„Żeby iść na aktorstwo, trzeba być bardziej dojrzałym czy zwariowanym?” – zapytałam.

Dużo aktorów nie ma w sobie wariacji, tylko dojrzałość. Ale z drugiej strony połowa nie ma odpowiedzialności, bo są wariatami.

Pamiętam, że spotkałyśmy się w restauracji LAS – Lokalna Atrakcja Stolicy. Warunki do rozmowy nam sprzyjały. Nie było tłoku dookoła, a nawet w pewnym momencie zrobiło się kameralnie. Knajpka funkcjonuje do tej pory. Lubię wracać do tej rozmowy. Trudno zamknąć ją w jeden cytat, ponieważ wszystko toczy się naturalnie, tak jak w trakcie rozmowy koleżanka-koleżanka.

Wierzę w karmę – to, co dajesz, wraca. Czasami można dostać mocno po dupie, ale później okazuje się, że był ku temu jakiś cel. 

Od 9. roku życia zostałam z dwiema babkami w domu i ta kontrola polega na bronieniu swojego gniazda.

Wracając do pytania, czy żeby iść na aktorstwo trzeba być dojrzałym czy zwariowanym. W moim odczuciu jest tutaj duże uzasadnienie tego pytania. Myślę, że w Joannie jest miejsce na obie te postawy. Życie dość szybko nauczyło ją odpowiedzialności, ale nie odebrało jej potrzeby spontaniczności.

Tata jest na górze i mam nadzieję, że gdzieś tam…, mocno mnie wspiera.

Nigdy nie zabiłam w sobie wewnętrznego dziecka. Bardzo o nie dbam i pieszczę.

Niektóre rozmowy nabierają nowego znaczenia z upływem czasu. Do tej z Joanną lubię wracać, dlatego zostawiam ją tutaj również dla tych, którzy jeszcze jej nie znają.

WYWIAD Z JOANNĄ BALASZ

Artykuł Joanna Balasz w nowym serialu „Znieczulenie”. Przy okazji wspominam nasz wywiad. pochodzi z serwisu .

Aktorka Sandra Drzymalska jako Violetta Villas

Długie, grube blond włosy, mocny makijaż. Nietypowa uroda i charakterystyczny wizerunek, mocno wykraczający poza modny minimalizm. Wydawać by się mogło, że trudno o osobę, która mogłaby odwzorować Violettę Villas. Wybór aktorki z pewnością wymagał dużej uważności. Ale patrząc już na sam zwiastun i zdjęcia prasowe, Sandra Drzymalska doskonale wpisuje się w ten sceniczny wizerunek. Charakteryzacja to jedno, ale ile potrzeba emocji, aby oddać cały wachlarz tego, co czuła artystka na scenie i poza nią!

Wiedzieliście, że zanim przyjęła pseudonim artystyczny, Violetta Villas nazywała się Czesława Gospodarek? Szykuje się historia, która naprawdę jest warta naszej uwagi. Czesia zaczynała karierę w latach 60. Wspólnie ze swoim synkiem przeprowadziła się do Warszawy, aby rozwinąć skrzydła. Jej droga na szczyt nie była usłana różami. Te przysłowiowe kolce dotykały nie tylko jej, ale w dużej mierze także jej syna. To on był świadkiem jej sukcesów i porażek. Jaka była Czesława w oczach dorastającego syna? W tle pojawiały się lęk, samotność i uzależnienia. Szykuje się historia nie tylko o karierze, ale także o prawdziwych ludziach, którzy walczyli ze światem, a przede wszystkim ze swoimi słabościami.

Film w kinach od 27 listopada.

Zdjęcie główne: Robert Jaworski, Kino Świat

Artykuł Film – Violetta Villas. W roli głównej Sandra Drzymalska. pochodzi z serwisu .

To ogromne aktorskie i muzyczne wyzwanie. Jaka była Anna Jantar?

Filmy inspirowane prawdziwą historią mają szczególną moc. Nie są wytworem wyłącznie wyobraźni, lecz bazują na tym, co wydarzyło się naprawdę. Pozwalają odkryć to, co nieznane. Historia Anny Jantar wciąż skrywa wiele nieznanych szczegółów: jak wyglądało jej życie estradowe, jakie miała marzenia i co działo się za kulisami? Czy coś szczególnego wydarzyło się, zanim Anna wsiadła do samolotu w 1980 roku? Artystka wracała wtedy z Nowego Jorku do Warszawy. Samolot rozbił się na lotnisku Okęcie, kilometr od pasa. Anna Jantar miała wówczas zaledwie 30 lat. Córka, Natalia Kukulska, miała wtedy 4 latka.

Natalia Kukulska objęła opiekę artystyczną nad projektem. Z tego, co możemy się dowiedzieć, nie boi się prawdy o tak bliskiej osobie:

„To bardzo ekscytujący i jednocześnie niezwykle emocjonalny moment, ponieważ od dawna mówi się o powstaniu filmu fabularnego o mojej mamie, a wokół tej produkcji narosło wiele spekulacji. Jako jej córka musiałam podejść do tego tematu z dużą rozwagą i wrażliwością, bo ta historia jest też częścią historii naszej rodziny — mojej mamy i taty. Jednocześnie ważna jest dla mnie prawda i nie boję się jej, choć wiem, że opowiadanie o tak bliskiej mi osobie wymaga szczególnej uważności – opowiada Natalia Kukulska.

„Wierzę, że ten film sprawi, że pamięć o jej życiu i przepięknych piosenkach, które po sobie zostawiła, przetrwa dla kolejnych pokoleń i na nowo przybliży jej postać widzom. Dla mnie osobiście jest to bardzo wzruszający moment i jestem niezwykle ciekawa, jak ta historia zostanie pokazana na ekranie. Jednocześnie otwiera się przede mną nowy, piękny rozdział muzyczny, ponieważ wraz z moim mężem, Michałem Dąbrówką, i synem, Janem Dąbrówką, będziemy odpowiedzialni za warstwę muzyczną filmu.” – opowiada Natalia Kukulska.

Zdjęcia do filmu o Annie Jantar ruszają w 2027 roku.

Zdjęcie główne Anny Jantar Fot. A. Kubiak | Cytat Natalii: NEXT FILM

Artykuł Film o Annie Jantar w 2027 roku. Trwa casting. pochodzi z serwisu .

Życie pisze różne scenariusze. Nakreśla wzloty i upadki, co bardzo dobrze widzimy w filmie „Mniej obcy”. Widzimy determinację młodego chłopaka, miłość do gitary, mocnych rockowych brzmień, a także obserwujemy pierwsze sukcesy i z pewnością nie ostatnie porażki. Skupmy się na determinacji i pasji.

Polska, lata 80., stan wojenny. Szara rzeczywistość. I gitara z mocnymi dźwiękami w kontrze do tego, czego uczono w szkole. Cymbałki i utwory typu, „Mam chusteczkę haftowaną” stawały się zupełnie miałkie i bezsensowne. Sensowne stawało się to, co wyraziste, kolorowe, poza schematami i granicami. To właśnie z buntu powstał utwór „Mniej niż zero”, uznawany za hymn buntu przeciwko komunie. Kilka pokoleń zna tę piosenkę. Młodsze roczniki dzięki tej produkcji mogą zrozumieć szerszy kontekst jej powstania.

Bunt można uznać za składową sukcesu zespołu, ale nie byłoby triumfu, gdyby nie pasja. Jeżeli pasja wynika z głębi serca, pozwoli wznieść się wyżej. Oprócz tego musi jawić się coś jeszcze. Ogromna chęć robienia czegoś więcej, ale także przekonanie, że dokona się przełomu.

Wychodząc już poza fabułę filmu, odwołam się do aktualnej wypowiedzi Jana Borysewicza, który w jednej z audycji radiowych (Jedynka Polskie Radio) z przekonaniem powiedział:

„Ja uważam, że gdybym był w wieku Mikołaja i dzisiaj chciał zrobić taki zespół, jaki zrobiłem czterdzieści pięć lat temu, to bym go zrobił. „A miałbyś szansę na sukces, taką jak wtedy”? – pyta dziennikarz. „Oczywiście, że tak. Dla mnie nie było przeszkód żadnych” – odpowiedział Jan Borysewicz.

Wspomniany Mikołaj to Mikołaj Bukrewicz – wcielił się w Jana Borysewicza w filmie „Mniej obcy”. I tutaj też pojawia się ciekawy splot zdarzeń. Okazuje się, że Mikołaj jest gitarzystą i tworzy także własną muzykę. I co jest tutaj jeszcze poruszającego w tej historii. Wnioskuję z kontekstu filmu, że Jan Borysewicz chciałby, żeby utwory Lady Pank były nieśmiertelne. I muszę przyznać, że cały czas są w tzw. obiegu dla starszych pokoleń, ale co ciekawe, mam wrażenie, że dzięki temu, że to właśnie Mikołaj zagrał tę rolę, młode pokolenia mogą na nowo odkryć Lady Pank.

Wiek to tylko liczba. Można mieć 70 lat i nadal koncertować i wywijać z gitarą.

Tak jak wspomniałam na początku, fajnie, gdy pod wpływem filmu chcemy dowiedzieć się więcej. I tak, sprawdzając, co obecnie słychać u Jana Borysewicza, śmiało można udać się na jego profil na Instagramie. I tutaj widzimy dzisiaj już 70-latka, który gra na gitarze z niebywałą siłą, zaangażowaniem i tą samą pasją. Bo cóż to znaczy mieć dzisiaj 70 lat!? To chyba kolejny dowód na to, że granice to my mamy tylko w swoich głowach. Jeżeli nie będziemy sami ich sobie budować, to naprawdę możemy WSZYSTKO!

Oficjalny plakat filmu „Mniej obcy” | Netflix | Zdjęcie główne: Z. Woińska | Netflix

Artykuł Film „Mniej obcy”. Historia Jana Borysewicza lidera zespołu Lady Pank. pochodzi z serwisu .

Ile rodzice są w stanie zrobić dla swoich dzieci?

Każde z rodziców toczy własną walkę. W pierwszym sezonie jedna z matek bagatelizuje, wręcz wypiera ze swojej świadomości oznaki spektrum autyzmu u swojego syna. Druga codziennie siedzi w busie pod szkołą, aby pomóc niepełnosprawnemu synowi w toalecie, ponieważ szkoła nie jest w stanie zapewnić takiej opieki. Trzecia zakłada fundację, aby zbierać fundusze na cele charytatywne. Jest również ojciec, który sam boryka się ze swoją odmiennością. Wszystkich rodziców łączył wątek tej samej szkoły „Cudowna Przystań”. Byłoby dalej cudownie, gdyby nie fakt, że szkołę zamknięto. Tak zakończył się pierwszy sezon. Drugi sezon to otwarcie nowej szkoły przez samych rodziców. Czy im się powiedzie? Z jakimi nowymi wyzwaniami będą mierzyć się rodzice?

Myślę, że te historie rodziców i dzieci wybrzmiewają tak dobrze ze względu na scenariusz, jak i obsadę: Magdalena Różdżka, Masza Wągrocka, Barbara Wypych, Tomasz Tyndyk, Piotr Głowacki,  Dominika Kluźniak, Krystyna Janda. W drugim sezonie także Mateusz Damięcki. Dzieci, mali artyści: Jan Lubas, Maksymilian Młodawski, Tola Będzikowska, Maksymilian Obst.

Kibicuję małym artystom

Obejrzę ten sezon z jeszcze jednego powodu. Kibicuję tym, którzy zaczynają swoją przygodę z aktorstwem. Z rozmów z artystami wiem, że to ciężki kawałek chleba. A teraz do brzegu! Wymienię Tolę, dziewczynkę, która gra z Mateuszem Damięckim. I mam trochę prywaty. Tola Hołub jest córką Kingi, która towarzyszy mi w trakcie wywiadów i realizuje fotoreportaże. Obie są bardzo skromne, zatem ja, ta mniej skromna, chętnie o tym wspominam dzisiaj. Kibicuję wszystkim dzieciom występującym w tym serialu i gorąco polecam „Matki Pingwinów”.

 Fot. Karolina Grabowska / Netflix

Fot. Karolina Grabowska / Netflix

Artykuł Ruszył 2. sezon serialu „Matki Pingwinów”. Czy go obejrzę? pochodzi z serwisu .

Sara w konsekwencji swojej decyzji trafiła do ośrodka izolacji. Nie podporządkowała się presji kultu młodości, w przeciwieństwie do jej ówczesnej miłości, Oskara (w tej roli Dobromir Dymecki). Oskar wybrał kurację i zapewnił sobie miejsce w nowym porządku świata. Po latach para spotkała się ponownie. Dzielił ich wygląd i nieodwracalne decyzje z przeszłości. Czy to uczucie może przetrwać?

Obok Agaty Kuleszy i Dobromira Dymeckiego w filmie występują m.in. Michalina Łabacz, Bartosz Bielenia, Vanessa Aleksander, Maciej Musiał, Weronika Humaj oraz Anna Bieżyńska.

Czy w przyszłości jest miejsce na starość i brzydotę?

Pytanie zawierające słowo „brzydota” brzmi brutalnie. Starość nie jest jednak utożsamiana z pięknym, naturalnym procesem – i żeby nie było wątpliwości, dotyczy to zarówno kobiet, jak i mężczyzn. Obserwujemy, w jakim kierunku zmierza świat. Dlatego temat ten skłania do refleksji: czy w przyszłości będziemy w stanie pogodzić się z naturalnym procesem starzenia, czy za wszelką cenę będziemy od niego uciekać? A może już uciekamy?

Premiera filmu „Czas, który nie nadszedł” w kinach już 16 października.

Artykuł „Czas, który nie nadszedł” – o czym jest nowy film z Agatą Kuleszą? pochodzi z serwisu .

Z ciekawości! To już jest świetny argument, prawda? Ciekawość drugiego człowieka poniekąd jest już wpisana w moje DNA. Stąd aż tyle wywiadów zrealizowałam i nigdy się nie poddałam. Wracając do ciekawości. Z tego samego powodu, najpierw przeczytałam felieton Justyny dla Onetu. Dopiero potem sięgnęłam po książkę. Urzekł mnie ten felieton, ale wiecie dlaczego? Bo mnie zaskoczył. Okazało się, że bardzo dobrze solidaryzuję się z myślą przewodnią tam zawartą. Można nie wiedzieć, jaki będzie tytuł felietonu i napisać go tak, żeby to miało sens. Można nie wiedzieć, jaki będzie kolejny krok w życiu, i świat się nie zawali. Tak to odczytałam, i sięgnęłam po książkę. I tutaj też kilka zaskoczeń!

Często padają szczere słowa – taka, która chce, ale się boi. Taka, która chce, ale szybko traci zapał.

Jeszcze nie zdążyło mi się przeczytać książki, w której autorka tak często przyznaje, że trudno jest jej się zmobilizować do pisania. Mam poczucie, że te fragmenty doskonale oddają emocje Justyny Szyc-Nagłowskiej. W końcu to autobiografia emocji. Różnych, przeróżnych stanów. Tych związanych z mobilizowaniem siebie do działania, gdy dookoła bezustannie toczy się życie rodzinne i zawodowe, jak i emocji bardzo głębokich, czasami trudnych do udźwignięcia.

Justyna Szyc-Nagłowska otworzyła się na różne tematy ze swojego życia. Szczerze wyjawia, że od lat walczy z depresją. Nawiązuje do terapii grupowej i trudnej relacji pierwszego małżeństwa. „Ja dziś wychodzę razem z Tobą z mojego kłamstwa. Z kłamstwa, które sobie fundowałam od lat jako osoba współuzależniona od przemocowych zachowań (…).” „Odpowiadasz agresją na agresję, bo to Twój odruch przetrwania”. Cytuję te zdania, żeby przytoczyć kaliber emocji. To tylko wycinek całości, ale mam poczucie, że bardzo ważny. Bardzo wymowny wątek. Rozpoczęty, może nawet niepogłębiony, ale nie zawsze wszystko trzeba opisywać wprost.

Ta publikacja to nie tylko ciężkie pociski. Bo życie nie tylko z takich się składa. To również radość, poczucie humoru, kobieca siła i umiejętność patrzenia na świat z zachwytem. Jak dobrze ujęła to autorka, jest to pewnego rodzaju wspieralnik.

Justyna Szyc-Nagłowska tworzy wręcz intymną rozmowę z czytelnikiem. Dlatego, będąc nadal w klimacie osobistego spotkania autor-czytelnik, postanowiłam napisać ten wpis. Niech ten mój skromny felieton będzie odpowiedzią na tę publikację. Doceniam szczerość z niej płynącą, umiejętność pisania w lekkim, osobistym i odważnym stylu. Nie zawsze wszystko musi być poprawne jak od linijki. Doceniam podzielenie się swoją historią i swoim patrzeniem na świat.

Wybrałam trzy cytaty z książki, które moim zdaniem warto przyswoić.

„Wchodzenie w dorosłość bez poukładanych wartości, bez kontaktu z prawdą o sobie i bez poznania siebie jest o kant dupy potłuc”.

„Zawsze chciałam robić duże kroki. Takie zauważalne, takie, żeby inni je widzieli i mówili, że je widzą, a wtedy ja wierzyłam, że naprawdę zrobiłam krok. Teraz wiem, że nikt nie musi widzieć, że ja gdzieś idę. Po prostu wciąż idę w swoją stronę”.

„Fantastyczne jest to, że człowiek może się rozwijać i zmieniać zdanie. Fantastyczne i uwalniające!”

Tak jak napisałam, sięgnęłam z ciekawości. A potem w mig dotarłam do końca. Dlaczego? Bo lubię konfrontować własne przemyślenia z inną perspektywą patrzenia na świat. Taka konfrontacja własnych myśli z myślami innych potrafi wiele wnieść pozytywnego. Zachęcam Was do czytania.

Super, że przeczytałaś/łeś wpis do końca.
Nie poprzestawaj! Zajrzyj do kategorii WYWIADY.

Artykuł „Wciąż idę w swoją stronę”. Kilka myśli po lekturze „Na głosy dwa” Justyny Szyc-Nagłowskiej. pochodzi z serwisu .

Marta Ścisłowicz gra nauczycielkę plastyki. W pracy potrafi inspirować uczniów i ma nietuzinkowe podejście do życia, ale prywatnie zmaga się z własnymi emocjami i przekonaniami. Wątek jej postaci kręci się wokół relacji z Kubą, nauczycielem WF-u (granym przez Konrada Eleryka), który jest w niej zakochany i cierpliwie próbuje zdobyć jej serce.

Marta w najnowszym wywiadzie dla Prestige Bag News odniosła się do swojej postaci. Potwierdziła, że ta rola jest jej szczególnie bliska, i bardzo dobrze ją rozumie.

Bardzo dobrze ją rozumiem. Baśka chce być niezależna i samowystarczalna pod każdym względem. I wydaje jej się, że to jest możliwe tylko wtedy, gdy będzie samostanowiącym, samotnym okrętem. Tymczasem okazuje się, że – rzecz jasna – potrzebuje w życiu także relacji i miłości, tylko bardzo się boi. Ucieka przed związkiem i wpada w pewnego rodzaju pułapkę.

– Marta Ścisłowicz dla Prestige Bag News

„Przepiękne!” to nie tylko film o kobietach, ale też o relacjach, które nie zawsze są proste. O tym, co jest w nich najważniejsze opowiedziała Marta:

Ten film pokazuje różne etapy życia kobiet, ale także towarzyszącym im mężczyzn. Udowadnia, że jeśli się ze sobą rozmawia, słucha się nawzajem i chce się coś przepracować, można iść przez życie razem. Nie tylko obok siebie. Tylko trzeba nad tym dużo pracować. Bardzo lubię ten film pod względem gatunkowym.

– Marta Ścisłowicz dla Prestige Bag News

Warto obejrzeć ten film i przekonać się samemu. Być może któraś z bohaterek skradnie Wam serce, a w jednej z historii dostrzeżecie własne odbicie.

? O swoim podejściu do pracy i doświadczeniach Marta Ścisłowicz opowiada szerzej w wywiadzie:

? WYWIAD Z MARTĄ ŚCISŁOWICZ

prestige_bag_news

BLOG
Tworzę autorskie, unikalne W Y W I A D Y
iwona@prestigebag.pl

Aktorkę @joanna_balasz możemy zobaczyć w nowym ser Całość www.prestigebag.pl Link w opisie BIO #joannabalasz #wspomnienia #wywiad #serial #aktorka" aria-hidden="true">

Dzisiaj tą rolką robię hałas urodzinowy 1 listo 1 listopada to szczególny dzień. Może być także dniem narodzin i urodzin. Tak jak dla @anna_kerth Nasze wywiady już przeszły do historii, ale każdego roku możemy tworzyć je na nowo. Bo z każdym rokiem przybywa nam doświadczeń. Życzę Ci Aniu tutaj publicznie, aby kolejny rok obfitował w Twoje wymarzone doświadczenia. Takie, które będą w zgodzie z Twoją twórczą, wrażliwą i zarazem silną naturą. Odsyłam tych, którzy są tutaj po raz pierwszy do wywiadów z Anią, cały czas dostępnych na www.prestigebag.pl Ściskam, Iwona" aria-hidden="true">

Kiedyś usłyszałam takie zdanie: „Ze spotkań pamięt #wywiady #prestigebagnews #dziennikarstwo #aktorstwo #backstage" aria-hidden="true">

@miczag Pola Gonciarz świętuje dzisiaj swoje 28 ur Łączy nas nie tylko wspólny wywiad, ale także miesiąc urodzenia i znak zodiaku. Waga..., czyż to nie fajny znak? Zawsze dąży do równowagi #polagonciarz #prestigebagnews #wywiad" aria-hidden="true">

Warto było wtedy czekać do 23.00 Powstało kilka Powstało kilka rolek z premiery #Antropologia. Na blogu nowy wpis. Pozdrawiam Obserwujacych ten profil Ściskam, Iwona #teatr6pietro #Antropologia #premiera #wywiady" aria-hidden="true">

Spotkanie z @olazebrowska w przerwie spektaklu "An Dużo się działo! Bardzo doceniam, że udało nam się spotkać i na gorąco porozmawiać Spektakl związany jest z tematem sztucznej inteligencji. Czy może zmienić sposób postrzegania tego, co wrzucamy do sieci? Jak bardzo Ola jest dzisiaj aktywna w social media? #olazebrowska #spektakl #Antropologia #teatr6pietro" aria-hidden="true">

Na premierze spektaklu "Antropologia" w @teatr6pie Na gorąco zadałam kilka pytań związanych ze sztuką m.in. tematem sztucznej inteligencji. To kolejne nasze spotkanie. Tym razem bardzo spontaniczne..., jak stałyśmy..., tak rozmawiałyśmy Zawsze wszystko dzieje się bardzo szybko. I super Jeżeli chcielibyście dowiedzieć się o Amie jeszcze więcej, odsyłam do archiwalnych wywiadów. Rozmawiałyśmy już wcześniej dwukrotnie. Wywiady do przeczytania, do kawki dostępne na www.prestigebag.pl Dziękuję Ama za kolejne spotkanie #annamariasieklucka #miniwywiad #prestigebagnews #teatr6pietro #antropologia" aria-hidden="true">

Kilka pytań do aktorki @adriana.kalska.official na Adriana tworzy kobiecy związek na scenie razem z Heleną Sujecką. Czy to było największym wyzwaniem? Jak układała się współpraca z reżyserką Katarzyną Warnke. #adrianakalska #teatr6pietro #spektakl #premiera #prestigebagnews" aria-hidden="true">

Wczytaj więcej Obserwuj na Instagramie

Artykuł Marta Ścisłowicz o roli Basi w filmie „Przepiękne!”. pochodzi z serwisu .

A way to lose weight and get in shape.

Imagine that you want to lose weight. You know you need to eat healthier and exercise regularly. You even joined a gym. Maybe you bought new sports shoes to motivate yourself. But you still skip your workouts. Instead, you choose the couch. Your motivation disappears very quickly. According to Mel Robbins, you need to push yourself in moments like this. Counting can help. Count 5…4…3…2…1… and go to the gym. Don’t think too much. Don’t analyze the situation. You have only five seconds to act. After that, your brain will start giving you many excuses. The weather is bad. You are tired. You don’t see results. Soon you convince yourself that it is better to stay at home. You choose the easy option — the couch. But is that really the choice you want to make?

A way to grow in your career.

The 5-second rule can also help in your professional life. Maybe you have been thinking about changing your job for a long time. You want to do it, but you keep thinking instead of acting. Your mind finds many reasons not to take the risk. In this moment you can count 5…4…3…2…1… and start sending your CV.

Here is another example. You have an idea for a new advertising campaign. You think it is creative and interesting. However, during a meeting you stay silent. You are afraid of what your colleagues will think. You tell yourself that maybe the idea is not good enough. Later you regret that you did not speak. According to Mel Robbins, you should count 5…4…3…2…1… and share your idea. There are many situations at work where this rule can help.

Life requires courage.

The idea of the 5-second rule is very interesting. It also shows an important truth about life. The rule is not only about counting — it is also about courage. As Mel says, life requires courage. Sometimes we must push ourselves and start acting even when we feel afraid. Counting backward helps us stop overthinking. Mel also says that hesitation can destroy opportunities. We should break the habit of waiting and find the courage to face challenges.

Life can be difficult. Mel Robbins knows that life is not always easy. She experienced many problems herself. When she was 41, she had three children and serious financial problems. She also had difficulties in her career and in her marriage. These problems affected her mental health. Every morning she woke up with fear and anxiety. She did not want to get out of bed. She avoided people and new situations. In theory, she knew what she should do to improve her situation. But in practice, she could not take action. Step by step she started changing her life. The 5-second rule helped her overcome her limits.

Action is the most important thing.

When I finished the book, I asked myself: can this rule have negative effects? Sometimes quick decisions are not good. But this rule is not about being reckless. Mel explains this idea very carefully in her book. The rule is for situations when you already know what you want to change in your life. Deep inside you feel that something is right for you, but fear stops you.

There is also another important idea. Taking action is more important than the final result. For example, imagine you are in a club and notice a girl you like. You could walk up and introduce yourself, but there’s no way to know if she’s single or interested. The story may not end happily. But the most important thing is that you took action. You approached her and tried. You don’t spend the whole evening wondering what might have happened.

Worry and anxiety.

The last chapters of the book are very interesting. If you struggle with anxiety, this book may help you. Mel connects the 5-second rule with another idea: renaming fear. She explains that our body reacts to anxiety and excitement in a similar way. Sometimes when we feel nervous, we can tell ourselves that we are actually excited. This small change in thinking can help calm our mind. If you want to understand this idea better, it is worth reading the book.

It is worth broadening your horizons.

As I said at the beginning, it is good to broaden our horizons. Maybe you think that one book cannot change anything. Maybe you say that you do not have time to read. But sometimes a book can be more interesting and valuable than social media, short videos, or streaming platforms. It is worth trying something different.

If you are curious and want to learn more, you can also read about another book by Mel Robbins called Let Them. If you read the article to the end, leave a comment and share your thoughts.

Artykuł Do you keep putting things off? Try the 5-second rule — you’ll be surprised! pochodzi z serwisu .

Sposób na odchudzanie i zgrabną sylwetkę?

Chcesz schudnąć i wiesz, że tym celu musisz przejść na dietę i zacząć regularnie ćwiczyć. Zapisałeś się na siłownię. Nawet kupiłeś nowe buty sportowe na zachętę. Mimo to, odpuszczasz treningi. Wybierasz kanapę. Twój zapał jest chwilowy. Zgodnie z koncepcją Mel Robbins za każdym razem musisz się przemóc, przełamać. Pomoże Ci w tym liczenie. Policz 5…4…3…2…1… i wyjdź na siłownię. Nie zastanawiaj się, nie analizuj. Zgodnie z tą regułą masz 5 sekund, żeby podjąć działanie. Potem twój mózg zacznie znajdywać tysiąc powodów, żeby tego nie zrobić – pogoda nieodpowiednia, brak nastroju, nie widzę efektów itd. Przekonasz sam siebie, że nie warto i odpuścisz. Wybierzesz to, co nie wymaga wysiłku. Kanapę. Czy naprawdę chcesz wybierać kanapę?

Sposób na rozwój kariery zawodowej? Pokonanie obaw i nieśmiałości?

Reguła 5 sekund może pomóc także w różnych kwestiach zawodowych. Na przykład od dawna myślisz o zmianie pracy, ale na myślach się kończy. Ta chęć zmiany głęboko w Tobie siedzi, ale masz mnóstwo argumentów w głowie, które odwodzą Cię od tej decyzji. Policz 5… 4… 3… 2… 1… i zacznij wysyłać CV.

Kolejny przykład – masz pomysł na nową kampanię reklamową, jednak nie udzielasz się na spotkaniu firmowym. Chcesz opowiedzieć o tej koncepcji, intuicja podpowiada Ci, że to coś oryginalnego. Pomimo to, nie zabierasz głosu. Obawiasz się, co pomyślą koledzy. Z góry zakładasz, że im się nie spodoba. Przekonujesz w myślach sam siebie, że nie warto. Potem żałujesz, że tego nie zrobiłeś w odpowiednim czasie. Tymczasem jak przekonuje Mel, powinieneś na spotkaniu firmowym policzyć 5…, 4…, 3…, 2…, 1… i zabrać głos. Takich przykładów decyzji zawodowych może być cała masa.

Życie wymaga odwagi.

Koncepcja 5 sekund jest bardzo ciekawa. Na jej bazie wyłania się kilka życiowych prawd. Przede wszystkim nie chodzi tylko o samo liczenie. Często chodzi o odwagę w życiu! Jak wspomina Mel – życie wymaga odwagi. Trzeba znaleźć w sobie odwagę, aby się przełamać i zacząć działać. Liczenie wspak ma w tym pomóc. Według autorki wahanie to pocałunek śmierci. Bardzo dosadnie i mocno to ujęła. Należy przełamać nawyk wahania się i znaleźć w sobie odwagę, żeby pokonywać trudności.

Życie jest trudne – przyznaje Mel. Sama doświadczyła wielu porażek. Miała 41 lat, trójkę dzieci i zmagała się z problemami finansowymi, zawodowymi i kryzysem małżeńskim. Kłopoty negatywnie wpływały na jej psychikę. Co rano po przebudzeniu ogarniał ją lęk. Nie chciało jej się wstawać z łóżka, unikała nowych relacji, najchętniej schowałaby się przed całym światem. W teorii wiedziała, co musi zrobić, żeby zacząć wychodzić z tarapatów finansowych. W praktyce, każdy dzień zaczynał żyć własnym tempem. Udało jej się pokonać własne ograniczenia krok po kroku, dzięki regule 5 sekund.

Działanie jest najważniejsze.

Czy coś może być negatywnego w tej formule? – pomyślałam po przeczytaniu książki. Pochopne decyzje nie zawsze są dobre. Po czym zdałam sobie sprawę, że w tej regule nie chodzi o bycie pochopnym, narwanym czy chaotycznym. Dlatego Mel kilkadziesiąt stron poświęca na dobre wyjaśnienie tej zasady. Reguła 5 sekund dotyczy tego, co chciałbyś naprawę zmienić w swoim życiu. Wewnętrznie masz poczucie, że ta zmiana będzie dla ciebie właściwa, tylko masz opory, żeby się z tym zmierzyć i pozostajesz bierny.

Jeszcze warto wspomnieć jedną rzecz. Działanie jest najważniejsze, nie sam finał. Nie masz wpływu na to, co będzie dalej. Mel podaje przykład. Jesteś w klubie i chcesz zagadać do dziewczyny, która Ci się podoba. Od ciebie zależy, czy do niej podejdziesz i się przedstawisz. Nie wiesz, czy jest wolna, czy ty jesteś w jej guście. Ta historia może nie skończyć się happy endem. I nie o ten finał chodzi, tylko o to, że podjąłeś działanie – podszedłeś, i wiesz co dalej. Nie wahasz się, nie rozmyślasz, nie żałujesz, że tego nie zrobiłeś.

Zamartwianie się, stany lękowe.

Najbardziej zaskakujące są ostatnie rozdziały. Jeżeli borykasz się ze stanami lękowymi sięgnij po tę książkę. Może ta metoda opisywana przez Mel zadziała także w twoim przypadku. Ja wspomnę tylko samą ideę. Autorka książki łączy regułę 5 sekund z koncepcją przemianowania lęku. Wyjaśnia jak odróżnić zwykłą panikę od napadów paniki. Opisuje, jak te sytuacje odbiera twój mózg. W momencie napadu paniki mózg nie może znaleźć racjonalnego powodu reakcji organizmu. Mózg nie wie dlaczego tak się czujesz. Ty też nie wiesz, ale możesz to sobie wytłumaczyć. Mel opisuje, że uczucie niepokoju jest odbierane przez ciało tak samo jak uczucie podekscytowania. Należy powiedzieć sobie, że czujesz się podekscytowany, a nie spanikowany. Po głębsze wyjaśnienie tej zasady, odsyłam oczywiście do książki.

Tak, jak wspominałam na początku tego wpisu, warto poszerzać horyzonty. Może myślisz…, a… jedna książka nic nie zmieni, w czym ona może mi pomóc. Nie mam czasu na czytanie. Tymczasem książka może okazać się dla ciebie ciekawsza od social mediów, rolek i platform z serialami i filmami. Warto zasmakować innego przekazu. Zaciekawiony, chcesz więcej? Przeczytaj wpis o kolejnej książce Mel Robbins „Pozwól im”.

Jeżeli przeczytałeś tekst do końca i chcesz podzielić się swoimi przemyśleniami, zostaw komentarz. Wtedy wiem, że tu jesteś.

Artykuł Odkładasz wiele spraw na potem? Zastosuj regułę 5 sekund. Zdziwisz się! pochodzi z serwisu .