego nie zrobić – pogoda nieodpowiednia, brak nastroju, nie widzę efektów itd. Przekonasz sam siebie, że nie warto i odpuścisz. Wybierzesz to, co nie wymaga wysiłku. Kanapę. Czy naprawdę chcesz wybierać kanapę?

Sposób na rozwój kariery zawodowej? Pokonanie obaw i nieśmiałości?

Reguła 5 sekund może pomóc także w różnych kwestiach zawodowych. Na przykład od dawna myślisz o zmianie pracy, ale na myślach się kończy. Ta chęć zmiany głęboko w Tobie siedzi, ale masz mnóstwo argumentów w głowie, które odwodzą Cię od tej decyzji. Policz 5… 4… 3… 2… 1… i zacznij wysyłać CV.

Kolejny przykład – masz pomysł na nową kampanię reklamową, jednak nie udzielasz się na spotkaniu firmowym. Chcesz opowiedzieć o tej koncepcji, intuicja podpowiada Ci, że to coś oryginalnego. Pomimo to, nie zabierasz głosu. Obawiasz się, co pomyślą koledzy. Z góry zakładasz, że im się nie spodoba. Przekonujesz w myślach sam siebie, że nie warto. Potem żałujesz, że tego nie zrobiłeś w odpowiednim czasie. Tymczasem jak przekonuje Mel, powinieneś na spotkaniu firmowym policzyć 5…, 4…, 3…, 2…, 1… i zabrać głos. Takich przykładów decyzji zawodowych może być cała masa.

Życie wymaga odwagi.

Koncepcja 5 sekund jest bardzo ciekawa. Na jej bazie wyłania się kilka życiowych prawd. Przede wszystkim nie chodzi tylko o samo liczenie. Często chodzi o odwagę w życiu! Jak wspomina Mel – życie wymaga odwagi. Trzeba znaleźć w sobie odwagę, aby się przełamać i zacząć działać. Liczenie wspak ma w tym pomóc. Według autorki wahanie to pocałunek śmierci. Bardzo dosadnie i mocno to ujęła. Należy przełamać nawyk wahania się i znaleźć w sobie odwagę, żeby pokonywać trudności.

Życie jest trudne – przyznaje Mel. Sama doświadczyła wielu porażek. Miała 41 lat, trójkę dzieci i zmagała się z problemami finansowymi, zawodowymi i kryzysem małżeńskim. Kłopoty negatywnie wpływały na jej psychikę. Co rano po przebudzeniu ogarniał ją lęk. Nie chciało jej się wstawać z łóżka, unikała nowych relacji, najchętniej schowałaby się przed całym światem. W teorii wiedziała, co musi zrobić, żeby zacząć wychodzić z tarapatów finansowych. W praktyce, każdy dzień zaczynał żyć własnym tempem. Udało jej się pokonać własne ograniczenia krok po kroku, dzięki regule 5 sekund.

Działanie jest najważniejsze.

Czy coś może być negatywnego w tej formule? – pomyślałam po przeczytaniu książki. Pochopne decyzje nie zawsze są dobre. Po czym zdałam sobie sprawę, że w tej regule nie chodzi o bycie pochopnym, narwanym czy chaotycznym. Dlatego Mel kilkadziesiąt stron poświęca na dobre wyjaśnienie tej zasady. Reguła 5 sekund dotyczy tego, co chciałbyś naprawę zmienić w swoim życiu. Wewnętrznie masz poczucie, że ta zmiana będzie dla ciebie właściwa, tylko masz opory, żeby się z tym zmierzyć i pozostajesz bierny.

Jeszcze warto wspomnieć jedną rzecz. Działanie jest najważniejsze, nie sam finał. Nie masz wpływu na to, co będzie dalej. Mel podaje przykład. Jesteś w klubie i chcesz zagadać do dziewczyny, która Ci się podoba. Od ciebie zależy, czy do niej podejdziesz i się przedstawisz. Nie wiesz, czy jest wolna, czy ty jesteś w jej guście. Ta historia może nie skończyć się happy endem. I nie o ten finał chodzi, tylko o to, że podjąłeś działanie – podszedłeś, i wiesz co dalej. Nie wahasz się, nie rozmyślasz, nie żałujesz, że tego nie zrobiłeś.

Zamartwianie się, stany lękowe.

Najbardziej zaskakujące są ostatnie rozdziały. Jeżeli borykasz się ze stanami lękowymi sięgnij po tę książkę. Może ta metoda opisywana przez Mel zadziała także w twoim przypadku. Ja wspomnę tylko samą ideę. Autorka książki łączy regułę 5 sekund z koncepcją przemianowania lęku. Wyjaśnia jak odróżnić zwykłą panikę od napadów paniki. Opisuje, jak te sytuacje odbiera twój mózg. W momencie napadu paniki mózg nie może znaleźć racjonalnego powodu reakcji organizmu. Mózg nie wie dlaczego tak się czujesz. Ty też nie wiesz, ale możesz to sobie wytłumaczyć. Mel opisuje, że uczucie niepokoju jest odbierane przez ciało tak samo jak uczucie podekscytowania. Należy powiedzieć sobie, że czujesz się podekscytowany, a nie spanikowany. Po głębsze wyjaśnienie tej zasady, odsyłam oczywiście do książki.

Tak, jak wspominałam na początku tego wpisu, warto poszerzać horyzonty. Może myślisz…, a… jedna książka nic nie zmieni, w czym ona może mi pomóc. Nie mam czasu na czytanie. Tymczasem książka może okazać się dla ciebie ciekawsza od social mediów, rolek i platform z serialami i filmami. Warto zasmakować innego przekazu. Zaciekawiony, chcesz więcej? Przeczytaj wpis o kolejnej książce Mel Robbins „Pozwól im”.

Jeżeli przeczytałeś tekst do końca i chcesz podzielić się swoimi przemyśleniami, zostaw komentarz. Wtedy wiem, że tu jesteś.

Artykuł Odkładasz wiele spraw na potem? Zastosuj regułę 5 sekund. Zdziwisz się! pochodzi z serwisu .

Jak samodzielnie wydać książkę? Nie musisz posiadać doświadczenia. Natrafiłam na informację o platformie Empik Selfpublishing i z chęcią podzielę się z Tobą szczegółami na ten temat.

Jeżeli czytasz moje wpisy, prawdopodobnie jesteś osobą kreatywną, która poszukuje różnych inspiracji. Być może jesteś na takim etapie życia, w którym zastanawiasz się nad wykreowaniem czegoś własnego. Może chcesz podzielić się swoją wiedzą ekspercką w formie poradnika, a może myślisz o napisaniu romantycznej powieści zaczerpniętej z życia. A może w duszy grają Ci tematy kulinarne i chcesz podzielić się przepisami? Jeżeli tak, to tym bardziej ta informacja może Cię zainteresować.

Sam decydujesz o swojej książce.

To, co musisz wiedzieć już na wstępie, to fakt, że cały proces twórczy należy do Ciebie. To Ty decydujesz, jak będzie wyglądała książka — począwszy od treści i korekty, aż po okładkę. W praktyce oznacza to, że sam jesteś swoim wydawcą, a Empik pełni rolę dystrybutora (udzielasz Empikowi licencji).

Jeżeli jesteś na etapie gotowego tekstu, ale nie masz korekty ani okładki, dołączając do platformy, możesz skorzystać z takich usług. Oczywiście należy liczyć się z tym, że są to opcje płatne. Natomiast jeśli masz już tekst po korekcie i okładkę, wystarczy, że wgrasz plik na platformę.

Z dostępnych informacji wynika, że na kolejnym etapie tego procesu książka pojawi się w sklepie empik.com oraz w aplikacji Empik Go. Zamieszczenie książki na platformie jest darmowe. Z Empik Selfpublishing może skorzystać każdy — także influencer.

Jak wygląda kwestia zarobków?

Zgodnie z obecnym regulaminem dostępnym na stronie platformy można wyczytać, że przy jednostkowej sprzedaży treści cyfrowych autor zarabia 50% ceny netto. W przypadku aplikacji Empik Go (sprzedaż w modelu abonamentowym) wynagrodzenie zależy również od tego, jak długo użytkownicy czytają lub słuchają danej treści. Za sprzedaż treści w formie drukowanej twórca otrzymuje 20% ceny netto ustalonej na platformie za każdy sprzedany egzemplarz, o ile kupujący nie zwróci zakupu.

Lista bestsellerów kategorii „selfpublishing”

Twój ebook lub audiobook może trafić na listę bestsellerów w kategorii „self-publishing” — oczywiście pod warunkiem, że będzie najczęściej kupowaną pozycją w danym miesiącu. Obserwując Top 20, można dostrzec, że popularne są zarówno zawiłe historie rodzinne, romanse, jak i thrillery. W lutym na 1. miejscu obu tych list plasuje się tytuł „Mąż, którego nie chciałam” autorstwa Moniki Magoskiej-Suchar. Sądząc po opisie, jest to połączenie problemów rodzinnych, finansowych i miłosnych.

Twórcom nie brakuje wyobraźni. Tobie z pewnością też. Dlatego chętnie dowiem się, czy zastanawiasz się nad własnym e-bookiem. A może już go masz? Koniecznie podziel się w komentarzu swoją opinią.

Artykuł Jesteś twórcą? Czy wiesz, że możesz samodzielnie wydać swoją książkę w Empiku? pochodzi z serwisu .

WYWIAD

Jakiej największej zmiany doświadczyłaś w ostatnich latach?

Ostatnia dekada mojego życia to same ogromne zmiany. Ślub, narodziny dzieci, jakieś przeprowadzki, pandemia – adaptowanie się do nowej rzeczywistości. Jeśli jednak pytasz o tę największą odczuwalną zmianę, która najbardziej zmieniła mnie, to ta, która była przejściem od bycia mamą jednego dziecka do bycia mamą dwójki.

Co wtedy się zmieniło?

Wszystko. Ja. Ale też jednocześnie zmieniał się świat.

To znaczy? Jak ty sama się zmieniłaś?

Na pewno ogromne znaczenie miał fakt, że przeżyłam VBAC, czyli poród naturalny po pierwszym porodzie przez cesarskie cięcie. To jak bardzo to było dla mnie ważne, wiem chyba tylko ja. To był proces, który jednocześnie dokonywał się we mnie, w mojej psychice. Gdy zostałam mamą po raz drugi, stałam się nią z podwójną siłą. Ale jednocześnie było też dwa razy, a może i cztery razy trudniej.  Bardzo świadomie nie zdecydowałam się po drugim porodzie na żadną pomoc z zewnątrz, a do pracy wróciłam praktycznie zaraz po wyjściu ze szpitala. Z Gdańska przyjeżdżała moja Mama, by w newralgicznych momentach mi pomóc. To była istna żonglerka zadaniami. Na pewno nie obeszło się bezkosztowo u każdego członka rodziny. Pół roku później wybuchła pandemia. Jak zawsze były plusy i minusy tej sytuacji. Ale żeby oddać obraz z czym się mierzyłam należy sobie wyobrazić kogoś, kto ma dwoje małych dzieci, więc noce są jakie są. Dodatkowo bywałam u lekarzy średnio 3 razy na tydzień, bo niestety to, co u kogoś kończyło się w 3 dni, u nas trwało przynajmniej trzy tygodnie, przypominam, mieliśmy pandemię – to jaką dziecko miało saturację wiedziałam już po rytmie oddechu; mąż filmowiec, jak to filmowiec minimum 12h poza domem, nie rzadko dłużej,  pracowaliśmy na zakładkę, jak on wracał – ja jechałam do pracy, albo siadałam w studio, gdy dzieci zasnęły.

Czyli wtedy jednocześnie sama pracowałaś?

Tak, studio zbudował mi mąż. Pamiętam, że w każdej wolnej chwili siadałam na dwie, trzy godziny i nagrywałam audiobooki. W dzień siadałam nagrywać reklamy. Dzieci wtedy albo akurat miały drzemkę, albo nagrywałam między ich „mamo, mamo”. I żeby było jasne, odczuwam ogromną wdzięczność, że mam taką pracę, która pozwala mi się realizować oraz zarabiać na życie, a jednocześnie mieć wystarczająco czasu, by zaopiekować się moimi dziećmi.

Nadal nagrywasz w domu? Z jednej strony super, ale z drugiej strony brzmi jak praca ponad normę.

Nie ukrywam, że byłam wykończona. Po trzech latach nocnych nagrań podjęłam decyzję, że już dość. Zrobiłam to absolutnie dla siebie, dla higieny pracy. Teraz, jeżeli nagrywam audiobooki to w studiu zewnętrznym. Jeżeli zdarzy mi się coś nagrać w domu to krótsze formy – reklamy, castingi, ale to też już rzadkość. Wolę wyjść do ludzi. Miałam też to szczęście, że gdy podjęłam tę decyzję, to wtedy także zaczęłam grać na planach dwóch seriali. Też ciężko, ale to był oddech, którego potrzebowałam.

Czy ogólnie boisz się zmian?

Ciekawe pytanie…. Powiem tak, jestem trochę takim liskiem z Małego Księcia. Bardzo szybko przyzwyczajam się, przywiązuję, ale życie nauczyło mnie, że nie ma stałych. Jedyną stałą rzeczą w życiu jest zmiana. Moje życie toczyło się w tak różnych miejscach na świecie, nawet w innych zawodach. Mam takie przeświadczenie i jednocześnie taki spokój, że niezależnie od tego, co się wydarzy, ja po prostu zaadaptuję się do sytuacji. Nie boję się zmian, a nawet je na swój sposób lubię. Dają mi po pewnym czasie dodatkową siłę.

Czy warto coś zmieniać, gdy jest dobrze?

Gdy jest nam dobrze, możemy być pewni, że i tak przyjdzie zmiana. Taka jest kolej rzeczy. Pytanie, jak my do tych kolejnych zmian będziemy podchodzić. Wydaje nam się, że u sąsiada trawa jest zieleńsza, a tak naprawdę każdy ma swoją historię i każdy z nas ma coś, z czym się właśnie mierzy w życiu. Warto o tym pamiętać, a samemu skupiać się na tym, co dobre, nawet gdy jest trudno.

Anna Kerth – wywiad

Jak masz teraz, dobrze?

Mam dobrze i trudno. Tak, jak wszyscy.

Jest coś, co chciałabyś zmienić?

Mam wrażenie, że ostatnio jestem w ciągłej zmianie. Dlatego poza rozwojem osobistym, nie dążę specjalnie do dużych zmian życiowych, one same przychodzą. Chcę na pewno być więcej na planach filmowych i marzy mi się znowu więcej bezpośredniej pracy z ludźmi w tematach rozwojowych.

Gdy spotkałyśmy się po raz pierwszy kilkanaście lat temu, rozwijałaś swoją autorską metodę Warm Up. Rozmawiałyśmy o początkach, ćwiczeniach i samoświadomości. Prowadziłaś również sesje coachingowe. Jestem ciekawa, co dalej zadziało się z tym projektem?

Prowadziłam warsztaty Warm up i coaching indywidualny do urodzenia drugiego dziecka. Wyznaję taką zasadę, że jeżeli prowadzę sesję coachingową to dzielę się swoją nadwyżką energetyczną, nadwyżką uważności. Gdy zostałam z dwójką dzieci w domu  zabrakło tej nadwyżki, często nawet dla siebie jej nie miałam. Priorytety były proste. Najpierw mój pierwszy zawód i dom, potem dodatki. Wtedy bardzo świadomie wycofałam się z tego.

Energetycznie dużo Cię to kosztowało?

Tak, plus wtedy zaczęła się pandemia. Na samym początku jeszcze prowadziłam na Instagramie live’y. Moje storisy i posty zawierały dużo praktycznych sposobów na pracę ze sobą, ale w pewnym momencie poczułam wysycenie rynku. Miałam też parę razy wrażenie, że mój pomysł stał się inspiracją do tworzenia czegoś nad wyraz podobnego.

I co z tym zrobiłaś?

Nic nie zrobiłam, zaprzestawałam swoich działań. 

Czy to dobrze, że odpuściłaś?

Dzisiaj zadaję sobie to pytanie. Wtedy płomień motywacji zgasł. W czasie pandemii wszyscy zaczęli zastanawiać się jak regulować emocje, stało się to bardzo popularne. Każdy sięgał po te same narzędzia. Zobaczyłam, że nawet osoby z mojego zawodu, które nie ukończyły żadnego kursu czy dodatkowych studiów nazywają siebie coachami. Dodatkowo coaching w tamtym czasie zaczął zyskiwać złą renomę. Nie chciałam się z tego ani tłumaczyć, ani się z tym mieszać.

A teraz?

Coś woła. Natury nie oszukasz. Tak samo jak kocham grać i potrzebuję grania w swoim życiu, podobnie mam z coachingiem. Noszę w sobie potrzebę dzielenia się z innymi tym, co potrafię – umiejętnością zadawania pytań, łączenia kropek, łapania perspektywy, poszerzania samoświadomości. Wypracowałam własne sposoby, mam je ponazywane od 12 lat. Warm Up to moja praktyka konkretnych ćwiczeń i sekwencji od ponad 20 lat. To coś jest moje, unikatowe. Teraz zaczynam mieć ten rodzaj nadwyżki energetycznej.

W jednym z postów napisałaś „w tym zawodzie ważne jest, żeby wiedzieć kim się jest i gdzie jest jego „baza”. Zatem jaka jest „baza” Anny poza kamerami, mikrofonami, sesjami?

Przez całe swoje życie dążyłam do tego, żeby mieć  dwie jakości jednocześnie otwartą głowę i silnie stojące na ziemi stopy, na warsztatach zawsze przyrównuję ten stan do bycia jak drzewo, które ma piękną koronę i  bardzo silne korzenie.  Bardzo dawno temu odkryłam, że potrzebuję znać siebie, żeby wiedzieć jakie zmiany powoduje we mnie temat, którym się zajmuję. Wykształciłam w sobie pewne rytuały, które pomagały i nadal pomagają w bezpiecznym wchodzeniu w rolę i jej świat oraz w powrocie do „normalności”.  Aktualnie bardzo silną bazą jest moja rodzina. Zresztą od dawna mam wrażenie, że życie o mnie dba i w odpowiednim momencie daje mi zadania do ogarnięcia, żebym mocno stąpała po ziemi. Znajomość własnego ciała i psychiki z kolei pozwala wychwycić moment, gdy za dużo jest tej przyziemności. Do tego stopnia się to zmienia, że nie rozpoznaję siebie w lusterku aparatu. Wtedy wiem, że czas zadbać o siebie. Zaczynam zapisywać myśli, pomysły, puszczam swoją muzę, tworzę swoje własne projekty, jeśli to konieczne.

Artystyczna dusza….

Potrzebuję tego do życia jak tlen. Tylko jedna rzecz pozwala mi zahukać potrzebę tworzenia. Podróżowanie. Bycie w drodze fizycznie koi brak bycia w drodze duchowo. Choć w sumie w podróży sporo dostaje i dusza

Anna Kerth – wywiad

I tak dużo robisz. Przejdę do tematu pracy głosem. Czytasz audiobooki, które dotyczą prawdziwych i bardzo trudnych historii kobiet. Na przykład takie pozycje: „Też tak mam” oraz „Co chcesz powiedzieć światu”.

I teraz jeszcze wyszła trzecia „Siostry w bólu”, historie kobiet z endometriozą. Bardzo mocna pozycja.

Na ile procent musisz wczuwać się w historie tych kobiet?

Nawet nie muszę się wczuwać. Jestem kobietą i nie ma siły – odczuwam wszystko swoimi wnętrznościami. Jak czytałam „Siostry w bólu” to cierpiałam razem z nimi. Czułam ten ból. Byłam przerażona tym, na jakim etapie jesteśmy, jeśli chodzi o świadomość, diagnostykę, medycynę, dofinansowanie do konkretnych zabiegów. Jest jeszcze tyle do zrobienia w tym temacie. I to jest bardzo ważne, żeby poprzez takie historie uświadamiać kobietom, ale i mężczyznom, że jest to autentyczny problem.

Czy po takich mocnych historiach możesz spokojnie zasnąć?

Nie, bo historie tych kobiet żywo mnie dotykają. Dużo łatwiej jest wrócić z planu, gdzie inaczej się ubieram, maluję. Gdy zmywam makijaż automatycznie zrzucam to z siebie, i wtedy wiem, że jest to przysłowiowe zamknięte pudełko. A tutaj na przykład „Siostry w bólu” były ze mną jeszcze przez dwa, trzy tygodnie. Były mocne. Jeżeli książka ma 10 godzin gotowego materiału do wysłuchania, to ja przynajmniej 20 godzin spędzam w studiu nagrywając.

Czy zdarzyło Ci się płakać czytając kobiece historie?

Tak. Niekoniecznie przy „Siostrach…” ale tak. Na pewno łykałam łzy czytając „Też tak mam”, ale też przy wielu beletrystycznych historiach. Wierzę w to, że nie ma w życiu przypadków. Każdy audiobook przychodzi do mnie dokładnie w tym momencie, w którym powinien. Zdarza się, że akcja książki idealnie pasuje do mojego momentu życia i nie ważne, czy to są pozycje dokumentalne czy beletrystyczne. Historia potrafi być mi na tyle bliska, że przypomina mi, że mam coś do przerobienia z przeszłości.

Jak było w przypadku audiobooka „Też tak mam”? To kolejne mocne historie kobiet.

Ta pozycja trafiła do mnie, gdy ja sama byłam bardzo zmęczoną mamą małych dzieci. Pracowałam po nocach i byłam przerażona tym, co się działo, a był środek pandemii. To był dla mnie bardzo ważny audiobook. W części historii znajdowałam siebie, odbijałam się w nich, a część z nich uświadamiała mi, gdzie powinnam przyłożyć lupę i spojrzeć dokładniej na swoje macierzyństwo, czy czegoś nie przegapiłam. Audiobook został bardzo pozytywnie przyjęty, otrzymał nagrodę – II miejsce w konkursie Best Audio Empik Go. Myślę, że ta nagroda, jest też dużą zasługą autorki książki Magdy Kostyszyn, która nagłaśniała temat, zachęcała do wysłuchania książki i głosowania. Mam świadomość, że rozpowszechnianie informacji zrobiło robotę.

Przeczytałaś także książkę Martyny Wojciechowskiej „Co chcesz powiedzieć światu”. To również bardzo mocne i trudne losy kobiet. Mam trochę przewrotne pytanie, co „Ty chcesz powiedzieć światu?”

Och, czasem mam takie monologi wewnętrzne do świata, a potem …a potem marzę o projekcie przez, który będę mogła to wszystko wypowiedzieć. Jak ważne są relacje, samoświadomość, słuchanie wzajemne, życzliwość. Ot, takie wydaje mi się, oczywiste sprawy.

Czy można powiedzieć, że jesteś lektorką specjalistką od czytania historii złożonych kobiet?

Kto wie… , rzeczywiście tak się składa, że dostaję mocne audiobooki. Czy chciałabym być rozpoznawalnym głosem trudnych historii kobiet? Mogłabym Miło, że tak to postrzegasz, bo faktycznie coś w tym jest. Cieszę się, że wybierają mnie wydawcy do takich książęk. Gdzieś głęboko na dnie serca czuję, że rozumiem te kobiety z trudnymi historiami.

Czy uważasz, że takie mocne historie mają większą moc, niż te lekkie, przyjemne? Pytam, ponieważ pod audiobookiem „Też tak mam” widnieją komentarze typu: jest depresyjny, po co się dołować.

Uważam, że mocne tematy są bardzo ważne dla poszerzania naszej świadomości. Kobiety potrzebują czasami usłyszeć, nawet nie całą książkę, ale chociaż jedną historię, z którą mogłyby się utożsamić. W równym stopniu potrzebujemy też lekkich fabuł, beletrystycznych, które nas roztkliwią lub rozśmieszą. Czasami chcemy zanurzyć się w nieswoim życiu. Dlatego nie uważam, żeby te trudne miały większą moc. Niejednokrotnie sama po tych ciężkich historiach, myślę sobie, niech mi się trafi taki audiobook, który zaniesie mnie w lekkie życie. I rzeczywiście później trafia mi się na przykład taka „Córka Argentyny”.

Anna Kerth – wywiad

Jeżeli czytasz głosem działa wyobraźnia…

I to jest wspaniałe. W trakcie czytania książki nie gram tylko jednej postaci, aktorstwo jest tutaj mocno zróżnicowane. Różne są sposoby czytania, ja nie zmieniam bardzo głosu, ale staram się, żeby każda postać miała swój charakter. Jak już zacznę czytać to dążę do utrzymania wrażliwości , rysu postaci przez całą historię.

Czy zdarzyło Ci się kiedyś podjąć złą decyzję zawodową?

I to ileż! Nie ukrywam, że w moim życiu do pewnego momentu bywały decyzje podejmowane w wyniku nacisków, wymuszane na mnie przez osoby postronne. Te decyzje dotyczyły głównie rezygnacji z pewnych działań zawodowych. Myślę, że z konsekwencjami mierzę się po dziś dzień, ale nie wchodźmy w szczegóły.

Dzisiaj podjęłabyś inną decyzję? Wszystko mogłoby wyglądać inaczej?

Nie wiem jak potoczyłoby się moje życie. Może i tak bym to odchorowała, tylko w inny sposób. Mam w głowie takie dwa projekty, które mogłyby inaczej się zakończyć. Z jednej strony mówię o tych naciskach, ale z drugiej strony przecież nie mam do nikogo pretensji. Koniec końców to ja podjęłam  decyzję.  Ale z kolei tamte zaważyły na innej, która wynikała z mojego uporu. Nie słuchałam porad innych osób, bo chciałam tym razem postąpić inaczej. Przewrotność losu. Nie byłam w kontakcie ze sobą. Tylko miałam jakiś wewnętrzny przymus, taki imperatyw, może jakąś dumę. Tym razem też nie było happy endu. Wszystkie decyzje, które były w zgodzie ze mną zawsze były dobre.

Dzisiaj odczuwasz jakąkolwiek presję lub oczekiwania?

Największą presję wywieram na siebie sama. A ta zewnętrzna?  Wydaje mi się, że ludzie, którzy widzą mnie przez pryzmat, tego, że jestem aktorką, oczekują, że będę jakoś żyła, jakoś się zachowywała i wyglądała Ale moja hierarchia wartości daje mi duży bufor na tego typu oczekiwania.

Życie zaczyna się po 20-stce, 30-stce, czy 40-stce? Które określenie pasuje do Ciebie najbardziej?

W każdej dekadzie żyłam na maksa i nie zamierzam zwalniać.

Anna Kerth – wywiad

Rozmawiała: Iwona Gielecińska

Zdjęcia: Kinga, Observatorium.pl

Super, że przeczytałaś/łeś wywiad do końca.
Nie poprzestawaj! Więcej ciekawych rozmów znajdziesz w kategorii WYWIADY.

Artykuł „Ostatnia dekada mojego życia to ogromne zmiany”. Wywiad z aktorką Anną Kerth. pochodzi z serwisu .

„Biorę odpowiedzialność za wszystko, co zrobiłam, a co mogłam i powinnam zrobić inaczej. Miałam długi, czekało mnie wiele zmian.”

_{^{Victoria Beckham. Netflix}}

W pewnym momencie marka modowa Victorii potrzebowała finansowego wsparcia nowego inwestora. Nawet pomoc wspólnika, męża Davida, okazała się niewystarczająca. Sytuacja była dramatyczna, jak dowiadujemy się z nowego mini-serialu. Koszty funkcjonowania firmy były ogromne. Sprawy wymykały się spod kontroli. Inwestowano w produkty z najwyższej półki. Sprowadzano krzesła na pokaz z drugiego końca świata. Firma wydawała też horrendalne sumy na ulubione kwiaty projektantki. Dopiero nowy inwestor – David Belhassen – przedstawił brutalną rzeczywistość. W konsekwencji firma musiała przejść restrukturyzację. Belhassen przyznał, że na początku w ogóle nie chciał wejść we współpracę. Dopiero, gdy uświadomił sobie, że jego żona nosi stroje marki Victorii Beckham uwierzył, że przedsięwzięcie może się udać.

Przy wsparciu nowego inwestora Victoria wraz ze swoim zespołem zrealizowała pokaz podczas Paris Fashion Week. W serialu możemy zobaczyć przygotowania do tego ważnego wydarzenia. I tutaj warto podkreślić, że Victoria firmuje wszystko swoim nazwiskiem, zatem zależy jej, by każdy szczegół był zgodny z jej wizją i celem. Jednak nie zapominajmy, że w praktyce za tą wizją stoi całe grono ludzi. Trudno wyobrazić sobie, by mogłoby być inaczej.

„(…) czuję presję, bo wciąż jestem oceniana z każdej strony przez to, gdzie zaczynałam.”

_{^{Victoria Beckham. Netflix}}

Od gwiazdy popkultury do poszukiwania własnej tożsamości.

Victoria zaczynała karierę w latach 90., jako członkini zespołu Spice Girls. Grupa pięciu śpiewających dziewcząt okazała się fenomenem popkultury na całym świecie. Temperamentne, odważne, wyzwolone, gotowe na każde show. Victoria doświadczyła ogromnej popularności i szybkiego tempa życia. Praca na wysokich obrotach trwała, aż do momentu rozpadu zespołu w 1998 roku. Po oficjalnym zakończeniu działalności zespołu Spice Girls, Victoria próbowała odnaleźć siebie. Nawet podjęła wyzwanie solowej kariery wokalistki, ale bez dziewcząt to nie było już to samo. Bez swojej działalności muzycznej była postrzegana głównie przez pryzmat małżeństwa z popularnym piłkarzem – w kulturze określano ją wówczas mianem „WAG”.

„Czułam się niepełna, smutna, zatrzymana w czasie” – opowiada Victoria w mini serialu Netflix.

Victoria Beckham przechodziła liczne metamorfozy swojego wizerunku. Jej eksperymenty z fryzurami i ubraniami nie miały końca, cała stylistyka była daleka od elegancji, którą prezentuje dziś. Można rzec, że takie były lata 90 – im bardziej kolorowo, tym lepiej. Niemniej jednak, jak sama przyznaje, wtedy po prostu chciała zwrócić na siebie uwagę. Była popularną „Wag”, ale czuła się niespełniona kreatywnie, niepełna, smutna, zatrzymana, niewystarczająca. Straciła pewność siebie, co potwierdził nawet sam David Beckham. Victorię uznawano za gwiazdkę, która widniała tylko na metkach. W branży nie traktowano jej poważnie. Wiedziała, że musi zerwać z łatką „Wag”. I tutaj nastąpiła przemiana z kobiety eksperymentującej na minimalistyczną i elegancką.

„Z cyckami pożegnałam się w Baden-Baden. Stałam się prostsza, bardziej elegancka. I poszłam do pracy.”

_{^{Victoria Beckham. Netflix}}

Dowiadujemy się, że Victoria korzystała z rad francuskiego projektanta Rolanda Moureta. Pomagał stawiać jej pierwsze kroki w świecie mody. Doradzał przy tworzeniu wizerunku marki i konstrukcji ubrań. To właśnie on wspierał ją w budowaniu wiarygodności w środowisku, które początkowo traktowało ją z dystansem. Jego doświadczenie i elegancki minimalizm miały ogromny wpływ na estetykę pierwszych kolekcji Victorii Beckham.

Czego jeszcze nowego dowiemy się z dokumentu Victoria Beckham Netflix?

W nowym dokumencie przede wszystkim widzimy doświadczenia Victorii przez pryzmat jej drogi budowania własnej marki. Nie brakuje jednak krótkich odniesień do czasów szkolnych. Dowiadujemy się, że nie czuła się wtedy lubiana i akceptowana, miała duże problemy z cerą. Krytykowano jej wygląd, wagę. W szkole tanecznej, nie wyglądała jak reszta dziewcząt. Mowa także o zaburzeniach odżywiania.

„W szkole byłam samotnikiem. Dokuczano mi. Byłam odludkiem, nie pasowałam tam. Ale na scenie mogłam być przez chwilę kimś innym. Sobą być nie chciałam, bo nie lubiłam siebie. I bardzo chciałam być lubiana.”

_{^{Victoria Beckham. Netflix}}

Podsumowując, w mini-serialu widzimy portret kobiety, która budowała swoją pewność siebie przez długie lata. Nawet jeśli krytycy uznają, że jest to wizerunek wykreowany na potrzeby promocji marki, nie sposób odmówić mu ludzkiego wymiaru. Victoria pokazuje się jako osoba świadoma własnych błędów, a jednocześnie konsekwentna w dążeniu do celu. Z odwagą opowiada o porażkach, które stały się fundamentem jej obecnego sukcesu.

Artykuł Victoria Beckham Netflix – zaskakujące wyznania w nowym dokumencie. pochodzi z serwisu .

Nowa produkcja Katarzyny Zielińskiej.

Na Scenie Novej Teatru Muzycznego Roma będziecie mogli zobaczyć spektakl zatytułowany Aniołki Mussoliniego. To opowieść o trzech siostrach, które zyskały ogromną popularność we Włoszech w latach 30. i 40. XX wieku. Kitty, Sandra oraz Giuditta – Trio Lescano – swym śpiewem urzekały samego Duce. Jak zapowiadają twórcy, szykuje się muzyczny spektakl w rytmie jazzu i swingu. Można spodziewać się muzyki granej na żywo przez pięcioosobowy zespół. Przed Wami podróż do Włoch w akompaniamencie utworów słynnego żeńskiego trio oraz wyraziste kobiece role, w które wcielą się Katarzyna Zielińska, Ewa Prus i Barbara Kurdej-Szatan na zmianę z Moniką Dryl.

Terapia dla Par – Scena Mała Warszawa

Spektakl już dostępny i zbiera pozytywne opinie.

Problemy współczesnego świata ukazane w zabawny sposób.

Trzy pary trafiają na wspólną terapię. Chcą poukładać swoje życie uczuciowe na nowo. Frustracje i pretensje biorą górę i zaczyna się emocjonalny rollercoaster. Na pierwszy rzut oka zwyczajne kłopoty staną się źródłem niepohamowanego śmiechu. Spektakl Terapia dla Par zobaczysz w kameralnej auli teatralnej – Mała Warszawa.

Na scenie wystąpią: Kamila Baar, Roma Gąsiorowska/Magdalena Górska, Agnieszka Więdłocha/Diana Kadłubowska, Marek Kalita, Piotr Głowacki/Paweł Ławrynowicz, Antoni Pawlicki/Sebastian Cybulski.

Na potrzeby spektaklu powstał utwór A może jeszcze się da w wykonaniu Darii ze Śląska. Ciekawy nostalgiczny utwór. Możesz być zaskoczona/y, ponieważ nie znajdziesz w nim elementów komedii, wręcz przeciwnie odkryjesz nutę refleksji.

Prestiż – w reżyserii Sebastiana Fabijańskiego.

Życie jak w bajce, o mydlanej bańce.

Spektakl Prestiż to historia o pozornie idealnym życiu. Bohaterzy zakłamują rzeczywistość, aby wypaść perfekcyjnie. Co tak naprawdę kryje się za tym luksusem? Co jest prawdą w świecie zdominowanym przez social media. Jak zapowiadają twórcy to satyra współczesnego kultu sukcesu. Możesz spodziewać się komedii pełnej absurdów i ostrego humoru. Bilety już w sprzedaży.

Na scenie: Aleksandra Hamkało/Maria Kania, Aleksandra Pisula, Katarzyna Zawadzka/Katarzyna Chorzępa, Michał Koterski/Mikołaj Chroboczek, Sebastian Fabijański, Jacek Beler/Mateusz Król, Piotr Gawron-Jedlikowski/Krzysztof Wach.

Spektakl promuje klip o tym samym tytule.

Optymiści 2, czyli nasi w autokarze w Bułgarii. W reżyserii Krzysztofa Czeczota.

Twórcy zapraszają na nową część, spektaklu „Optymiści”.

Tym razem Rodzina Krasuckich udaje się starym autokarem do Bułgarii. W trakcie podróży wychodzą na jaw rodzinne żale, ambicje, intrygi. Kto przejmie rodzinny biznes? Czy wycieczka zakończy się chaosem? Spektakl łączy elementy komedii, grozy i rodzinnych dramatów.

Sympatycy pierwszej części „Optymiści – czyli nasi w Egipcie” z pewnością już nie mogą doczekać się kolejnej historii prosto z trasy. Pierwsze terminy już w listopadzie.

Producentem spektaklu jest Karolina Gorczyca. Na scenie wystąpią: Joanna Kuberska/Anna Karczmarczyk, Jacek Lenartowicz/Piotr Cyrwus, Aldona Jankowska/Viola Arlak, Dawid Dziarkowski/Krystian Pesta/Krzysztof Czeczot, Adam Bobik / Michał Żurawski.

Wspaniałe Horyzonty – Teatr 6.piętro

Premiera 8 listopada.

Startuje nowy spektakl na szóstym piętrze!

Żona w trakcie kolacji oznajmia mężowi, że chce rozwodu. To niespodziewane wyznanie zaczyna wywracać życie rodzinne do góry nogami. Zaskoczeni są przede wszystkim synowie, Brian i Ben , którzy nigdy nie spodziewaliby się rozwodu rodziców tworzących zgodne małżeństwo od 50 lat. Próbują interweniować, mediować i uratować ich związek, a przy okazji konfrontują swoje wyobrażenia o rodzicach z prawdą.

Grand Horizons (pol. Wspaniałe Horyzonty) to sztuka amerykańskiej dramatopisarki Bess Wohl. Autorka znana jest z tworzenia dramatów o trudnych relacjach rodzinnych, w których łączy inteligentny i błyskotliwy humor z głęboką refleksją. W przypadku Grand Horizons skupia się na sensie rozwodu po siedemdziesiątce, potrzebie autonomii oraz odzyskaniu własnych, długo tłumionych pragnień w wieloletnim związku.

Kto na polskiej scenie wcieli się w małżonków z pięćdziesięcioletnim stażem? Małgorzata Zajączkowska (jako Nancy, pragnąca rozwodu) oraz Wiktor Zborowski (jako Bill, mąż próbujący zrozumieć zaistniałą sytuację). A w rolach zatroskanych synów zobaczymy Michała Barczaka i Cezarego Łukaszewicza.

Na scenie pojawi się także Katarzyna Figura jako Carla – sąsiadka i osoba z otoczenia starszych małżonków – oraz Paulina Chapko w roli żony jednego z synów. Z kolei Kamil Piotrowski wcieli się w Tommy’ego, partnera drugiego z synów.

Poniżej kulisy sesji zdjęciowej.

Artykuł Nowości teatralne. Na co warto pójść? pochodzi z serwisu .