WYWIAD

Będziemy mogli zobaczyć cię w nowym spektaklu „Antropologia” w Teatrze 6 Piętro. Wcielasz się w postać Angie. Jak czujesz się w tej roli?

Ta rola na pewno jest dla mnie dużym wyzwaniem. Pierwszy raz w życiu będę grała, można powiedzieć, podwójną rolę w jednym spektaklu. Nie chciałabym zdradzać za wiele szczegółów przed premierą, ale na pewno ta rola będzie mnie dużo kosztowała – emocjonalnie, fizycznie.

Jaka była Twoja reakcja po przeczytaniu scenariusza?

Przeczytałam scenariusz i od razu chciałam iść na próbę i działać. Uważam, że między innymi stawia ważne pytanie – kogo chcemy wybrać w swoim życiu? Kogoś kto nas kocha, jest fizycznie obecny, ale jednocześnie może nas zranić, czy kogoś, kto zawsze powie nam to, co chcemy usłyszeć? Oczywiście pytań stawiamy dużo więcej to jedynie zalążek tego, co pojawia się w spektaklu.

Masz takie wrażenie, że zawsze mówimy to, co inni chcą usłyszeć?

Trudne pytanie. Z jednej strony chcemy być szczerzy, a z drugiej nie chcemy nikomu zrobić przykrości. Nauczono nas, że zawsze trzeba być miłym dla wszystkich. Ciężko zdecydować, czy powiedzieć szczerze, czy jednak nie. I to z kolei objawia się w drugim spektaklu, w którym gram w Teatrze 6. Piętro – „Bliżej”. Tam jeden z bohaterów stawia pytanie: Dlaczego powiedziałaś mi prawdę? „Spróbuj dla odmiany kłamstwa. Kłamstwo to waluta całego świata”.

Czy kiedyś usłyszałaś o sobie jakąś prawdę, której nie chciałaś usłyszeć?

Na pewno zdarzyło się coś takiego. Myślę, że czasami słyszymy o sobie rzeczy, które bolą. Najbardziej jednak boli, kiedy nasza intencja z założenia jest dobra, a ktoś inaczej ją przeczyta. Moim zdaniem szczerość jest bardzo ważna, zwłaszcza w relacjach z partnerem, partnerką.

Czy sama jesteś wstanie powiedzieć komuś prawdę?

Zanim powiem komuś coś bardzo szczerego, muszę to dobrze przemyśleć. Rozważyć, jak to wpłynie na tę osobę i czy ta sytuacja jest tego warta. Mówię tutaj o drobnostkach, nie o poważniejszych sprawach. Zawsze staram się być szczera, ale mam z tyłu głowy, czy ta osoba naprawdę potrzebuje usłyszeć taką informację, czy lepiej zachować ją dla siebie.

Powiedziałaś, że po przeczytaniu scenariusza od razu chciałaś zacząć działać. Czy to właśnie scenariusze tak Cię motywują, czy po prostu jesteś osobą, która zawsze rwie się do pracy?

Ogólnie jestem osobą rwącą się do pracy, z małą liczbą dni wolnych w kalendarzu. Rzadko bywam na wakacjach, ale rwę się też dlatego, bo ujął mnie ten spektakl. Grają w nim same kobiety: Kasia Figura, Helena Sujecka, Ada Kalska, a reżyserką jest Katarzyna Warnke. To nie będzie feministyczny spektakl, ale będzie o silnych kobietach, które chcą być niezależne.

Kobieca energia pomaga w pracy?

Super, że mamy tylko kobiecą energię. Przyznam, że na studiach miałam już takie doświadczenia, ale każde spotkanie i wymiana energii to dla mnie bardzo cenne, nowe doświadczenie.

Reżyserką spektaklu jest Kasia Warnke. Jak układa się Wasza współpraca?

Kasia pracuje na prawdzie i realności. Mamy bardzo dużo prób poświęconych szczerości i to jest dla mnie bardzo ciekawe doświadczenie. Pracujemy na autentycznych i głębokich emocjach, bardzo dużo od niej czerpię – inspiracji, pomysłów.

Czy jest reżyserką, która daje swobodę aktorom, czy prowadzi bardzo precyzyjnie?

Kasia bardzo często za nami podąża. W takim sensie, że inscenizujemy zaplanowaną scenę, a Kasia podąża za tym, co podpowiada nam intuicja. Bardzo często mówi ok, a teraz spróbujmy inaczej, bo na przykład ta postać w tym momencie zachowałaby się inaczej, jej charakter nie pozwala na to, żeby postąpiła w ten sposób. Daje nam swobodę, ale także swoje precyzyjne wskazówki i propozycje.

Znałyście się wcześniej, zanim zaczęłyście pracować nad spektaklem?

Nie znałam wcześniej Katarzyny Warnke. Natomiast Helenę Sujecką poznałam kilka lat temu podczas kręcenia filmu w reżyserii Małgorzaty Szumowskiej i Michała Englerta „Kobieta z…”, a z Kasią Figurą i Adą Kalską poznałam się wcześniej podczas koncertów w Teatrze 6. Piętro.

Spektakl „Antropologia” porusza także temat sztucznej inteligencji – uświadamia, że w sieci nic nie ginie. AI może odtworzyć nasz głos, wizerunek, a nawet sposób komunikowania się. Czy to Cię przeraża?

Dla mnie to jest bardzo przerażające. Zwłaszcza to, co będzie się działo za jakiś czas – zawody artystyczne i nie tylko stoją pod dużym znakiem zapytania. Bardzo nie chciałabym, żeby sztuczna inteligencja zastępowała m.in aktorów, wokalistów czy fotografów. Nie wyobrażam sobie, że idziemy na koncert, a przed nami występują hologramy nieżyjących artystów. Brzmi to absurdalnie. Może na początku faktycznie zachłyśniemy się technologią, będzie efekt „wow”, ale później zatęsknimy za tym, co jest prawdziwe i namacalne. Nie wyobrażam sobie świata artystów, bez prawdziwych ludzi. Nigdy nie miałam obsesji na punkcie żadnego artysty, ale wiem, że niektórzy są ogromnymi fanami – potrafią pojechać za swoim idolem na drugi koniec świata tylko po to, żeby zrobić sobie z nim zdjęcie. Ludzie potrzebują takich prawdziwych doświadczeń. Potrzebują bliskości i autentycznych relacji.

Czy jest jakaś Twoja cecha, której nie chciałabyś, żeby sztuczna inteligencja odtworzyła?

Z tego, co wiem, sztuczna inteligencja kompletnie nie ma poczucia humoru. Zawsze staram się podchodzić do życia z dystansem. Mam wrażenie, że „betonowe” żarty są moim znakiem rozpoznawczym. Jeżeli sztuczna inteligencja dopracuje swoje poczucie humoru, to poczuję się zagrożona i chyba zacznę troszeczkę trząść się ze strachu.

Chciałabyś, żeby widzowie wyszli po spektaklu z jakimś szczególnym przesłaniem, emocją?

Zawsze chciałabym, żeby widzowie wynosili coś dla siebie. W „Antropologii” stawiamy bardzo na relacje międzyludzkie, emocje między rodziną, partnerami. Nie chcę narzucać nic szczególnego. Uważam, że każdy sam chwyci dla siebie jakąś myśl, która zostanie z nim na dłużej w trakcie i po spektaklu.

Czy aktorstwo daje ci poczucie bezpieczeństwa?

W tym momencie, w którym jestem, nie mogę narzekać na brak pracy. Jednak każdego dnia mam z tyłu głowy, że kiedyś może się to skończyć – telefon może przestać dzwonić albo wydarzy się coś w moim życiu, przez co będę musiała przerwać obecny tryb pracy. Do tego dochodzi sztuczna inteligencja, która może zastąpić człowieka. Pod tym względem czuję pewne zagrożenie. Jestem duszą artystyczną – za każdym razem, gdy myślę o czymś dodatkowym, innej pracy, którą mogłabym wykonywać, to i tak przychodzą mi do głowy rzeczy związane z kreatywnością: szydełkowanie, malowanie obrazów.

Twoja pracowitość wynika z ambicji czy z poczucia, że musisz łapać każdą okazję.

Właśnie nie wiem, skąd wynika ten mój pracoholizm. Myślę, że od kilkunastu lat jestem w takim trybie i chyba nie umiem sobie wyobrazić inaczej. Zaczęłam pracę na planie „Na dobre i na złe”, gdy miałam 15 lat, i łączyłam ją ze szkołą baletową. Po zajęciach w szkole miałam także dużo zajęć dodatkowych. Mam poczucie, że cały czas muszę coś robić. Kiedy siedzę w domu i nic nie robię, zaczynam się stresować. Nie potrafię w ogóle odpoczywać.

Gdy zaczynałaś pracę na planie, byłaś jeszcze nastolatką. Zastanawiam się, na ile była to twoja decyzja, a na ile decyzja rodziców, że zostałaś aktorką.

Gdy poszłam na casting „Na dobre i na złe” byłam jeszcze w szkole baletowej. Wtedy w ogóle nie myślałam jeszcze o aktorstwie. Przypuszczałam, że zagram 3 sceny w „Na dobre i na złe”, które miałam ustalone i dziękuję…, do widzenia. I to do widzenia trwa już 12 lat. I niech trwa jak najdłużej! Pamiętam jak tata odwodził mnie od szkoły baletowej, mówił, nie idź, bo to bardzo ciężka praca, jedna kontuzja i będziesz musiała zmienić zawód. Tam za rogiem są fajne ciasta, chodź zjemy! – namawiał mnie. Jednak, ja się uparłam.

A jak było z aktorstwem? Rodzice również ci odradzali?

Może nie tak bardzo jak szkołę baletową. Przedstawiali swoje obawy, ale nie było to w żaden sposób narzucające czy agresywne. Wspominali, że to trudny zawód – cały czas trzeba chodzić na castingi, to trochę jak ciągłe wysyłanie CV, za każdym razem zaczynasz od zera. Przestrzegali, ale zawsze trzymali za mnie kciuki. Rodzice są dla mnie ogromnym wsparciem, mimo że zawsze dokonuję własnych wyborów. Pamiętam jak codziennie, wracając ze szkoły baletowej, mijałam ulicę Miodową i tę wielką rękę na balkonie budynku Akademii Teatralnej. Moje myśli krążyły w tym kierunku. Wtedy zaczynałam myśleć także o śpiewaniu. Bardzo chciałam to połączyć i wybrałam specjalność wokalno-aktorską. Nigdy w życiu nikt mnie do niczego nie namawiał, nie zmuszał. Ba! Nawet często robię wszystko na przekór – również wbrew swoim obawom. Poszłam do Akademii Teatralnej także dlatego, bo bardzo bałam się sceny. Miałam doświadczenie pracy w serialu, ale wiedziałam, że jeśli chcę przestać bać się teatru, muszę iść do akademii.

Czy w odniesieniu do szkoły baletowej możesz powiedzieć, że twoi rodzice mieli rację?

Z perspektywy czasu cieszę się, że byłam w szkole baletowej. Nauczyłam się tam bardzo wielu rzeczy, mimo różnych trudności. Nigdy nie miałam problemu z nauczycielami ani z zajęciami, raczej z rówieśnikami. Spotkało mnie wiele bardzo nieprzyjemnych sytuacji. Koledzy, koleżanki nie bardzo mnie lubili. Nie wiem, czy wynikało to z jakiejś zazdrości, trudno mi to dziś ocenić. Dochodziło nawet do takich sytuacji, że moja mama bała się, że coś złego się wydarzy. Że ktoś wymyśli sposób, żeby jakoś wyeliminować mnie, na przykład z udziału w konkursach. Pod tym względem nie był to przyjemny czas.

Czy to było traumatyczne doświadczenie? Domyślam się, że zostawia ślad na dalsze życie.

Może nie traumatyczne, ale wiem, że zamknęło mnie to na relacje z innymi ludźmi. Jestem introwertykiem i bardzo trudno jest mi nawiązywać nowe znajomości. Oczywiście staram się poznawać nowych ludzi. Jeżeli już wiem, że osoba jest „bezpieczna”, że można z nią z dystansem pożartować, zaczynam czuć się swobodniej. Ale na samym początku muszę wyczuć człowieka, czy nadajemy na tych samych falach. Dużo kosztowało mnie także wyjście z trybu ciągłego oceniania. W szkole padało w stosunku do mnie wiele nieprzyjemnych komentarzy. Kiedy tańczyłam, również docierały do mnie różne szepty na mój temat. Takie ocenianie zostaje w człowieku.

Na co najbardziej rzutuje ciągłe ocenianie?

Na początku, jeszcze jako nastolatka, z tego powodu oceniania chciałam uciekać z castingów. Takie doświadczenia, ciągłe ocenianie i śmiechy wpływają także na codzienność. Pamiętam taką sytuację – siedziałam w autobusie, gdy wsiadała grupa nastolatek. Śmiały się z czegoś, prawdopodobnie po prostu z tego, o czym rozmawiały. A ja od razu myślałam, że śmieją się ze mnie, bo na przykład mam niezawiązane, niemodne buty albo gdzieś się ubrudziłam. Natychmiast brałam to do siebie. Bardzo dużo czasu zajęło mi zrozumienie, że to w ogóle nie dotyczy mnie, a te śmiechy, które od razu kojarzyły mi się ze śmiechem koleżanek ze szkoły, wcale nie były skierowane do mnie. Trochę mi zajęło uwolnienie się od takiego nastawienia.

Czy teraz, z perspektywy czasu, możesz powiedzieć, jak to przepracować? Przetrwałaś, choć mogłaś powiedzieć, że następnego dnia już tam nie pójdziesz. W okresie nastoletnim rówieśnicy są bardzo ważni.

Oczywiście to nie jest tak, że nie miałam momentów zwątpienia. Kiedyś powiedziałam, że chcę odejść, nie wracam, bo to nie ma sensu. Ale nauczycielka baletu, która mnie prowadziła, bardzo mnie mobilizowała. Powiedziała, że to już końcówka szkoły, żebym wytrzymała, że dam radę. Myślę, że wtedy bardzo mnie wsparła. Moi rodzice wiedzieli o wszystkim. Przeżywali to razem ze mną i starali się pomóc, jak tylko mogli. Jednak tak naprawdę, największą walkę toczy się w sobie i nie można się poddawać. Trzeba iść do przodu, rozmawiać o tym i nie tłamsić tego w sobie. Miałam z tyłu głowy, że to kiedyś minie. W szkole baletowej po każdym roku była selekcja. Niektóre z tych osób, które mnie obrażały, nie przeszły do następnej klasy albo same zrezygnowały. Z czasem to wszystko zaczęło się wykruszać.

Jak patrzysz na te emocje dzisiaj?

Dzisiaj pamiętam to jak przez mgłę, bo to już za mną. Ale jakkolwiek to nie zabrzmi absolutnie jestem wdzięczna, że trafiłam do szkoły baletowej. Przygotowała mnie do życia – jestem gotowa na wszystko. Uważam, że w życiu wszystko dzieje się po coś. I ta sytuacja z koleżankami też wydarzyła się po coś. Takie doświadczenia uświadamiają, że problem nie leży w nas, tylko w tej drugiej osobie, która na przykład nam zazdrości. Prosty przykład – grasz w serialu, a ktoś ma takie samo marzenie jak ty i zaczyna cię obrażać, bo sam tego nie ma. Bo możesz się z czymś nie zgadzać, kogoś nie lubić lub mieć inne zdanie, ale uważam, że zawsze trzeba podchodzić z szacunkiem i konstruktywną krytyką do drugiego człowieka.

Czy myślisz, że gdyby nie szkoła baletowa, nie otrzymałabyś roli Eli w filmie „Druga Furioza”? Szukali aktorki, która umie tańczyć balet?

Myślę, że tak. Od samego początku wymagano od aktorki umiejętności tańca klasycznego. Ciekawe pytanie, bo jak teraz o tym myślę, to przypuszczam, że gdybym nie chodziła do szkoły baletowej, pewnie w ogóle nie poszłabym w kierunku aktorstwa. Robiłabym coś zupełnie innego i prawdopodobnie nigdy nie miałabym możliwości podejścia do castingu.

Czy z perspektywy czasu uważasz, że rola Eli była dla młodej aktorki bardziej skarbem czy szufladką?

Nie uważam, żeby ta rola była dla mnie szufladką. Poza tym wydaje mi się, że chyba za wcześnie, żeby o tym mówić. Cieszę się z każdej pracy. Zresztą dzięki tej roli zyskałam nowe doświadczenia w życiu prywatnym. Na co dzień, kiedy idę ulicą, wzrok mam skierowany raczej w dół, ale do roli Eli, mogłam zmienić na chwilę swój wizerunek i kiedy przefarbowałam włosy i wiedziałam już, jaką postać muszę zbudować, od razu zaczęłam chodzić z podniesionym wzrokiem. Czułam się taka wolna. Ta zmiana włosów naprawdę bardzo dużo mi dała. Niesamowite doświadczenie. Potrzebowałam tej zmiany, bo dzięki niej mogłam myśleć o tej postaci w inny sposób.

Jaki poziom stresu towarzyszył Ci przed trudnymi, intymnymi scenami? Czy zdarzały się nieprzespane noce?

Stresowałam się, bo po raz pierwszy mierzyłam się z tak trudnymi, intymnymi scenami. Na szczęście nie miałam nieprzespanych nocy, głównie dlatego, że na planie panowała bardzo dobra atmosfera. Czułam się zaopiekowana przez koordynatorkę intymności, reżysera oraz Mateusza, z którym grałam te sceny. Nie czułam się w żaden sposób zagrożona. Dopiero dzień przed premierą filmu dotarło do mnie, że to już się dzieje. Ludzie zobaczą to, co stworzyliśmy. Zaczęłam się zastanawiać, jak to przyjmą. Obawiałam się, że nie każdy odbierze to w formie artystycznej, tylko pomyślą: o! Rozebrała się, żeby się rozebrać.

Miałaś do zagrania bardzo trudną scenę w apartamencie Goldena. Najpierw widzimy, jak stoisz plecami do kamery i patrzysz przez wielkie okno na morze. Za chwilę odwracasz się do kamery, stajesz przodem, totalnie naga. I grasz z lekkością na twarzy. Zastanawiam się, jak trzeba to przepracować wewnętrznie, żeby zrobić to właśnie z taką swobodą. Oczywiście jesteś aktorką, ale jesteś także kobietą, która musi się obnażyć.

Z jednej strony wiele osób zarzucało, że ta intymna scena była niepotrzebna, ale z drugiej strony pamiętajmy, że odtwarzamy prawdziwe życie. Czy ludzie w takich sytuacjach ubierają się pod kołdrą, a potem wychodzą z łóżka? No nie. Eli, moja postać, chciała być wolna, niezależna. Przełamała granice grzecznej dziewczynki, która cały czas wszystkich słuchała i zadowalała. W końcu odważyła się zrobić coś inaczej, otworzyła się na nowe i teraz stoi po prostu naga… przed sobą, przed wszystkimi. To normalne, że po takim akcie kobieta patrzy na piękne morze i myśli: „Co ja właśnie zrobiłam? Poszłam do łóżka z największym łobuzem”. Podchodzę do tego z perspektywy artystycznej. Rozmawialiśmy o tych scenach już na etapie scenariusza – czy są potrzebne dla naszych postaci. Uznaliśmy, że jeżeli mamy odtwarzać prawdziwe życie, to właśnie tak by to wyglądało.

Rozumiem, że przy takich scenach myśli się o jak najmniejszej ilości dubli?

Raczej tak. Sceny intymne to takie, które chciałoby się kręcić jak najkrócej. Reżyser był na tyle wyrozumiały, że nie męczył nas dużą liczbą powtórek. Wiedział, że to nie jest proste i ile emocji oraz pracy nas to kosztuje. Niektórzy sądzą, że skoro wszystko tak dobrze wygląda na ekranie, to musi dziać się naprawdę. Nie, tak nie jest. Przy takich scenach naprawdę nie myśli się o tym, czy to jest przyjemne. W głowie ma się wtedy wyłącznie choreografię, bo do takich intymnych scen również jest układana. Muszę pamiętać na przykład, że po tym, jak przejedzie ręką po moich plecach, mam się odwrócić. A potem, kiedy złapie mnie za rękę, muszę go pocałować. W głowie cały czas ma się więc kolejność tego, co po czym następuje.

Irytują cię tego typu pytania o sceny intymne?

Nigdy mnie nie irytują. Trochę boli mnie to, że niektórzy spłycają tę rolę wyłącznie do tych scen i nie pytają o nic innego. Z drugiej strony rozumiem ciekawość ludzi.

Myślę, że najbardziej ciekawi, jak pokonać dyskomfort. Na ekranie widzimy piękne ciało. Czy dobrze czujesz się we własnej skórze?

To nie jest tak, że czuję się wspaniale w swoim ciele. Mam sporo kompleksów. Zawsze znajdę coś, do czego mogłabym się przyczepić – tu mam za dużo, tam za mało. Nie chcę mówić o konkretach, bo inni zaczną zwracać na to uwagę. Nie chcę też wyjść na hipokrytkę. Wiem, że nie jestem szpetną osobą, ale też nie uważam się za ideał. Tak to ujmę. Do scen intymnych podeszłam zadaniowo – moja głowa po prostu przełączyła się na tryb wykonania zadania.

Czułaś odpowiedzialność za tę rolę, czy ją udźwigniesz?

Tak, ale najbardziej bałam się tego, jak ludzie przyjmą Eli. Pomyślałam sobie: gdzie w filmie o bandziorach nagle pojawia się baletnica, która tańczy taniec klasyczny? Bałam się, że w oczach widzów będzie wiało nudą. Kiedy obejrzałam film, przekonałam się, że wszystkie pozostałe sceny były bardzo intensywne, pełne akcji, a momenty z Eli dawały widzowi chwilę oddechu. Uważam, że zostało to bardzo dobrze wyważone. Ludzie pisali w komentarzach i mówili mi prywatnie, że ta rola była na plus dla filmu, bo dzięki niej można było na chwilę odetchnąć.

Czy do tej pory spotykasz się z reakcjami, komentarzami lub wiadomościami dotyczącymi tej roli?

Różnie bywa. Oczywiście teraz nie ma już tak wielu opinii jak po samej premierze. Najczęściej ludzie komentują moje włosy. Piszą, żebym wróciła do białego koloru, bo świetnie w nim wyglądałam. Teraz wyglądam 7/10, a wtedy było 100/10.

Pamiętasz casting do tej roli? Jaką scenę musiałaś odegrać i co usłyszałaś po przesłuchaniu?

Grałam scenę, w której Eli dowiaduje się kim tak naprawdę jest Golden. I ważna była jej reakcja. Pamiętam, że byłam bardzo zestresowana castingiem, bo zależało mi na tej roli. Myślę, że dałam z siebie wszystko. Dostałam bardzo dobry feedback od reżysera. Od razu przechodziliśmy do tego, że na pewno będą sceny intymne, i jak się z tym czuję.

O castingu dowiedziałaś się od Mateusza Damięckiego?

Nie, informację o castingu dostałam od agencji.

Wcześniej pracowaliście z Mateuszem Damięckim przy spektaklu „Bliżej”. Czy to miało jakikolwiek wpływ na to, że ponownie zagraliście razem?

Pracowaliśmy wcześniej, ale o to trzeba by zapytać reżysera, bo to on decyduje o obsadzie. Myślę, że fakt, iż znamy się z Mateuszem i czuję się przy nim bezpiecznie, miał wpływ na trudne sceny. To zaufanie na pewno pozytywnie wpłynęło na relację Goldena i Eli.

Czy jest jakaś cecha Eli, którą chciałabyś sobie przypisać?

Chciałabym, podobnie jak Eli, potrafić się odważyć. Często mam z tym problem. Marzę o różnych rzeczach, na przykład o nagraniu własnej piosenki, ale brakuje mi odwagi, żeby zrobić pierwszy krok. Sama siebie zniechęcam, myśląc – Kto będzie tego słuchał? Nie mam charakterystycznego głosu. Eli potrafiła rzucić się w relację z Goldenem i przełamać wszystkie swoje schematy, a dla mnie to wciąż jest coś trudno osiągalnego. Może kiedyś też się odważę.

Pochodzisz z artystycznej rodziny?

Moi rodzice poznali się, występując w musicalu „Metro” Janusza Józefowicza. Razem tam tańczyli. Moja mama była tą „żywą skakanką”, przez którą inni skakali. Obecnie tata jest reżyserem w Teatrze Muzycznym Roma, a mama nie jest już związana ze światem artystycznym.

Współpracujesz z tatą?

Generalnie nie współpracuję z moim tatą. Tak jak wspominałam, zawsze robię wszystko na przekór. Nigdy nie chciałam skorzystać z takiej możliwości. Nigdy o nic nie prosiłam. Co mi z tego, że tata zadzwoniłby do kogoś i powiedział, weź moją córkę do tego i tego. Jaką miałabym satysfakcję z tego, że wykona telefon i mnie gdzieś umiejscowi? Nie wykonałabym żadnej pracy, nie przeszłabym castingu i nie wyniosłabym z tego niczego nowego dla siebie.

Czy otrzymywałaś od taty jakieś wskazówki? Z pewnością inaczej spogląda na twoją pracę jako reżyser.

Zawsze rzuci okiem na to, co robię. Doda swój komentarz, bo ma inne spojrzenie. Szczerze powie, jeżeli coś jest dobre, i odwrotnie – jeżeli nie jest. Wiem, że nigdy mnie nie oszukuje, więc mam w nim wsparcie w tym zakresie. Mama, przez to, że była związana z gimnastyką sportową i grała w musicalu „Metro” też potrafi obiektywnie ocenić, ale wiadomo, jak to mama – nawet kiedy wiem, że mi nie poszło, zawsze podniesie mnie na duchu. Tata szczerze, do bólu powie, co myśli, mimo że zawsze mówi, że jestem jego oczkiem w głowie. Ale wiadomo, każdy ma inny charakter.

Czyli rodzice od początku byli wyrozumiali, jeżeli chodzi o twoją rolę Eli?

Tak. Wsparcie rodziców jest po prostu nieocenione. Nie wyobrażam sobie, żeby ich nie mieć.

Rodzice są surowymi recenzentami?

Tata czasami bywa surowy, a mama mniej. Nawet kiedy coś mi nie wyjdzie, powie – nie przejmuj się. Tym razem poszło ci gorzej, ale następnym razem będzie dobrze.

Masz więcej cech mamy czy taty?

Zdecydowanie mamy.

Oczko w głowie… Jesteś jedynaczką?

Tak, jestem jedynaczką. Zawsze marzyłam o rodzeństwie, najlepiej o starszym bracie, ale to już fizycznie niemożliwe.

Czy kiedykolwiek żałowałaś jakiejś swojej decyzji?

Na ten moment nie żałuję swoich decyzji. Myślę, że wszystko przydaje mi się w życiu. Nawet jeżeli wiem, że jakaś współpraca nie jest przyjemna, to przynajmniej dowiaduję się czegoś o sobie. O tym, w jaki sposób nie chcę już pracować albo jakich ról nie chciałabym grać. Oczywiście nie będę wybiegać w przyszłość, bo przecież nigdy nie mów nigdy.

Rozmawiała: Iwona Gielecińska

Zdjęcia: Kinga, Observatorium.pl

Super, że przeczytałaś/łeś wywiad do końca.
Nie poprzestawaj! Więcej ciekawych rozmów znajdziesz w kategorii WYWIADY

prestige_bag_news

BLOG
Tworzę autorskie, unikalne W Y W I A D Y
iwona@prestigebag.pl

Warto było wtedy czekać do 23.00 Powstało kilka Powstało kilka rolek z premiery #Antropologia. Na blogu nowy wpis. Pozdrawiam Obserwujacych ten profil Ściskam, Iwona #teatr6pietro #Antropologia #premiera #wywiady" aria-hidden="true">

Spotkanie z @olazebrowska w przerwie spektaklu "An Dużo się działo! Bardzo doceniam, że udało nam się spotkać i na gorąco porozmawiać Spektakl związany jest z tematem sztucznej inteligencji. Czy może zmienić sposób postrzegania tego, co wrzucamy do sieci? Jak bardzo Ola jest dzisiaj aktywna w social media? #olazebrowska #spektakl #Antropologia #teatr6pietro" aria-hidden="true">

Na premierze spektaklu "Antropologia" w @teatr6pie Na gorąco zadałam kilka pytań związanych ze sztuką m.in. tematem sztucznej inteligencji. To kolejne nasze spotkanie. Tym razem bardzo spontaniczne..., jak stałyśmy..., tak rozmawiałyśmy Zawsze wszystko dzieje się bardzo szybko. I super Jeżeli chcielibyście dowiedzieć się o Amie jeszcze więcej, odsyłam do archiwalnych wywiadów. Rozmawiałyśmy już wcześniej dwukrotnie. Wywiady do przeczytania, do kawki dostępne na www.prestigebag.pl Dziękuję Ama za kolejne spotkanie #annamariasieklucka #miniwywiad #prestigebagnews #teatr6pietro #antropologia" aria-hidden="true">

Kilka pytań do aktorki @adriana.kalska.official na Adriana tworzy kobiecy związek na scenie razem z Heleną Sujecką. Czy to było największym wyzwaniem? Jak układała się współpraca z reżyserką Katarzyną Warnke. #adrianakalska #teatr6pietro #spektakl #premiera #prestigebagnews" aria-hidden="true">

Rozmowa z aktorką @helena_sujecka na premierze spe Jakie mamy przemyślenia? Wysłuchajcie do końca Helena Sujecka gra bardzo wymagającą rolę Merril - programistkę, która próbuje odszukać swoją siostrę. P.S. Helenę bardzo dobrze pamiętam także z innej trudnej roli. Bardzo dawno temu, bo w 2012 zagrała w filmie Yuma. Wtedy byłam na konferencji prasowej filmu Szacun za każde te emocje!!! #helenasujecka #antropologia #prestigebagnews #teatr6pietro" aria-hidden="true">

Kilka pytań do aktorki Poli Gonciarz/ @miczag Zad Uwielbiam takie spotkania na żywo. Doceniam spontaniczność i autentyczność. #polagonciarz #miniwywiad #prestigebagnews #teatr6pietro" aria-hidden="true">

Z ciekawością wjechałam na szóste piętro. Powód? F Premiera spektaklu „Antropologia”. Sztuka reżyserowana przez @kasiawarnke to głębokie emocje i przestrzeń na własne refleksje — zarówno w trakcie odkrywania tej historii, jak i tuż po jej odkryciu. Mocny i chwilami mroczny dramat rodzinny, w który wkracza sztuczna inteligencja. Czy człowieka może zastąpić jego „cyfrowa” wersja? Wulkan kobiecej energii na scenie! @helena_sujecka @miczag @adriana.kalska.official @figura_katarzyna Zadałam kilka pytań. Spodziewajcie się nowego wpisu na blogu i publikacji rolek — miniwywiadów Bądźcie czujni! ____________________________ P.S. Po drugiej stronie rolki, czujne oko Kingi @observatorium.pl Dziękuję #Antropologia #spektakl @teatr6pietro #premiera #pałackulturyinauki #prestigebagnews" aria-hidden="true">

Tanecznym krokiem odsyłam do całego wywiadu. Cały . #wywiad #aktorka #polagonciarz #prestigebagnews" aria-hidden="true">

Wczytaj więcej Obserwuj na Instagramie

Artykuł Pola Gonciarz: „Największą walkę toczy się w sobie”. pochodzi z serwisu .

WYWIAD

Jak bardzo zawód aktorki jest skomplikowany – w skali od 0 do 100%?

Myślę, że to wszystko zależy od etapu życia, w którym znajduje się aktor, aktorka. Generalnie, jeżeli ma się predyspozycje to nie jest skomplikowany.

Umówmy się, że masz ogromne predyspozycje. Jaką podałabyś cyfrę, liczbę?

Mam powiedzieć 0%? . A tak na poważnie, nie da się tego ocenić w skali. Czasami jest łatwiej, a czasami trudniej. Ten poziom skomplikowania zależy od okoliczności, miejsca, czasu i kondycji człowieka. Mam na myśli także wytrzymałość fizyczną, która jest potrzebna, gdy pracujesz po 12, 14 godzin dziennie. Natomiast, generalnie uważam, że aktor jest w sytuacji uprzywilejowanej. Funkcjonuje jako ktoś, o czyj komfort się dba. Cały sztab ludzi pracuje na to, żeby aktor dobrze zafunkcjonował na planie czy na scenie. Wszyscy starają się stworzyć, jak najbardziej komfortowe warunki, aby nam aktorom zmniejszyć ten stopień skomplikowania.

Często grasz role kobiet nieoczywistych, niejednoznacznych. Czy w takiej przestrzeni czujesz się najlepiej?

Tak. Lubię, gdy dla roli trzeba zagłębić się w drugiego człowieka, aby zrozumieć jego zachowanie. Gdy trzeba odkryć jakie mechanizmy zachodzą, do czego prowadzą. Ciekawi mnie, gdy muszę sięgnąć po coś więcej, niż mam na co dzień. Szukam mroczniejszych stron bohaterki, lubię w pracy dać upust emocjom. Natomiast, tak sobie myślę, że w życiu codziennym bardzo staram się dbać o spokój i harmonię.

Czy zatem Marta Ścisłowicz jest skomplikowana?

Myślę, że bardzo. Jak każdy człowiek. Generalnie mam poczucie, że życie jest skomplikowane. Ten poziom trudności wzrasta przez to, co cię w życiu spotyka. Parę lat temu moje życie zmieniło się diametralnie. Kiedy zostałam mamą, nagle, nieoczekiwanie odszedł mój tato. Trudne chwile, które nałożyły się na siebie. Wtedy miałam taką refleksję – łatwo i beztrosko to pewnie już było. Teraz trzeba zmierzyć się z nową rzeczywistością, zaakceptować ją, pogodzić się z tym, co się wydarzyło. W tym sensie, życie jest skomplikowane. Oprócz życiowych doświadczeń, dochodzą relacje z ludźmi, budowanie szczęśliwej rodziny, wychowanie szczęśliwego dziecka. Ten poziom skomplikowania jest dzisiaj ogromny w każdym aspekcie życia. Nie wspominając już o tym co się dzieje na świecie, w mediach, o naszym przebodźcowaniu, konsumpcjonizmie, o tym jak nas wszystko zalewa….

Ten poziom skomplikowania o którym mówimy, często przekłada się na filmowe scenariusze. „Przepiękne!” to świetny przykład kina bez lukru, bez upiększeń. Grasz Basię, z jednej strony kobietę z żartem, a z drugiej strony pełną lęku. Ta rola bardzo mnie urzekła. Zastanawiam się, czy ta bohaterka jest Ci szczególnie bliska?”

Tak, i bardzo dobrze ją rozumiem. Baśka chce być niezależna i samowystarczalna pod każdym względem. I wydaje jej się, że to jest możliwe tylko wtedy, gdy będzie samostanowiącym, samotnym okrętem. Tymczasem okazuje się, że – rzecz jasna – potrzebuje w życiu także relacji i miłości, tylko bardzo się boi. Ucieka przed związkiem i wpada w pewnego rodzaju pułapkę. Ten film pokazuje różne etapy życia kobiet, ale także towarzyszącym im mężczyzn. Udowadnia, że jeśli się ze sobą rozmawia, słucha się nawzajem i chce się coś przepracować, można iść przez życie razem. Nie tylko obok siebie. Tylko trzeba nad tym dużo pracować. Bardzo lubię ten film pod względem gatunkowym.

Czy masz poczucie, że ten film mógł zdobyć większy rozgłos? 300 tys. widzów obejrzało w kinie. Dla porównania polskie filmy potrafią gromadzić ok. milion widzów.

Myślę, że miał szansę na dużo większą publiczność. Nie mnie oceniać, dlaczego tak się nie stało. Natomiast mam poczucie, że jest to film dla każdego – i to w dobrym znaczeniu. Porusza tematy, które mogą trafić do widzów niezależnie od wieku i płci. Moim zdaniem jest dobrze opowiedziany. Z dużą czułością i empatią. Teraz dostaje drugie życie na platformie HBO MAX. Wiele osób do mnie podchodzi, nawet z branży, i mówi, że wcześniej go nie widziały, a teraz nadrabiają. Po obejrzeniu bardzo go chwalą.

Marta Ścisłowicz – wywiad

To jest jedna z ról, która jest nieoczywista, skomplikowana, a masz ich na swoim koncie więcej. Na przykład Baśka w „Skazanej” to kolejny kalejdoskop złożonych emocji. Grałaś także bardzo trudną główną rolę teatralną w spektaklu „Dziewczyna z pociągu”. Autentyczność na scenie, na planie wymaga od aktora więcej odwagi, czy talentu?

Jednego i drugiego, jednak najczęściej jest to rodzaj odwagi. Dla mnie aktorstwo nie jest o tym, żeby się za czymś chować – za postacią, tematem – i odtwarzać wszystko wyłącznie warsztatowo. Ja zawsze zaczynam od siebie, od swojej autentyczności. Nawet powiedziałabym, że czuję niewygodę w fałszowaniu. Uważam, że jest to kwestia decyzji. Niektórzy wolą podchodzić do tego zawodu warsztatowo, celowo nie ruszają w sobie pewnych rejestrów. W mojej ocenie jest to bezpieczniejsze, co nie oznacza, że gorsze. Myślę że to kwestia wyboru i sposobu myślenia o tym zawodzie.

Podczas naszego pierwszego spotkania, parę lat temu, powiedziałaś, że jeżeli uprawiać aktorstwo to tylko takie, które jest mocne. Rozumiem, że to nadal aktualne?

Tak, lubię mocne aktorstwo. Od naszego pierwszego spotkania zmieniło się jednak to, że mniej współpracuję z teatrami repertuarowymi. Nie jestem na etacie, jestem freelancerką. Gram też spektakle tzw. komercyjne, czyli takie, które są w zakładce rozrywka. W moim poczuciu są w klimacie dobrze podanej rozrywki – mądrej i eleganckiej.

Z jednej strony spektakle w klimacie rozrywki, ale z drugiej strony, po latach ponownie grasz w spektaklu „Caryca Katarzyna”. Ta rola wymaga od Ciebie nagości. Jaką cenę płaci się za tak częste wychodzenie ze strefy komfortu?

Jeżeli przekraczasz granice na zasadzie robię to, ale tak naprawdę tego nie chcę, to pewnie płaci się ogromną cenę. Ja wychodzę ze strefy komfortu, ponieważ sama tego chcę. Dochodzę do tego momentu, do którego chcę dojść. Nigdy nie czułam, czy to w pracy, czy w szkole, że ktoś przekracza moje granice. Prawdopodobnie też dlatego, że mam je daleko posunięte. Koszty są takie jak u wszystkich osób, które pracują – głównie zmęczenie.

A koszty na poziomie emocjonalnym? Na ile jest to wyczerpujące psychicznie?

Wiesz co, mnie to nakręca, jakby napędza. To jest dla mnie dobre zmęczenie, które mnie karmi i satysfakcjonuje. Ja mam tak.

Czyli to jest Twoja karma?

W pewnym sensie tak. Granie ciężkich, dramatycznych postaci buduje mnie, karmi i na pewno spełnia.

I zawsze tak było?

Zawsze.

Czyli karmią cię te emocje najbardziej prawdziwe, i chyba dlatego teatr tak głęboko w tobie siedzi. Domyślam się, że nie mogłabyś zrezygnować z teatru.

Nie mogłabym zrezygnować. W teatrze mam kontakt z widzem tu i teraz. Za każdym razem czuję energię widowni. To nie jest plan zdjęciowy, gdzie możesz powiedzieć stop, nie wyszło, możemy powtórzyć. Tutaj nic nie jest do końca wykalkulowane na zasadzie – teraz podejdę, zrobię trzy kroki i odpowiem. W tej pracy godzisz się na to, co niezaplanowane. I to mnie kręci, lubię być zaskakiwana. Poza tym, aktor cały czas musi być w treningu, musi grać. Te spotkania z widzami są dla aktora rodzajem treningu emocjonalnego i fizycznego.

Marta Ścisłowicz – wywiad

Jakie kawałki siebie odkryłaś, grając skomplikowane bohaterki?

Generalnie całe aktorstwo jest dla mnie drogą do poznawania siebie. Czasami małe rzeczy, które przydarzają się dzięki tej pracy, prowadzą do dużych zmian i procesów. Na przykład u mnie dzięki pracy pojawił się temat hipnozy. Najpierw poszłam z ciekawości, a potem zaczęłam terapię. Zaczęłam przyglądać się sobie, swoim decyzjom, motywacjom i wyborom. I to bardzo poszerzyło moją perspektywę na siebie, na świat.

Kiedy pojawiła się u Ciebie taka wewnętrzna potrzeba?

Wtedy miałam takie poczucie, że wszystko jest ok w moim życiu, ale mogłabym coś więcej, lepiej. Nie umiałam tego konkretnie nazwać, ale czułam, że mogłabym poprawić jakość życia. Z hipnozy jako narzędzia korzystaliśmy w spektaklu „Sprawa Gorgonowej”. Hipnotyzer, w trakcie spektaklu z poziomu postaci wprowadzał mnie w stan hipnozy. Ale oczywiście w pewnym sensie, jest to stan dość płynny między aktorem a rolą. Sama też czułam, że mogłabym coś pogłębić, choć wtedy jeszcze bez konkretów. Zaczęłam chodzić na terapię i okazało się, że jest tam bardzo dużo rzeczy do przepracowania.

Jak wygląda taka terapia hipnozą? Rozumiem, że jest się świadomym, ale emocje są głębsze?

Tak, szybciej dochodzisz do pewnych rzeczy. Jesteś w stanie pełnego relaksu, zagłębienia. Pracujesz na poziomie podświadomości, masz wyłączony racjonalizm i ocenianie, a masz dostęp do głębokich emocji, przeżyć, pragnień. Dzięki dobrze poprowadzonej terapii potrafisz to bardzo szybko zintegrować ze swoim życiem. Wydaje mi się, że dzisiaj wszyscy mamy dużą wiedzę na wiele tematów – w teorii wiemy, jak żyć, co jest zdrowe, co jest potrzebne. Jednak świadomość czegoś nie oznacza jeszcze, że uda się to w pełni zintegrować ze swoim życiem.

Czułaś intuicyjnie, że coś jest nie tak. Jakie tematy sobie uświadomiłaś?

Uświadomiło mi to bardzo wiele rzeczy. Zaczęłam je zauważać i nad nimi pracować. W terapii hipnozą zrobiłam to dużo szybciej. Dobrze przeprowadzona terapia ugruntowuje, pomaga odnaleźć swoje miejsce na świecie, buduje świadomość funkcjonowania wśród innych ludzi. Dla mnie dużym szczęściem są relacje z ludźmi, to dla mnie ogromna wartość w życiu. Po śmierci taty poczułam bardzo mocno perspektywę, że wszyscy kiedyś umrzemy, i że każde życie zmierza ku śmierci. Banalna, bolesna refleksja, ale cóż po nas tak naprawdę zostaje? Przede wszystkim wspomnienia o nas, które mają inni ludzie. Jak grasz, to może parę filmów, do których ktoś wróci, albo i nie. Relacje to wartości, o które warto dbać w życiu.

Może mogłabyś przybliżyć, jakie miałaś symptomy tego poczucia, że coś było nie tak?

Miałam po prostu takie poczucie wewnętrznych, nierozpracowanych konfliktów. Chodziło o jakość życia i poczucie szczęścia. W pewnym momencie trzeba zadać sobie kilka pytań: dlaczego robiąc to i to, nie jestem szczęśliwa? I skoro nie jestem, to po co  to w ogóle robię? Dlaczego otaczam się ludźmi, którzy wysysają ze mnie energię? Dlaczego chcę, żeby wszyscy mnie lubili? Bo to budowało moje poczucie własnej wartości. A dlaczego to moje poczucie wartości było tak bardzo zachwiane? Zapewne jednym z powodów była praca, w której ciągle wystawiasz się na ocenę; ale może to nie jedyny powód? Może nie jest ok, że bazuję głównie na opiniach innych i się nimi tak bardzo przejmuję. Z jakiegoś powodu praca z hipnozą pojawiła się na mojej drodze życiowej.

Wierzysz w to, że role przychodziły do Ciebie w danym momencie, żeby coś w sobie przepracować?

Tak, dla mnie to się zazębia. Przychodzi do mnie jakaś rola, a potem oddziałuje na mnie. Jakiemuś aspektowi w sobie przyglądasz się bliżej dzięki roli. Oczywiście mówię tu o aktorstwie na głębszym poziomie.

Marta Ścisłowicz – wywiad

Czy inni mogą zachwiać naszą pewność siebie, czy raczej sami sobie to robimy?

Sami też to robimy, jasne, ale także dajemy komuś szansę, żeby w nas zachwiał pewność siebie. Zostawiamy komuś taki wentyl, żeby to zrobił. Jest takie klasyczne pytanie: dlaczego mi to robisz? Bo mi na to pozwalasz. Trochę tak to działa. Jeżeli człowiek jest mocno zbudowany, ma silny fundament i wie, dlaczego coś robi, i czego chce w życiu, nie będzie tak bardzo podatny. Już nawet sama świadomość tego, czego się nie chce, to bardzo dużo.

Czy miałaś w głowie oczekiwania innych wobec siebie?

Mnóstwo, ale mam poczucie, że często to właśnie my sami narzucamy sobie ograniczenia i powinności.

Pamiętasz moment, w którym twoja kariera nagle nabrała rozpędu, a potem bardzo zwolniła?

Trudno teraz przywołać jeden konkretny moment. Myślę, że w aktorstwie tak się dzieje etapami. Wielokrotnie  jak to mówisz „moja kariera nabierała rozpędu” – w tym sensie, że robiłam wiele rzeczy naraz, dostawałam propozycję za propozycją, a potem, nie wiedzieć czemu, zapadała cisza.

Pytam o to, ponieważ pamiętam serial „Strażacy” w TVP. Zagrałaś główną rolę kobiecą u boku Macieja Zakościelnego. W moim odczuciu byłaś wtedy na fali wznoszącej.

Tylko widzisz, mam wrażenie, że potem nie za wiele się wydarzyło. Te fale wznoszą się, potem się uspokajają, i znów opadają. Z tego, co obserwuję wiele osób z branży tak ma. Ciężko powiedzieć z czego to wynika. Nigdy nie wiesz, kiedy będzie ta fala wznosząca, dlatego cały czas trzeba być w formie, w treningu aktorskim.  Ale też nie myślę o pracy jako o „wznoszącej się fali kariery”. Co to w ogóle znaczy kariera?

Teraz jesteś w formie?

Tak, wydaje mi się, że bardzo. Po przejściu kryzysu związanego z początkami macierzyństwa, widzę po sobie, że mam dużo łatwiejszy dostęp do siebie, łatwiejszy kontakt ze sobą. Nie przejmuję się wieloma rzeczami, potrafię w zdrowy sposób odpuścić.

Czy ten kryzys miał także oblicze depresji?

W jakimś stopniu pewnie tak, ale raczej miał oblicze żałoby i przewartościowywania rzeczy. Zmiany priorytetów, redefinicji pojęć, określenia wartości. Powrotu do tego, co jest dla ciebie naprawdę ważne.

Marta Ścisłowicz – wywiad

A co zawodowo działo się te 4 lata temu?

Byłam w trakcie kręcenia pierwszej „Minuty ciszy”, w trakcie pracy nad spektaklem „Obywatelka Kane” w Starym Teatrze w Krakowie. I po drugim sezonie „Skazanej”, więc dużo się działo. Grałam też spektakl „Dziewczyna z pociągu” i „Dobrze się kłamie”. Ten drugi tytuł grałam do końca 8 miesiąca ciąży.

Prowadzisz dyskretnie swoje życie prywatne. Mam wrażenie, że większość dziennikarzy i widzów nie zdaje sobie sprawy, że jesteś mamą. Domyślam się, że to też Twoja zasługa – nie informowałaś o tym. Skąd bierze się ta dyskrecja?

Z mojej potrzeby. Nie nakręcam tej informacji. Ale umówmy się, nie jestem też szczególnie „łakomym kąskiem” dla mediów. Nie pokazuję życia prywatnego w social media – to kwestia wyboru. Nazwałam już sobie wiele rzeczy, wiem czego chcę, a czego nie. Na przykład, nie chcę być celebrytką, to nie dla mnie.

Kim jeszcze nie chcesz być?

Słabą aktorką – to pewnie już mi się nie uda Nie chcę być niespójna, nieszczęśliwa. Sfrustrowana. Zgorzkniała.

Czy w momencie kryzysu pogubiło się to czego chcesz?

Nie, raczej był to etap, który przedefiniował mnie jako człowieka. Myślę, że dla każdej kobiety pojawienie się dziecka jest takim momentem.

Etap przedefiniowana w takim sensie, że musisz oddać cząstkę siebie drugiemu, małemu człowiekowi?

Tak, wtedy wydaje ci się, że to życie, które miałaś, już nigdy nie wróci. Przeżywasz pewnego rodzaju żałobę po swoim dawnym życiu. W głowie kłębią się pytania: „Czy ja już nigdy nie będę mogła być sama? Czy już nigdy nie będę beztroska, wolna?” To jest taki etap w macierzyństwie. Dla mnie najtrudniejsze było pierwsze półtora roku, potem było już łatwiej. Bardzo szybko wróciłam do grania – córka miała wtedy 8 tygodni. I równie szybko odkryłam, że wyjście do pracy jest formą odpoczynku. Wcześniej tego nie rozumiałam, gdy koleżanki z dziećmi mówiły, że odpoczywają w pracy. Teraz rozumiem, co to znaczy oczyścić głowę w pracy i wciąż tego doświadczam.

Jakie wartości chciałabyś przekazać córce?

Chciałabym jej przekazać, że w życiu ważne są relacje, miłość i dobro. Ważne jest to, żeby lubić to, co się robi. Często powtarzam jej, że chodzę do pracy nie tylko dlatego, że muszę, ale dlatego, że to lubię. Powtarzam jej również, że trzeba tak żyć, żeby nie krzywdzić innych, że nie jest sama na świecie. Oczywiście mówię to wszystko adekwatnie do wieku 4-latki.

Jesteś mamą emocjonalną, czy taką „constans”, wyważoną, spokojną?

Staram się być „constans”, chyba jak każda mama, ale oczywiście dopuszczam do siebie emocje. Zdarza się, że daję upust uczuciom. Nie boję się popłakać i pokazać, że jest mi przykro, źle.  Widzę, że te emocje robią na niej ogromne wrażenie. Pokazuję w ten sposób, że nie jestem automatem, tylko człowiekiem. Dzieci uczą się rozpoznawać emocje dzięki temu, co widzą u nas. Często jeździmy autobusem i pamiętam, jak córka kiedyś zapytała: „Mamo, dlaczego ta pani jest smutna? ” Odpowiedziałam: „Nie wiem, może po prostu ma gorszy dzień. Czasami ludzie są smutni, nie muszą być cały czas weseli.”

Jesteś zorganizowana?

Jestem bardzo dobrze zorganizowana, myślę nawet trzy kroki do przodu. Planowanie jest szczególnie potrzebne, gdy jesteś pracującą mamą. Nie ukrywam, że to cecha wyniesiona ze śląskiego wychowania. Ale to nie jest tak, że boję się zatrzymać, i coś zmienić, tylko dlatego, że było wcześniej zaplanowane. Jestem elastyczna i reaguję na bieżąco.

Masz poczucie, że ta 4-latka jest podobna do Ciebie?

To pewnie czas pokaże…, ale czy to jest ważne, żeby dzieci były podobne?

Nic nie mówimy o partnerze w ogóle.

Bo partner, jest byłym partnerem, dlatego o nim nie mówimy.

To jak to jest z tym podobieństwem?

W pewnym sensie widzę siebie. Córka jest otwarta, radosna, towarzyska. Lubi tańczyć, jak ja to mówię lubi swoje „imprezki”. Z drugiej strony, podobnie jak ja, jest także domatorką. Lubi naturę, potrafi 20 min siedzieć, patrzeć i słuchać wodospadu. To kwestia proporcji i utrzymania balansu – raz jesteś taka, raz inna. Raz masz ochotę posiedzieć na kanapie w dresie i ugotować rosół, a raz wyjść w szpilkach na miasto. Mam w sobie wiele sprzeczności i już je oswoiłam. Umiem nimi zarządzać, wiem jak nimi „dealować”.

Na czym polega ta sprzeczność?

Jestem domatorką, a jednocześnie duszą towarzystwa, imprezowiczką. Totalnie lubię rozkoszować się byciem mamą, ale równie mocno kocham wyjść do pracy. Czasami jestem mega radosna, a czasami ogarnia mnie fala smutku, której się poddaję. Ludzie w pracy czasami są zaskoczeni, że mam w sobie tyle smutku i refleksji, czego na co dzień nie widać. Czasem jestem spokojna, a czasem potrafię się wkurzyć i wybuchnąć na całego. Chyba ludzie tak mają.

Każdy wybucha, ale za tym idzie jakaś cecha charakteru. Jesteś liderką?

Dużo ludzi mówi o mnie, że jestem kierowniczką. To chyba kwestia śląskości. To by oznaczało, że jestem liderem.  Ale nie czuję się tak. Dzisiaj uczę się oddawania pola innym. Mam też w sobie dużo cierpliwości, ale jeśli ktoś dojdzie do granicy, to już jest koniec. Granica jest daleko, ale gdy ktoś próbuje ją przekroczyć, to nie ma dyskusji.

Takie liderowanie kosztuje sporo emocji?

To jest na maksa męczące i spalające. Często kobiety robią z mężczyznami tak, że uważają, iż zrobią coś lepiej i nie oddają pola partnerowi. A potem są sfrustrowane i zmęczone. Ja nauczyłam się tego na terapii – oddawać pole partnerowi, drugiej osobie w relacji czy w pracy. Nie trzeba mieć kontroli nad wszystkim. Temat puszczenia kontroli jest szalenie ważny. To, że czegoś nie skontrolujesz, nie znaczy, że wszystko się rozleci. Trzeba zaufać. Pytałaś mnie też o wartości – wierzę, że tak wychowam moje dziecko, że będzie potrafiło samo dokonywać wyborów w tym skomplikowanym świecie. Wiem, że ludzie będą mówić jej różne rzeczy, ale chcę, żeby miała taki fundament, by sama wiedziała, co jest dobre, co złe, czego chce, a czego nie chce. Uważam, że to jest mega ważne.

Czy liderowanie może wynikać z poczucia kontroli?

Tak, uważam, że to ma bardzo ścisły związek.

Byłaś podatna na emocje innych ludzi?

Bardzo. Od razu potrafię rozpoznać, w jakim ktoś jest nastroju, i kiedyś bardzo często to przenosiłam na siebie. Bardzo się przejmowałam, jeśli ktoś miał kłopot, albo był smutny. Chciałam pomóc, albo myślałam, że to też o mnie, że coś źle zrobiłam. Teraz potrafię to rozpoznać i zachować zdrowy dystans, nie tracąc przy tym – mam nadzieję – empatii.

W tobie jest więcej siły, czy wrażliwości?

Często słyszę, że jestem bardzo silna, a jednocześnie bardzo wrażliwa. Pamiętam, gdy dostałam rolę Baśki w „Skazanej” – powiedziano mi, że właśnie ją dostałam, bo jestem „idealną mieszanką siły i wrażliwości”. Mam dostęp do obu tych cech i potrafię nimi żonglować. Kiedy chcę, jestem silna, a kiedy chcę – wrażliwa. Fajnie się z tym pracuje.

Rozmawiała: Iwona Gielecińska

Zdjęcia: Kinga, Observatorium.pl

Super, że przeczytałaś/łeś wywiad do końca.
Nie poprzestawaj! Więcej ciekawych rozmów znajdziesz w kategorii WYWIADY.

prestige_bag_news

BLOG
Tworzę autorskie, unikalne W Y W I A D Y
iwona@prestigebag.pl

Warto było wtedy czekać do 23.00 Powstało kilka Powstało kilka rolek z premiery #Antropologia. Na blogu nowy wpis. Pozdrawiam Obserwujacych ten profil Ściskam, Iwona #teatr6pietro #Antropologia #premiera #wywiady" aria-hidden="true">

Spotkanie z @olazebrowska w przerwie spektaklu "An Dużo się działo! Bardzo doceniam, że udało nam się spotkać i na gorąco porozmawiać Spektakl związany jest z tematem sztucznej inteligencji. Czy może zmienić sposób postrzegania tego, co wrzucamy do sieci? Jak bardzo Ola jest dzisiaj aktywna w social media? #olazebrowska #spektakl #Antropologia #teatr6pietro" aria-hidden="true">

Na premierze spektaklu "Antropologia" w @teatr6pie Na gorąco zadałam kilka pytań związanych ze sztuką m.in. tematem sztucznej inteligencji. To kolejne nasze spotkanie. Tym razem bardzo spontaniczne..., jak stałyśmy..., tak rozmawiałyśmy Zawsze wszystko dzieje się bardzo szybko. I super Jeżeli chcielibyście dowiedzieć się o Amie jeszcze więcej, odsyłam do archiwalnych wywiadów. Rozmawiałyśmy już wcześniej dwukrotnie. Wywiady do przeczytania, do kawki dostępne na www.prestigebag.pl Dziękuję Ama za kolejne spotkanie #annamariasieklucka #miniwywiad #prestigebagnews #teatr6pietro #antropologia" aria-hidden="true">

Kilka pytań do aktorki @adriana.kalska.official na Adriana tworzy kobiecy związek na scenie razem z Heleną Sujecką. Czy to było największym wyzwaniem? Jak układała się współpraca z reżyserką Katarzyną Warnke. #adrianakalska #teatr6pietro #spektakl #premiera #prestigebagnews" aria-hidden="true">

Rozmowa z aktorką @helena_sujecka na premierze spe Jakie mamy przemyślenia? Wysłuchajcie do końca Helena Sujecka gra bardzo wymagającą rolę Merril - programistkę, która próbuje odszukać swoją siostrę. P.S. Helenę bardzo dobrze pamiętam także z innej trudnej roli. Bardzo dawno temu, bo w 2012 zagrała w filmie Yuma. Wtedy byłam na konferencji prasowej filmu Szacun za każde te emocje!!! #helenasujecka #antropologia #prestigebagnews #teatr6pietro" aria-hidden="true">

Kilka pytań do aktorki Poli Gonciarz/ @miczag Zad Uwielbiam takie spotkania na żywo. Doceniam spontaniczność i autentyczność. #polagonciarz #miniwywiad #prestigebagnews #teatr6pietro" aria-hidden="true">

Z ciekawością wjechałam na szóste piętro. Powód? F Premiera spektaklu „Antropologia”. Sztuka reżyserowana przez @kasiawarnke to głębokie emocje i przestrzeń na własne refleksje — zarówno w trakcie odkrywania tej historii, jak i tuż po jej odkryciu. Mocny i chwilami mroczny dramat rodzinny, w który wkracza sztuczna inteligencja. Czy człowieka może zastąpić jego „cyfrowa” wersja? Wulkan kobiecej energii na scenie! @helena_sujecka @miczag @adriana.kalska.official @figura_katarzyna Zadałam kilka pytań. Spodziewajcie się nowego wpisu na blogu i publikacji rolek — miniwywiadów Bądźcie czujni! ____________________________ P.S. Po drugiej stronie rolki, czujne oko Kingi @observatorium.pl Dziękuję #Antropologia #spektakl @teatr6pietro #premiera #pałackulturyinauki #prestigebagnews" aria-hidden="true">

Tanecznym krokiem odsyłam do całego wywiadu. Cały . #wywiad #aktorka #polagonciarz #prestigebagnews" aria-hidden="true">

Wczytaj więcej Obserwuj na Instagramie

Artykuł Życie jest skomplikowane – wywiad z aktorką Martą Ścisłowicz. pochodzi z serwisu .

WYWIAD

Jakiej największej zmiany doświadczyłaś w ostatnich latach?

Ostatnia dekada mojego życia to same ogromne zmiany. Ślub, narodziny dzieci, jakieś przeprowadzki, pandemia – adaptowanie się do nowej rzeczywistości. Jeśli jednak pytasz o tę największą odczuwalną zmianę, która najbardziej zmieniła mnie, to ta, która była przejściem od bycia mamą jednego dziecka do bycia mamą dwójki.

Co wtedy się zmieniło?

Wszystko. Ja. Ale też jednocześnie zmieniał się świat.

To znaczy? Jak ty sama się zmieniłaś?

Na pewno ogromne znaczenie miał fakt, że przeżyłam VBAC, czyli poród naturalny po pierwszym porodzie przez cesarskie cięcie. To jak bardzo to było dla mnie ważne, wiem chyba tylko ja. To był proces, który jednocześnie dokonywał się we mnie, w mojej psychice. Gdy zostałam mamą po raz drugi, stałam się nią z podwójną siłą. Ale jednocześnie było też dwa razy, a może i cztery razy trudniej.  Bardzo świadomie nie zdecydowałam się po drugim porodzie na żadną pomoc z zewnątrz, a do pracy wróciłam praktycznie zaraz po wyjściu ze szpitala. Z Gdańska przyjeżdżała moja Mama, by w newralgicznych momentach mi pomóc. To była istna żonglerka zadaniami. Na pewno nie obeszło się bezkosztowo u każdego członka rodziny. Pół roku później wybuchła pandemia. Jak zawsze były plusy i minusy tej sytuacji. Ale żeby oddać obraz z czym się mierzyłam należy sobie wyobrazić kogoś, kto ma dwoje małych dzieci, więc noce są jakie są. Dodatkowo bywałam u lekarzy średnio 3 razy na tydzień, bo niestety to, co u kogoś kończyło się w 3 dni, u nas trwało przynajmniej trzy tygodnie, przypominam, mieliśmy pandemię – to jaką dziecko miało saturację wiedziałam już po rytmie oddechu; mąż filmowiec, jak to filmowiec minimum 12h poza domem, nie rzadko dłużej,  pracowaliśmy na zakładkę, jak on wracał – ja jechałam do pracy, albo siadałam w studio, gdy dzieci zasnęły.

Czyli wtedy jednocześnie sama pracowałaś?

Tak, studio zbudował mi mąż. Pamiętam, że w każdej wolnej chwili siadałam na dwie, trzy godziny i nagrywałam audiobooki. W dzień siadałam nagrywać reklamy. Dzieci wtedy albo akurat miały drzemkę, albo nagrywałam między ich „mamo, mamo”. I żeby było jasne, odczuwam ogromną wdzięczność, że mam taką pracę, która pozwala mi się realizować oraz zarabiać na życie, a jednocześnie mieć wystarczająco czasu, by zaopiekować się moimi dziećmi.

Nadal nagrywasz w domu? Z jednej strony super, ale z drugiej strony brzmi jak praca ponad normę.

Nie ukrywam, że byłam wykończona. Po trzech latach nocnych nagrań podjęłam decyzję, że już dość. Zrobiłam to absolutnie dla siebie, dla higieny pracy. Teraz, jeżeli nagrywam audiobooki to w studiu zewnętrznym. Jeżeli zdarzy mi się coś nagrać w domu to krótsze formy – reklamy, castingi, ale to też już rzadkość. Wolę wyjść do ludzi. Miałam też to szczęście, że gdy podjęłam tę decyzję, to wtedy także zaczęłam grać na planach dwóch seriali. Też ciężko, ale to był oddech, którego potrzebowałam.

Czy ogólnie boisz się zmian?

Ciekawe pytanie…. Powiem tak, jestem trochę takim liskiem z Małego Księcia. Bardzo szybko przyzwyczajam się, przywiązuję, ale życie nauczyło mnie, że nie ma stałych. Jedyną stałą rzeczą w życiu jest zmiana. Moje życie toczyło się w tak różnych miejscach na świecie, nawet w innych zawodach. Mam takie przeświadczenie i jednocześnie taki spokój, że niezależnie od tego, co się wydarzy, ja po prostu zaadaptuję się do sytuacji. Nie boję się zmian, a nawet je na swój sposób lubię. Dają mi po pewnym czasie dodatkową siłę.

Czy warto coś zmieniać, gdy jest dobrze?

Gdy jest nam dobrze, możemy być pewni, że i tak przyjdzie zmiana. Taka jest kolej rzeczy. Pytanie, jak my do tych kolejnych zmian będziemy podchodzić. Wydaje nam się, że u sąsiada trawa jest zieleńsza, a tak naprawdę każdy ma swoją historię i każdy z nas ma coś, z czym się właśnie mierzy w życiu. Warto o tym pamiętać, a samemu skupiać się na tym, co dobre, nawet gdy jest trudno.

Anna Kerth – wywiad

Jak masz teraz, dobrze?

Mam dobrze i trudno. Tak, jak wszyscy.

Jest coś, co chciałabyś zmienić?

Mam wrażenie, że ostatnio jestem w ciągłej zmianie. Dlatego poza rozwojem osobistym, nie dążę specjalnie do dużych zmian życiowych, one same przychodzą. Chcę na pewno być więcej na planach filmowych i marzy mi się znowu więcej bezpośredniej pracy z ludźmi w tematach rozwojowych.

Gdy spotkałyśmy się po raz pierwszy kilkanaście lat temu, rozwijałaś swoją autorską metodę Warm Up. Rozmawiałyśmy o początkach, ćwiczeniach i samoświadomości. Prowadziłaś również sesje coachingowe. Jestem ciekawa, co dalej zadziało się z tym projektem?

Prowadziłam warsztaty Warm up i coaching indywidualny do urodzenia drugiego dziecka. Wyznaję taką zasadę, że jeżeli prowadzę sesję coachingową to dzielę się swoją nadwyżką energetyczną, nadwyżką uważności. Gdy zostałam z dwójką dzieci w domu  zabrakło tej nadwyżki, często nawet dla siebie jej nie miałam. Priorytety były proste. Najpierw mój pierwszy zawód i dom, potem dodatki. Wtedy bardzo świadomie wycofałam się z tego.

Energetycznie dużo Cię to kosztowało?

Tak, plus wtedy zaczęła się pandemia. Na samym początku jeszcze prowadziłam na Instagramie live’y. Moje storisy i posty zawierały dużo praktycznych sposobów na pracę ze sobą, ale w pewnym momencie poczułam wysycenie rynku. Miałam też parę razy wrażenie, że mój pomysł stał się inspiracją do tworzenia czegoś nad wyraz podobnego.

I co z tym zrobiłaś?

Nic nie zrobiłam, zaprzestawałam swoich działań. 

Czy to dobrze, że odpuściłaś?

Dzisiaj zadaję sobie to pytanie. Wtedy płomień motywacji zgasł. W czasie pandemii wszyscy zaczęli zastanawiać się jak regulować emocje, stało się to bardzo popularne. Każdy sięgał po te same narzędzia. Zobaczyłam, że nawet osoby z mojego zawodu, które nie ukończyły żadnego kursu czy dodatkowych studiów nazywają siebie coachami. Dodatkowo coaching w tamtym czasie zaczął zyskiwać złą renomę. Nie chciałam się z tego ani tłumaczyć, ani się z tym mieszać.

A teraz?

Coś woła. Natury nie oszukasz. Tak samo jak kocham grać i potrzebuję grania w swoim życiu, podobnie mam z coachingiem. Noszę w sobie potrzebę dzielenia się z innymi tym, co potrafię – umiejętnością zadawania pytań, łączenia kropek, łapania perspektywy, poszerzania samoświadomości. Wypracowałam własne sposoby, mam je ponazywane od 12 lat. Warm Up to moja praktyka konkretnych ćwiczeń i sekwencji od ponad 20 lat. To coś jest moje, unikatowe. Teraz zaczynam mieć ten rodzaj nadwyżki energetycznej.

W jednym z postów napisałaś „w tym zawodzie ważne jest, żeby wiedzieć kim się jest i gdzie jest jego „baza”. Zatem jaka jest „baza” Anny poza kamerami, mikrofonami, sesjami?

Przez całe swoje życie dążyłam do tego, żeby mieć  dwie jakości jednocześnie otwartą głowę i silnie stojące na ziemi stopy, na warsztatach zawsze przyrównuję ten stan do bycia jak drzewo, które ma piękną koronę i  bardzo silne korzenie.  Bardzo dawno temu odkryłam, że potrzebuję znać siebie, żeby wiedzieć jakie zmiany powoduje we mnie temat, którym się zajmuję. Wykształciłam w sobie pewne rytuały, które pomagały i nadal pomagają w bezpiecznym wchodzeniu w rolę i jej świat oraz w powrocie do „normalności”.  Aktualnie bardzo silną bazą jest moja rodzina. Zresztą od dawna mam wrażenie, że życie o mnie dba i w odpowiednim momencie daje mi zadania do ogarnięcia, żebym mocno stąpała po ziemi. Znajomość własnego ciała i psychiki z kolei pozwala wychwycić moment, gdy za dużo jest tej przyziemności. Do tego stopnia się to zmienia, że nie rozpoznaję siebie w lusterku aparatu. Wtedy wiem, że czas zadbać o siebie. Zaczynam zapisywać myśli, pomysły, puszczam swoją muzę, tworzę swoje własne projekty, jeśli to konieczne.

Artystyczna dusza….

Potrzebuję tego do życia jak tlen. Tylko jedna rzecz pozwala mi zahukać potrzebę tworzenia. Podróżowanie. Bycie w drodze fizycznie koi brak bycia w drodze duchowo. Choć w sumie w podróży sporo dostaje i dusza

Anna Kerth – wywiad

I tak dużo robisz. Przejdę do tematu pracy głosem. Czytasz audiobooki, które dotyczą prawdziwych i bardzo trudnych historii kobiet. Na przykład takie pozycje: „Też tak mam” oraz „Co chcesz powiedzieć światu”.

I teraz jeszcze wyszła trzecia „Siostry w bólu”, historie kobiet z endometriozą. Bardzo mocna pozycja.

Na ile procent musisz wczuwać się w historie tych kobiet?

Nawet nie muszę się wczuwać. Jestem kobietą i nie ma siły – odczuwam wszystko swoimi wnętrznościami. Jak czytałam „Siostry w bólu” to cierpiałam razem z nimi. Czułam ten ból. Byłam przerażona tym, na jakim etapie jesteśmy, jeśli chodzi o świadomość, diagnostykę, medycynę, dofinansowanie do konkretnych zabiegów. Jest jeszcze tyle do zrobienia w tym temacie. I to jest bardzo ważne, żeby poprzez takie historie uświadamiać kobietom, ale i mężczyznom, że jest to autentyczny problem.

Czy po takich mocnych historiach możesz spokojnie zasnąć?

Nie, bo historie tych kobiet żywo mnie dotykają. Dużo łatwiej jest wrócić z planu, gdzie inaczej się ubieram, maluję. Gdy zmywam makijaż automatycznie zrzucam to z siebie, i wtedy wiem, że jest to przysłowiowe zamknięte pudełko. A tutaj na przykład „Siostry w bólu” były ze mną jeszcze przez dwa, trzy tygodnie. Były mocne. Jeżeli książka ma 10 godzin gotowego materiału do wysłuchania, to ja przynajmniej 20 godzin spędzam w studiu nagrywając.

Czy zdarzyło Ci się płakać czytając kobiece historie?

Tak. Niekoniecznie przy „Siostrach…” ale tak. Na pewno łykałam łzy czytając „Też tak mam”, ale też przy wielu beletrystycznych historiach. Wierzę w to, że nie ma w życiu przypadków. Każdy audiobook przychodzi do mnie dokładnie w tym momencie, w którym powinien. Zdarza się, że akcja książki idealnie pasuje do mojego momentu życia i nie ważne, czy to są pozycje dokumentalne czy beletrystyczne. Historia potrafi być mi na tyle bliska, że przypomina mi, że mam coś do przerobienia z przeszłości.

Jak było w przypadku audiobooka „Też tak mam”? To kolejne mocne historie kobiet.

Ta pozycja trafiła do mnie, gdy ja sama byłam bardzo zmęczoną mamą małych dzieci. Pracowałam po nocach i byłam przerażona tym, co się działo, a był środek pandemii. To był dla mnie bardzo ważny audiobook. W części historii znajdowałam siebie, odbijałam się w nich, a część z nich uświadamiała mi, gdzie powinnam przyłożyć lupę i spojrzeć dokładniej na swoje macierzyństwo, czy czegoś nie przegapiłam. Audiobook został bardzo pozytywnie przyjęty, otrzymał nagrodę – II miejsce w konkursie Best Audio Empik Go. Myślę, że ta nagroda, jest też dużą zasługą autorki książki Magdy Kostyszyn, która nagłaśniała temat, zachęcała do wysłuchania książki i głosowania. Mam świadomość, że rozpowszechnianie informacji zrobiło robotę.

Przeczytałaś także książkę Martyny Wojciechowskiej „Co chcesz powiedzieć światu”. To również bardzo mocne i trudne losy kobiet. Mam trochę przewrotne pytanie, co „Ty chcesz powiedzieć światu?”

Och, czasem mam takie monologi wewnętrzne do świata, a potem …a potem marzę o projekcie przez, który będę mogła to wszystko wypowiedzieć. Jak ważne są relacje, samoświadomość, słuchanie wzajemne, życzliwość. Ot, takie wydaje mi się, oczywiste sprawy.

Czy można powiedzieć, że jesteś lektorką specjalistką od czytania historii złożonych kobiet?

Kto wie… , rzeczywiście tak się składa, że dostaję mocne audiobooki. Czy chciałabym być rozpoznawalnym głosem trudnych historii kobiet? Mogłabym Miło, że tak to postrzegasz, bo faktycznie coś w tym jest. Cieszę się, że wybierają mnie wydawcy do takich książęk. Gdzieś głęboko na dnie serca czuję, że rozumiem te kobiety z trudnymi historiami.

Czy uważasz, że takie mocne historie mają większą moc, niż te lekkie, przyjemne? Pytam, ponieważ pod audiobookiem „Też tak mam” widnieją komentarze typu: jest depresyjny, po co się dołować.

Uważam, że mocne tematy są bardzo ważne dla poszerzania naszej świadomości. Kobiety potrzebują czasami usłyszeć, nawet nie całą książkę, ale chociaż jedną historię, z którą mogłyby się utożsamić. W równym stopniu potrzebujemy też lekkich fabuł, beletrystycznych, które nas roztkliwią lub rozśmieszą. Czasami chcemy zanurzyć się w nieswoim życiu. Dlatego nie uważam, żeby te trudne miały większą moc. Niejednokrotnie sama po tych ciężkich historiach, myślę sobie, niech mi się trafi taki audiobook, który zaniesie mnie w lekkie życie. I rzeczywiście później trafia mi się na przykład taka „Córka Argentyny”.

Anna Kerth – wywiad

Jeżeli czytasz głosem działa wyobraźnia…

I to jest wspaniałe. W trakcie czytania książki nie gram tylko jednej postaci, aktorstwo jest tutaj mocno zróżnicowane. Różne są sposoby czytania, ja nie zmieniam bardzo głosu, ale staram się, żeby każda postać miała swój charakter. Jak już zacznę czytać to dążę do utrzymania wrażliwości , rysu postaci przez całą historię.

Czy zdarzyło Ci się kiedyś podjąć złą decyzję zawodową?

I to ileż! Nie ukrywam, że w moim życiu do pewnego momentu bywały decyzje podejmowane w wyniku nacisków, wymuszane na mnie przez osoby postronne. Te decyzje dotyczyły głównie rezygnacji z pewnych działań zawodowych. Myślę, że z konsekwencjami mierzę się po dziś dzień, ale nie wchodźmy w szczegóły.

Dzisiaj podjęłabyś inną decyzję? Wszystko mogłoby wyglądać inaczej?

Nie wiem jak potoczyłoby się moje życie. Może i tak bym to odchorowała, tylko w inny sposób. Mam w głowie takie dwa projekty, które mogłyby inaczej się zakończyć. Z jednej strony mówię o tych naciskach, ale z drugiej strony przecież nie mam do nikogo pretensji. Koniec końców to ja podjęłam  decyzję.  Ale z kolei tamte zaważyły na innej, która wynikała z mojego uporu. Nie słuchałam porad innych osób, bo chciałam tym razem postąpić inaczej. Przewrotność losu. Nie byłam w kontakcie ze sobą. Tylko miałam jakiś wewnętrzny przymus, taki imperatyw, może jakąś dumę. Tym razem też nie było happy endu. Wszystkie decyzje, które były w zgodzie ze mną zawsze były dobre.

Dzisiaj odczuwasz jakąkolwiek presję lub oczekiwania?

Największą presję wywieram na siebie sama. A ta zewnętrzna?  Wydaje mi się, że ludzie, którzy widzą mnie przez pryzmat, tego, że jestem aktorką, oczekują, że będę jakoś żyła, jakoś się zachowywała i wyglądała Ale moja hierarchia wartości daje mi duży bufor na tego typu oczekiwania.

Życie zaczyna się po 20-stce, 30-stce, czy 40-stce? Które określenie pasuje do Ciebie najbardziej?

W każdej dekadzie żyłam na maksa i nie zamierzam zwalniać.

Anna Kerth – wywiad

Rozmawiała: Iwona Gielecińska

Zdjęcia: Kinga, Observatorium.pl

Super, że przeczytałaś/łeś wywiad do końca.
Nie poprzestawaj! Więcej ciekawych rozmów znajdziesz w kategorii WYWIADY.

Artykuł „Ostatnia dekada mojego życia to ogromne zmiany”. Wywiad z aktorką Anną Kerth. pochodzi z serwisu .

WYWIAD

Zagrałaś główną rolę w filmie „Dziewczyna influencera”. Od premiery minęło trochę czasu. Emocje związane z Twoim debiutem już opadły, czy nadal Ci towarzyszą?

Mam wrażenie, że po premierze żyję w dwóch różnych światach. Jeden świat związany z filmem tutaj w Warszawie, a drugi zupełnie inny, świat studenciaka we Wrocławiu. Po premierze szybko musiałam wrócić do szkoły teatralnej i niestety nie było czasu, okazji, żeby nacieszyć się tym sukcesem. Chociaż faktycznie, teraz gdy po jakimś czasie znowu przyjechałam do Warszawy i miałam fajną sesję zdjęciową, czuję powrót emocji i taką świeżość, jakbym trochę odcinała kupony.

Który świat bardziej Ci się podoba, ten we Wrocławiu czy Warszawie?

We Wrocławiu nie jestem do końca szczęśliwa, bo czuję się tam samotna. Mój chłopak mieszka w Łodzi, a rodzina i przyjaciele w Warszawie. We Wrocławiu czuję się tak, jakbym wchodziła do budynku, zamykała się na 12 godzin i cały czas skupiała uwagę na sobie. Nie mam odskoczni – możliwości spędzania czasu z najbliższymi, rodziną, znajomymi. To jest dla mnie bardzo ważne.

Ile jeszcze studiowania przed Tobą?

Już kończę, został mi ostatni semestr III roku.

Widzę uśmiech na Twojej twarzy. Fajny etap, ale fajnie, że się kończy?

Tak, może to przez to, że już skończyłam jeden kierunek. Życie studentki jest już dla mnie trochę męczące. Gdyby to były moje pierwsze studia, być może nie odczuwałabym tego, tak mocno. Poza tym, doświadczyłam pracy, gdzie wszyscy jesteśmy na równi, a wracam do szkoły, gdzie cały czas jestem na pozycji student – profesor. Czuję się studenciakiem, który cały czas musi być poddany. Już chciałabym wejść w ten etap prawdziwej dorosłości.

Dlaczego aktorstwo było Twoim drugim wyborem?

Nigdy nie myślałam o tym, że będę aktorką. Lubiłam to, i nawet w podstawówce chodziłam do ogniska teatralnego u Machulskich…

Ale?

Ale wtedy miałam inne marzenie! Chciałam być lekarzem, mieć konkretny zawód, pracę. A jak tak, to wiedziałam, że muszę uczyć się. Chodziłam do liceum Rejtana w Warszawie i wspominam ten czas bardzo ciężko. Wysoki poziom, bardzo trudny profil – rozszerzona matematyka, biologia i chemia. Ciągła nauka. Nie byłam zła z biologii czy chemii, ale większą przyjemność zaczął sprawiać mi polski i poznawanie różnej literatury. Pamiętam, gdy po skończonej lekcji Pani zaczepiła mnie i zapytała: Karina, nie chciałabyś zdawać do szkoły teatralnej? Bo wiesz, naprawdę nadawałabyś się, pięknie czytasz wiersze, masz wrażliwość. I pomyślałam sobie, jakby ktoś odkopał coś. Wtedy poczułam coś takiego dziwnego, bardzo utkwiło mi to w głowie. Ale wiadomo, wróciłam do biologii, chemii. Późno odkryłam w sobie odwagę, żeby pójść na studia teatralne. Najpierw przez 3 lata studiowałam dietetykę na Uniwersytecie Warszawskim.

Karina Rezner – wywiad

I znowu dwa różne światy – aktorstwo, dietetyka.

Różne, ale jest jeden punkt wspólny – kontakt z drugim człowiekiem. Uważałam, że będę tym lekarzem, który naprawdę współodczuwa, zagłębia się w psychikę człowieka, chce zrozumieć i pomóc. Jednak już po pierwszym roku dietetyki wiedziałam, że to nie jest to, co chciałabym do końca robić. Nie widziałam siebie w gabinecie, siedzącą cały czas przed komputerem. Myślę, że gdybym od razu poszła na aktorstwo, miałabym bardzo duże zachwianie bezpieczeństwa i teraz nie szłabym tak pewnie, z takim dystansem, uśmiechem. Byłby ten strach. Świadomość, że mam jeszcze inny zawód, dodaje mi poczucie bezpieczeństwa, bo wiem, że zawsze sobie poradzę, jakby nikt nie chciał mnie na rynku przez wiele lat. Nie będę czekać.

Jesteś tak młoda i już o tym myślisz, że nie będziesz mieć pracy w tym zawodzie?

Myślę o tym. Mam takie przyziemne i racjonalne podejście.

Wyniesione z domu?

Chyba tak. Wiem, że rodzice bardzo bali się, jak szłam na aktorstwo. Myślę, że cały czas boją się, co będzie dalej. Obawiają się tego zachwiania, że ten zawód jest tak niestabilny. W aktorstwie jest się zależnym od czyjegoś wyboru, upodobań, oceny. I faktycznie jest to wredne w tym zawodzie.

Spotykasz się ze stereotypowym ocenianiem, blondynka, duże oczy…?

Artykuł Karina Rezner. Wywiad. pochodzi z serwisu .

WYWIAD

 „Piosenki domowe” to nietypowa propozycja muzyczna dla dzieci, ambitniejsza forma przekazu. Dlatego zdecydowałaś się na ten projekt?

Poniekąd tak. Jako mama 8-letniej córki, słuchałam różnych materiałów muzycznych dla dzieci i brakowało mi na rynku poezji śpiewanej, która byłaby zabawna, przemyślana, inteligenta. I tak też pisze Michał Rusinek. Płyta powstała na podstawie jego książki„ Wierszyki domowe” , która przez pewien czas była nawet w zestawie lektur obowiązkowych w szkołach.

Najbardziej wpadł mi w ucho utwór „Huśtawka” i „Fotel”. Czy macie z córką swoje ulubione piosenki?

Najbardziej zapamiętywalną jest piosenka „Coś”, lubię też te spokojne, jak „Pianino”, „Okno” czy ”Kuchnia” .

Pamiętam, jak spotkałyśmy się po raz pierwszy na wywiad. Od tego czasu wiele się zmieniło? Czy Twoim celem są ambitniejsze projekty?

Jak spotkałyśmy się 10 lat temu byłam na innym etapie życia, miałam znacznie mniej doświadczeń, zarówno prywatnych, jak i tych zawodowych. Macierzyństwo jest ważnym wydarzeniem w życiu kobiety, które sprawia, że chcąc nie chcąc, trzeba stać się dorosłym w ekspresowym tempie. Przez te ostatnie kilka lat poznałam też bardzo wartościowych ludzi. Kiedyś mogłabym tylko pomarzyć o pracy z nimi, a dzisiaj mamy wspólne projekty. Tak jest z płytą „Piosenki Domowe”, czy ze spektaklem „Wisławie-Grażyna” z udziałem Grażyny Szapołowskiej, gdzie wcielam się w rolę młodej Szymborskiej. Obydwa projekty byłyby kiedyś w strefie moich najśmielszych fantazji.

Te projekty zawsze same do Ciebie przychodzą, czy musisz ich jednak trochę szukać?

Uważam, że to kwestia pewnego rodzaju gotowości. Jeżeli pojawia się szansa na coś wyjątkowego, trzeba mieć w sobie gotowość i wiarę w to, że sobie poradzisz. A przy okazji uważam, że zwykła życzliwość wobec ludzi, przyciąga to samo.

Zawsze miałaś taką wiarę?

Nie.

Co się zmieniło?

Wielokrotnie brałam udział w projektach, w których nie czułam się dobrze.  Musiałam się nieco wycofać i poukładać na nowo. Ponownie znaleźć swoje wartości. Kiedy miałam już tę klarowność w głowie, nagle zaczęły pojawiać się propozycje spójne ze mną.

W pewnym momencie czułaś przesycenie?

Tak, ale przesycenie rzeczami, które mają małe znaczenie. Brokatem, cekinami, świecidełkami, które nie mają treści, a które są częścią showbiznesu. Czułam, że tracę czas na coś, co ani mnie nie rozwija, ani mnie nie bawi. I potem dostaję właśnie pytania w stylu „ Natalko, a gdzie Ty zniknęłaś?”. Bo przecież dziennikarze nie fatygują się, aby sprawdzić czyjąś aktywność zawodową. Dla większości z nich, nie ma Cię na ściankach, to znaczy, że Cię nie ma.

Natalia Lesz wywiad

W latach 2008-2010 byłaś bardzo widoczna medialnie. Byłaś na tzw. topie, śpiewałaś w Sopocie, Opolu. Niektórzy chcą, żeby zawsze tak było. Zatem świadomie z tego zrezygnowałaś.

To jest dokładnie to, o czym wspomniałam. Obecność medialna to zupełnie, co innego niż praca w zawodzie. Ja mam dwa: jestem aktorką i wokalistką. Nie interesuje mnie sztuczna bańka mydlana w postaci wykreowanych artykułów.  Jak wiesz, łatwo jest dziś podać kilka prawdziwych lub nieprawdziwych informacji, aby być obecną medialnie. A ja nie biorę udziału w rzeczach, które nie są związane z moją pracą, bo po pierwsze mi to nie leży, po drugie nic nie daje, a po trzecie bardzo męczy.

Wystarczy być skandalistką.

Mogłabym otworzyć drzwi do prywatności i próbować się tym bawić. Tylko, jeżeli raz je otworzysz, to potem trudno je zamknąć. Wolę tego nie robić.  Jestem odpowiedzialna też za córkę i nie chciałabym wciągać jej w ten świat.

To chyba nie tylko kwestia odpowiedzialności i macierzyństwa? Czy zachowawczość to Twoja druga natura?

Nie nazwałabym siebie zachowawczą. Może ostrożną. Z jednej strony jestem bardzo bezpośrednia, z drugiej strony – dosyć nieufna.

Słuchając albumu „Piosenki domowe” możemy przenieść się do lat dzieciństwa. Warto pielęgnować w sobie dziecko. Czy masz w sobie coś z dziecka?

Zdecydowanie tak. Myślę, że w zawodzie aktora to bardzo pożądana cecha. Warto być dzieckiem,  mieć w sobie pewną naiwność i łatwy dostęp do emocji. Jako dorośli nie pozwalamy sobie czuć za wiele, a co dopiero o tym mówić.  Na scenie, czy przed kamerą trzeba być bezwstydnym.

Można być trochę bardziej wolnym i szczęśliwszym? Jako dorośli ulegamy schematom, stereotypom.

Artykuł NATALIA LESZ. WYWIAD pochodzi z serwisu .

WYWIAD

Spektakl „Za jakie grzechy” to historia rodziców, zagorzałych katolików oraz ich czterech córek, które kolejno wychodzą za mąż za mężczyzn o innym pochodzeniu i wyznaniu: za Żyda, Araba, Chińczyka, Senegalczyka. Wybuchowa mieszanka wielokulturowa?

Tak, to dość egzotyczne przedstawienie, ale z ogromną dawką dobrego humoru i dystansu do wielu sytuacji rodzinnych. Ten miszmasz kulturowy na jednej scenie jest ciekawy, ale wciąż dla nas, Polaków, bardzo zaskakujący.

Te różnice kulturowe z jednej strony nas zaskakują, ale z drugiej strony podane w lekki sposób, ogromnie bawią.

Rzeczywiście w tej sztuce wydobyliśmy stereotypy na sam wierzch, aby móc je obalić śmiechem. Rozpuścić i pokazać widzom, że można i warto myśleć inaczej o tym, co nas różni. Jednocześnie te stereotypy nas rozbawiają, bo są nam bardzo dobrze znane. Oprócz różnic kulturowych możemy dostrzec także różnice pokoleniowe. Rodzice nie do końca chcą otworzyć się na nieznane, inne od tego, co sami wyznają. Zależy im na kontakcie z córkami i wnukami, tolerują zięciów. Chociaż nie do końca wiedzą, jak się zachować, co jest poprawne, a co nie.

Co możemy zatem zrobić, żeby nie powielać stereotypów i uprzedzeń?

Uważam, że to jest rola nas, rodziców, aby uczyć dzieci tolerancji i otwartości na inne kultury. Mój syn ma 4 lata i dla niego to nie jest nic dziwnego, że w dwujęzycznym przedszkolu, do którego chodzi, jedna z cioć jest Polką, a druga pochodzi z Senegalu. To absolutnie nie jest nic nadzwyczajnego. Wierzę w to, że w pokoleniu naszych dzieci te różnice kulturowe będą jeszcze bardziej zatarte i nie będą zaskakiwać.

Bohaterowie spektaklu, o którym mówimy, są od siebie tak różni, a jednak łączą się w pary. Pomimo innej wiary czy innych poglądów. Czy kluczem do sukcesu takich związków jest sztuka kompromisu?

Wiesz co, ja mam problem ze słowem „kompromis”, bo sama jestem trochę bezkompromisowa. I to nie jest łatwe na życie. Generalnie mam takie poczucie, że trochę można wytrzymać na tych kompromisach i ugiąć się raz, drugi, trzeci, ale to nigdy nie jest wygodne. Nie znam osoby, która lubi kompromisy.

Bo to oznacza rezygnowanie z siebie w jakiś sposób?

To jest po prostu bardzo niewygodne. Nikt z nas nie lubi kompromisu, mimo że jest nam potrzebny. Chciałabym być taką optymistką, żeby wierzyć, że jesteśmy w stanie dobierać sobie ludzi wokół siebie tak, aby iść z nimi tą samą drogą, tym samym nurtem, z taką samą energią. Bez ciągłego spierania się i boksowania w różnych decyzjach. To taka dygresja odnośnie do życia, natomiast w sztuce najważniejsze jest to, że udało się w tych czterech parach zbudować miłość. Jeżeli są do przezwyciężenia różne trudności związane z brakiem tolerancji, to w tej sztuce kluczem jest miłość, która potrafi unieść więcej niż ludzkie ego.

Wcielasz się w postać Heleny, czwartej córki, która jest nadzieją rodziców – liczą, że wyjdzie za mąż za katolika. A tu nagle niespodzianka! Czy ta rola jest Ci bliska?

Tak, Helena jest bardzo inteligentną kobietą z dużym poczuciem humoru. Najbardziej lubię w niej to, że jest temperamentna, zna swoją wartość i potrafi zawalczyć o swoje. Jednocześnie ma przed sobą trudne decyzje. Jest taka scena w sztuce: Helena próbuje powiedzieć rodzicom, że wychodzi za mąż, i pierwsze ich pytanie brzmi, czy jej wybranek jest katolikiem. Ona odpowiada, że tak. Rodzicie już bardzo się cieszą, gdy nagle Helena mówi: „Ale…”. I w tym momencie widzi reakcję swojej mamy, która zaczyna omdlewać na myśl o jakimkolwiek „ale”, więc nie zdobywa się na to, by powiedzieć rodzicom od razu, że jej przyszły mąż jest czarnoskóry. Helena z jednej strony jest empatyczna, boi się pierwszej reakcji rodziców, ale z drugiej strony nie odpuszcza, a mogłaby to zrobić. Na kolejne spotkanie z rodzicami przychodzi z narzeczonym i stawia czoła temu wyzwaniu. W pewnym sensie jestem z niej dumna, że nie odpuszcza, tylko mimo lęku idzie za miłością.

Podkreślasz, że za każdym razem, gdy gracie to przedstawienie, jest inaczej. Co takiego się zmienia?

Energia. Oczywiście jako aktorzy znamy swoje postacie, wiemy, jakie kwestie powinny zostać wypowiedziane w danej scenie. Wszystko jest zaplanowane, ustawione, ale od nas zależy, jakie to będzie. Jesteśmy tylko ludźmi i przechodzą przez nas różne emocje, bo każdy dzień jest inny. Czasami budzisz się rano i pijesz kawę wkurzona, a czasami pijesz wesoła. Jednego dnia ktoś jest bardziej skupiony i skoncentrowany na partnerze, innym razem bardziej na sobie. Helena i Patrick to szalenie inteligentni i dowcipni bohaterowie, często dochodzi między nimi do ping-pongów słownych. Uwielbiam to tempo, tę energię i to, jak potrafimy zaskakiwać siebie nawzajem. Obserwowałam Gamou podczas prób i teraz już w trakcie spektakli. Widzę, jak bardzo się rozwija, jak dzięki temu możemy razem ulepszać przedstawienie. Szukać nowych dróg, żeby było pełniejsze, jeszcze bardziej wypunktowane, precyzyjne. To dodaje mi bardzo dużo wiatru w skrzydła.

Olga Kalicka – wywiad

Gamou dołączył do obsady Teatru Kwadrat. Nie graliście ze sobą wcześniej, a Twoja bohaterka Helena i Patrick to zgrany duet, zakochana para. Domyślam się, że początki na scenie mogły być trudne…

Nie nazwałabym tego trudnością, a raczej wyjątkowym wyzwaniem. Gdybym miała zagrać tę rolę z kimś, kogo już dobrze znam, zapewne byłoby zupełnie inaczej. Gramy bardzo bliskie relacje damsko-męskie. Mamy dużo scen, w których się dotykamy, przytulamy, całujemy, takich bardzo intymnych. Granie tego z osobą kompletnie obcą jest zawsze pewnego rodzaju wyzwaniem. Wszystko odbywało się w cudownej atmosferze, pełnej wsparcia. Budując przedstawienie, tworzymy teamwork, wszyscy gramy do jednej bramki. Robimy wszystko, żeby spektakl wyszedł jak najlepiej. Bardzo doceniam pracę Ilony Chojnowskiej, która była drugim reżyserem. Oczywiście oprócz pracy pierwszego reżysera, który zawsze jest zaangażowany w projekt w stu procentach. Doceniam cenne spostrzeżenia Ilony, bo to jest to oko, które jest za kulisami i widzi trochę więcej niż ty, będąc na scenie.

Spektakl cieszy się dużym zainteresowaniem. Na najbliższe spektakle bilety są wyprzedane.

Sama jestem mile zaskoczona. Cieszę się, że informacja o naszym spektaklu dotarła do szerokiej publiki. Na długo przed premierą, w tracie prób, dzieliliśmy się zakulisową pracą w naszych social mediach. Zdajemy sobie sprawę, że w naszym pokoleniu, w którym to Internet zawładnął światem, dzielenie się pracą ma ogromne znaczenie. Pełna widownia i brak wolnego fotela są najlepszą nagrodą dla aktorów.

Na końcu przedstawienia wszyscy aktorzy tańczą fantastyczną zumbę. Widać, że rozpiera Cię ogromna energia. Z tego co wiem, ułożyłaś do tego choreografię.

Kilka bardzo prostych kroków. Jest mi bardzo miło, że zostało to docenione, bo taniec jest moją wielką pasją. Nie jestem choreografem, robię to bardzo intuicyjnie. Ta zumba, którą tańczymy na końcu przedstawienia, dała nam wiele radości i pozytywnej energii. W ogóle taniec jest tym aspektem mojego życia, który, mam wrażenie, wciąż czeka na największy rozwój. Zawsze bardzo mocno porusza moje serce. Mam nadzieję, że będę miała jeszcze więcej okazji, żeby móc przekazywać swoją wrażliwość w tańcu. Zobaczymy, co życie przyniesie. Robię tak wiele różnych rzeczy w życiu, ale zawsze są one związane z kreatywnością.

Sukienka, którą masz na sobie, to projekt marki, którą współtworzysz?

Artykuł Olga Kalicka. Wywiad pochodzi z serwisu .

WYWIAD

3 lata i 3 części filmu „365 dni” wywróciły Twoje życie do góry nogami. Jak z perspektywy czasu oceniasz tę rewolucję? Co się zmieniło?

Zaczęłam swój filmowy debiut od głównej roli w tryptyku. Rola była nieoczywista, a właściwie oczywista, ale stygmatyzująca, co odczuwam do dziś. I choć nie pragnęłam tych stygmatów jak święta Teresa, myślę, że w gruncie rzeczy to był dla mnie dobry czas. Bo wraz filmami dojrzałam. Stałam się pełnokrwistą, dojrzałą, świadomą siebie kobietą, która doskonale wie czego chce, jakie ma plany, marzenia, cele. W momencie tworzenia pierwszej części byłam Amą, nikomu nieznaną dziewczyną z Lublina pracującą głównie przy teatrze Gardzienice lub w Jeleniej Górze. Bo wtedy teatr grał mi w sercu najmocniej. Film „365 dni” dał mi twarz i apetyt na filmową przygodę. I choć po pierwszej części zalała mnie fala hejtu, komentowano, że film to porażka, zagrałam w kolejnych dwóch częściach, co zresztą miałam w kontrakcie. To była dla mnie nie tylko lekcja aktorstwa, ale też solidna lekcja życia. Na światowych premierach zobaczyłam kompletnie inną mentalność ludzi od tej, którą mamy w Polsce. Nagle, bo w ciągu dwóch dni, film znalazł się w TO 10 na światowym Netflixie. Za każdym razem film obejrzało 300 milionów ludzi na całym świecie. Sukces czy porażka? To mnie nauczyło, że wszystko jest subiektywne. Nigdy nie wiesz, czy to, co cię spotyka to szczęście, czy może jednak nie. Znasz opowieść o chińskim wieśniaku?

Nie, opowiedz…

W małej chińskiej wiosce mieszkał stary mężczyzna, który miał tylko syna, konia i kawałek pola, które uprawiał. Koń był dla wieśniaka niezwykle wartościowy, ponieważ dzięki niemu mógł zapewnić byt sobie oraz swojemu synowi. Pewnego dnia koń zniknął. Sąsiedzi współczuli mu, że spotkało go takie nieszczęście. Mężczyzna nie zamartwiał się jednak stratą konia, lecz ze spokojem zapytał: „Szczęście? Nieszczęście? Kto wie?” Tydzień później zwierzę niespodziewanie powróciło do wieśniaka i… przyprowadziło ze sobą stado innych koni. Sąsiedzi nie mogli uwierzyć w to, jakie szczęście go spotkało, bo w całej wiosce nikt nie miał tylu koni! Gratulowali mu z całego serca. Stary wieśniak podziękował im grzecznie za miłe słowa, po czym zapytał: „Skąd wasza pewność, że to, co się wydarzyło, jest szczęściem?”. Sąsiedzi uznali starca za dziwaka.

Pewnego razu syn wieśniaka postanowił okiełznać jednego z nowych koni. Niestety, spadł z grzbietu zwierzęcia i złamał nogę. Sąsiedzi ponownie składali mężczyźnie wyrazy współczucia, a ten pytał tylko spokojnie: „Szczęście? Nieszczęście? Kto wie?”. Dni mijały, a kraj pogrążył się w wojnie. Do chińskiej wioski wkroczyli żołnierze, werbując do wojska młodzieńców. Zabrali wszystkich młodych mężczyzn, z wyjątkiem jednego – syna wieśniaka, który leżał w łóżku ze złamaną nogą. Żaden z młodzieńców zaciągniętych do walk nie przeżył, rodziny pogrążyły się w żałobie, a  wieśniak tylko zapytał: „Szczęście? Nieszczęście? Kto wie?” Nigdy nie wiesz, jak to, co cię dziś spotyka wpłynie na twoje życie. Warto ze spokojem przyjmować to, co ono przynosi, i dobre, i złe. Na tym chyba polega szczęście.

Wspominałaś w jednym ze swoich wywiadów, że od ponad roku jesteś na ścieżce rozwoju duchowego? Czego poszukujesz?

Myślę, że rozwój towarzyszy nam co dnia, jeśli tylko chcemy wiedzieć i czuć więcej. Dotarłam do takiego momentu w życiu, w którym każdy powinien wykonać pracę nad sobą. Od lat interesuję się ustawieniami systemowymi w nurcie Berta Hellingera. Zagłębiam się w to, jak wygląda dorastanie, jaki wpływ na dorosłe życie ma nasze dzieciństwo, co przejęliśmy od naszych rodziców, co od dziadków, jak rodowe historie kształtują ludzi. Obecnie zaczęłam Szkołę Nowej Świadomości w Instytucie Anny Choińskiej. Ta niezwykłej wrażliwości kobieta, która ma za sobą 20-letnie doświadczenie, uczy mnie metody Hellingera od podstaw. Mam do niej ogromne zaufanie, Ania była kiedyś prawą ręką Berta i tłumaczyła jego książki na język polski. Była krok w krok z mistrzem.

Ustawieniami zaraziła mnie moja mama. Pamiętam, kiedy wspólnie z mamą brałam udział w ustawieniach i nie mogłam wyjść z podziwu, jak to jest możliwe, że prowadzący – nie znając mnie i mojej historii – w trakcie rozpoczętego ustawienia opowiadają mi jak wygląda moje życie i są w tym bezbłędni. W dodatku poprzez rozkładanie problemu na czynniki pierwsze pomagają znaleźć rozwiązanie. Myślę, że właśnie wtedy rodziła się we mnie świadomość niezwykłości tej metody. Szybko przekonałam się, jak bardzo poprzez nią można pomagać innym. Marzę, aby w przyszłości otworzyć fundację dla kobiet. Chciałabym po zdobyciu pełnego doświadczenia wyniesionego m.in. ze szkoły wraz z innymi, wykwalifikowanymi specjalistami, pomagać kobietom i przywracać im pewność siebie, wiarę w swój potencjał, moc, siłę.

Jednak czego Ci potrzeba? Czego Ci brakuje, że zdecydowałaś się na taką ścieżkę rozwoju?

Każdy z nas jest w jakimś stopniu ukształtowanym człowiekiem. Wszyscy mamy pewne deficyty, niespełnienia, nieprzerobione lekcje, potknięcia i błędne decyzje na swoim koncie. Chcę rozpakować siebie na czynniki pierwsze, dociec, dlaczego pewnego rodzaju zachowania w moim życiu były takie, a nie inne. Uważam, że praca nad sobą wymaga odwagi. Ogólnikowo o tym mówię, nie chciałabym tego nazywać. Dzięki różnym warsztatom rozwojowym i pracą z wieloma terapeutami potrafiłam dostrzec u siebie schematy, które już przepracowałam, dzięki temu też wiem na co zwracać uwagę u innych. To doświadczenie jest niezwykle cenne, aby móc pomagać dalej innym.

Czym dokładnie będzie się zajmować fundacja o której wspomniałaś?

Chciałabym stworzyć taką kobiecą bazę, bezpieczne miejsce. Kobiety dla kobiet, które bardzo się wspierają. Kiedy kobiety działają razem, we wspólnym celu, to mogą stworzyć niesamowite rzeczy. Przy moich blisko 5 mln zasięgach na social mediach, wiem, że mam moc sprawczą, aby dotrzeć z moją inicjatywą do dużego grona odbiorczyń, także poza Polską.

Anna Maria Sieklucka – wywiad

Afirmujesz życie. Na czym to polega?

Carpe Diem. Chwytam każdy dzień najpełniej jak tylko mogę. Nauczyłam się żyć dniem obecnym, cieszyć się chwilą, być tu i teraz. Nie lubię marnować czasu. Jestem niezwykle żywiołowa, wszędzie jest mnie pełno. Jestem zodiakalnym bliźniakiem, więc mam dwie natury. Czasami bardzo potrzebuję spokoju – jestem jak niezmącone lustro wody, a innym razem potrzebuję niesamowitego ognia w swoim życiu. Gdzieś ta moja natura się przeplata. Myślę, że jak już machina ruszy, jestem nie do zatrzymania. Uwielbiam to, bo wiem, że w moim życiu cały czas się coś dzieje. Ale też potrafię powiedzieć stop i zatrzymać się, odpocząć.

Czy masz takie poczucie, że ludziom ciężko jest rozpoznać jaka jesteś naprawdę, ponieważ ciągle oceniają Cię przez pryzmat roli Laury w filmie „365 dni”? Co chciałabyś przekazać innym, żeby o Tobie wiedzieli?

Że jestem dobrym, przyzwoitym człowiekiem. Bo tylko to w gruncie rzeczy liczy się w życiu. Zdaję sobie sprawę, że jestem wielopłaszczyznową enigmą, ale zaczęłam sobie radzić z opiniam ludzi. Nie przejmuję się tym, co ludzie powiedzą. Bo zawsze coś powiedzą. Potrafię ocenić, skąd mogą się brać nieprzemyślane, czasem krzywdzące opinie, czy to jest moje czy innych. Co ludzie mogliby o mnie wiedzieć? Cyklicznie będę to pokazywać, szczególnie poprzez mój Instagram przede mną nowe role teatralne i mam nadzieję także filmowe.

Czy jesteś na takim etapie, że chcesz coś komuś udowodnić?

Jeżeli chcę coś udowodnić, to tylko sobie. Marzy mi się zagranie w jakimś horrorze albo thrillerze, na przykład w roli agentki FBI, pełnokrwistej kobiety, która nie odpuszcza. Chciałabym pokazać siebie z innej aktorskiej odsłony. W filmie „365 dni” zostałam rzucona na głęboką wodę i z perspektywy czasu naprawdę mam odwagę powiedzieć, że to było trudne. Tak, trudne psychicznie i fizycznie dla mnie, jako kobiety. Szczerze powiedziawszy nie wiem, która aktorka dopiero co zaczynająca swoją przygodę z filmem by się tego podjęła. To była niezła szkoła życia, ale i aktorstwa. Aktor jest niczym gąbka – chłonie wszystko. Im więcej wchłonie, tym potem więcej z siebie da. Jako młoda dziewczyna nie zdawałam sobie sprawy z tego, czym rządzi się produkcja filmowa, show-biznes, jak działają te mechanizmy. Sama musiałam wiedzieć, gdzie wyznaczyć swoje granice. Jako aktorka, ale i jako kobieta. Nikt mi tego nie pokazał, nikt nie podpowiadał.

Idziesz dalej. Skąd znalazłaś tę siłę?

Artykuł Anna-Maria Sieklucka. WYWIAD pochodzi z serwisu .

INTERVIEW

3 years and 3 parts of the movie „365 days” turned your life upside down. How do you evaluate this revolution in retrospect? What has changed?

I started my film debut with the main role in a Triptych. The role was not obvious, or rather clear, but stigmatizing, which I feel to this day. And although I didn’t crave these stigmata like Saint Teresa, I think that, in fact, it was a good time for me. Because I grew up with the movies. I have become a full-blooded, mature, self-aware woman who knows exactly what she wants, what her plans, dreams and goals are.

At the time of creating the first part, I was Ama, an unknown girl from Lublin, working mainly at the Gardzienice Theater or in Jelenia Góra. Because at the time the theatre played the most important role in my heart. The film „365 days” gave me a face and an appetite for a film adventure. And although I was flooded with a wave of hatred after the first part, there were lots of comments about the film being a failure, I played in the next two parts, which was in my contract anyway. It was not only an acting lesson for me, but also a solid life lesson.

At the world premiere, I saw a completely different mentality of people from the ones commenting in Poland. Suddenly, and within two days, the film was in the TOP 10 on Netflix worldwide. Each time the film was watched by 300 million people around the world. Success or failure? This experience has taught me that everything is subjective. You never know if what you’re getting is lucky or not. Do you know the story of the Chinese peasant?

No, I don’t. Tell me …

In a small Chinese village lived an old man who had only a son, a horse, and a piece of land that he cultivated. The horse was extremely valuable to the peasant, because thanks to it he could provide for himself and for his son. One day the horse disappeared. Neighbors sympathized with him that such a misfortune had befallen him. However, the man was not worried about the loss of the horse, but calmly asked: „Luck? Misfortune? Who knows?”

A week later, the animal unexpectedly returned to the villager and … brought with it a herd of other horses. The neighbors could not believe how lucky he was, because no one in the whole village had so many horses! They congratulated him wholeheartedly. The old peasant thanked them politely for their kind words, then asked, „How can you be so sure that what happened was luck?” The neighbors thought the old man was a freak. Once, a farmer’s son decided to tame one of the new horses. Unfortunately, he fell off the animal’s back and broke his leg. The neighbors again expressed their sympathy to the man, and he only asked calmly: „Luck? Misfortune? Who knows?”

The days passed and the country was plunged into war. Soldiers entered the Chinese village, recruiting young men. They took all the young men, except for one, the peasant’s son, who was lying in bed with a broken leg. None of the youths enlisted in the fighting survived, the families were plunged into mourning, and the peasant only asked: „Luck? Misfortune? Who knows?” You never know how what happens to you today will affect your life. It is worth taking calmly what life brings, both good and bad. I guess that’s what luck is about.

You mentioned in one of your interviews that you have been on the path of spiritual development for over a year? What are you looking for?

I think that development accompanies us every day, if we only want to know and feel more. I’ve reached a point in my life where everyone should do some work on themselves. For years I have been interested in system settings in the Bert Hellinger. I delve into what growing up looks like, what impact our childhood has on our adult life, what we have inherited from our parents, and our grandparents, how family stories shape people. Currently, I have started the School of New Consciousness at the Anna Choińska Institute.

This extremely sensitive woman with 20 years of experience teaches me the Hellinger method from scratch. I have great confidence in her, Anna used to be Bert’s right hand and translated his books into Polish. She was step by step with the master. My mother has inspired me with the settings. I remember when I took part in the setting together with my mother and I couldn’t get over how it is possible that the hosts – not knowing me and my story – tell me what my life looks like during the set-up and they are flawless in it. In addition, by breaking down the problem into prime factors, they help to find a solution. I think it was then that the awareness of the uniqueness of this method was born in me.

I quickly realized how much you can help others thanks to it. I dream to open a foundation for women in the future. I would like to gain full experience acquired at the school together with other qualified specialists, and help women and restore their self-confidence, faith in their potential, power and strength.

OK, but what do you need? What are you missing that has made you choose this path of development?

Each of us is a human being to some degree. We all have some shortfalls, failures, missed lessons, setbacks and wrong decisions. I want to ‘unpack’ myself, to find out why certain behaviors in my life have occurred in a certain way. I believe that working on yourself takes courage. Thanks to various development workshops and work with therapist I was able to see patterns in myself that I had already worked through, thanks to which I also know what to pay attention to in others. This experience is extremely valuable in order to be able to continue helping others.

What will the foundation that you’ve mentioned exactly do?

I would like to create such a feminine base, a safe place. Women for women who support each other a lot. When women work together for a common purpose, they can create amazing things. With my nearly 5-million reach on social media, I know that I have the causative power to get across to a large group of recipients with my initiative, also outside of Poland.

Anna-Maria Sieklucka – interview

You affirm life. What does it mean?

Carpe Diem. I seize each day as fully as I can. I’ve learned to live in the present, enjoy the moment, be here and now. I don’t like wasting time. I am extremely lively; I am full of energy everywhere I go. I am a zodiac twin, so I have two natures. Sometimes I really need my peace – I am like a clear mirror of water, and other times I need some amazing fire in my life. Somewhere my nature is intertwined. I think once ‘the machine’ starts, I’m unstoppable. I love it because I know there’s always something going on in my life. But I can also say: stop and rest.

Do you have the feeling that people find it hard to recognize who you really are, because they constantly judge you by the role of Laura in the movie „365 days”? What would you like to tell others about yourself?

That I’m a good, decent person. Because that’s the only thing that really matters in life. I realize that I’m a multifaceted enigma, but I’ve started to deal well with people’s opinions. I don’t care what people say. Because they will always say something. I can assess where ill considered, sometimes hurtful opinions may come from, whether they are mine or of others. What would people know about me? I will show it cyclically, especially through my Instagram, I have new theatrical roles ahead of me, and I also hope film roles.

Are you at this stage in your life where you want to prove something to someone?

If I want to prove something, it’s only to myself. I dream of playing in some horror or a thriller, for example in the role of an FBI agent, a full-blooded woman who does not let go. I would like to show up from a different perspective acting scene. In the movie „365 Days” I was thrown into the deep end, and in retrospect, I really have the courage to say that it was difficult. Yes, mentally and physically difficult for me as a woman. To be honest, I don’t know which actress, who is just starting her adventure within the film, would take it. It was a good school of life and acting. An actor is like a sponge – he absorbs everything. The more she or he absorbs, the more it gives out. As a young girl, I was not aware of the rules of film production, show business, and how these mechanisms work. I had to know where to draw my boundaries. As an actress, but also as a woman. No one showed it to me, no one suggested it to me.

You keep going. Where have you found this strength?

Artykuł Anna-Maria Sieklucka. INTERVIEW pochodzi z serwisu .

Wywiad

Jak się dzisiaj czujesz?

Dobrze.

Wydaje mi się, że w dzisiejszych czasach to bardzo ważne pytanie.

Czuję się stabilnie, chociaż nie jest to moja życiowa forma.

Nie jest to Twoja życiowa forma prywatnie czy zawodowo?

Zawodowo i prywatnie mam super formę, bardziej mam na myśli zdrowie fizyczne.

Przy nienormowanym czasie pracy łatwiej o spadek formy?

Nie, ja już dostosowałam się do nienormowanego czasu pracy. Lubię wyjść z domu na przykład ekstra rano. Gdy moja rodzina jeszcze smacznie śpi, ja w tym czasie mogę być już po make-upie na planie zdjęciowym. Taka praca ma swoje zalety. Mogę wrócić do domu wcześniej lub po prostu, kiedy mam czas, mogę przejść się uliczkami w środku tygodnia w południe, i wstąpić na przykład do kawiarni, gdy nie ma tłoku ? Lubię ten rytm. Nie narzekam.

Przyjechałaś do Warszawy z Legnicy, gdy miałaś 17-lat. Kawał czasu. Zmiana miejsca zamieszkania dla nastolatki to ogromna zmiana w życiu.

Tak, ale był to bardzo dobry moment. Wtedy szukałam odskoczni i trafiłam do szkoły musicalowej Maćka Pawłowskiego. Tam poznałam super ludzi, z którymi przyjaźnię się do dziś. Mam wrażenie, że to dzięki nim jestem jaka jestem, w pewnym sensie tworzą mnie jako człowieka. Teraz mam w sobie dużo pokory. Uczyłam się jej. Przyjaciele właśnie są od tego, żeby powiedzieć „ej, stop”. Zawsze powtarzam, że jestem bardzo wdzięczna Maćkowi, Liwii oraz całej kadrze naszej szkoły. Jako młodzi ludzie wykonywaliśmy bardzo ciężką pracę, mieliśmy taniec, śpiew, aktorstwo i mnóstwo innych rzeczy. I tak myślę, że oni nas przygotowali do tego, co się teraz dzieje.

To był dobry krok.

To był bardzo dobry krok. Polecam każdemu młodziakowi pójście do takiej szkoły. Nie dość, że nawiązują się kontakty na lata, to później okazuje się, że masz możliwość pracowania z tymi ludźmi. Gdzieś w środku wiedziałam, że to będą ludzie na całe życie. To jest fajne, miłe, sentymentalne.

Czy jako nastolatka po zmianie miejsca zamieszkania nie miałaś momentu buntu?

Jak już trafiłam do Romy, gdzie było szaleńczo i fajnie nie było mowy o buncie ? Szybko odnalazłam się w tym środowisku, jestem typem trochę wariata. Rzeczywiście dogadywałam się z osobami, którzy dzisiaj są tancerzami, dziennikarzami, artystami.

Osoby z zawodów artystycznych szybko nawiązują relacje, są otwarci na innych, nie mają tzw. barier?

Ja zupełnie nie mam takich barier. Lubię ludzi i myślę, że to rodzinne ? Jestem taka po mamie, babci. Ogólnie to mi pomaga. Dzięki temu, że jestem otwarta mogę robić także mnóstwo innych rzeczy. Nie zamykam się tylko na aktorstwo, mogę śpiewać, tańczyć i robić wiele innych rzeczy. I co więcej, robię to ? Granie na planie jest super, ale nie muszę tylko na tym poprzestawać.

Joanna Jarmołowicz – wywiad

Fajnie, że doceniasz nie tylko samą pracę, ale relacje międzyludzkie. Nie każdy jest taki otwarty.

Dla mnie to jest najważniejsze. Mam przyjaciółkę Carmel, która w ogóle nie jest ze świata artystycznego, ale dzięki niej zaczęłam doceniać, w jak wyjątkowym świecie żyję. Uświadamia mi, jak fajne rzeczy robię, że mam możliwość tworzenia czegoś kreatywnego z osobami, z którymi pracuję. Działamy artystycznie razem, bratersko, wymyślamy, piszemy i potem szybko realizujemy. To jest kwestia temperamentu i tego, czego chcemy od życia.

Czy ogólnie aktor powinien lubić ludzi?

Wiesz…, nie lubię nazywać siebie aktorką.

Dla mnie jesteś aktorką. Papierek nas nie definiuje.

Tak, jestem nią, w porządku ?

Ale bronisz się przed tym.

Po prostu bliżej mi do planu serialu, filmu niż do teatru. Lubię scenę, lubię na niej być, ale nie będę też ukrywała, że czasami brakuje mi tej szkoły aktorskiej. Z drugiej strony, to praktyka czyni mistrza w tym zawodzie przed kamerą. Nauczyłam się jej i jest super, i często podejmuję różne nowe wyzwania na planie. Sprawia mi to dużą przyjemność. Nie czekam jednak na wielką rolę życia.

Zdawałaś trzy razy?

Artykuł Joanna Jarmołowicz. Wywiad pochodzi z serwisu .

„Umami. Opowieści i przepisy” to nie tylko intymne doznanie poszukiwania wyjątkowego smaku, ale przede wszystkim kulinarna podróż w głąb siebie. „Ta książka uratowała mnie w najtrudniejszym czasie pandemii” – opowiada Joanna.

WYWIAD

Wspominasz o chipsach z obierek ziemniaków i zupie z suszonego chleba. Czy ta książka jest na trudne czasy, gdy już nie będziemy mieć, co do garnka włożyć?

Mam nadzieję, że jest na pogodę i niepogodę. Staram się uwrażliwiać na temat niemarnowania jedzenia, jednak nie wynika to z lęku, przed tym, że nie będziemy mieć, co do garnka włożyć. Tylko z szacunku dla tych, którzy literalnie w bardzo trudnych czasach nie mieli, co do tego garnka włożyć.  

I naprawdę wykorzystujesz chleb do zrobienia puddingu z whisky i mleka?

To dobry sposób na zagospodarowanie suchych kawałków chleba. Szczególnie do tego sprawdzają się pszenne bułki, pieczywo, a nawet same piętki, które z niego zostają. Segreguję pieczywo, które zostaje w moim domu i staram się go nie marnować. Przede wszystkim dlatego, że w mojej rodzinie, mamy w historii DNA doświadczenie głodu. Moja babcia i jej rodzeństwo zostali zesłani na Syberię i podczas najgorszej zimy cierpieli głód. W związku z tym, dla mnie niewyrzucanie chleba jest naturalne.

Babcia nauczyła cię takiej gospodarnej kuchni?

Tak, wynikało to z jej szczególnych umiejętności, uzdolnień, po prostu z tego, że nasz dom nie był zamożny. Moja Babcia potrafiła po gospodarsku poruszać się w bardzo ograniczonym budżecie, tak, żebyśmy dorastali bez poczucia braku. To jest cenna lekcja.

Twoja kuchnia jest trochę w kontrze do lekkich sałatkowych dań, trendu diety pudełkowej i ‘wege fit’. Opowiadasz soczyście o mięsach.

Mam absolutny szacunek dla tych, którzy decydują się nie jeść mięsa z powodów etycznych. Wszystko to jest o pięknej świadomości. W „Umami” przepisy są wynikową moich smaków, niemniej jednak w moim pojęciu jedzenie to nie jest tylko to, co na talerzu. Ważne jest skupienie uwagi na tym, co dookoła tego jedzenia stanowi o treści. Dla mnie miłość do życia to przede wszystkim spotkania z innymi ludźmi przy wspólnym stole. Radość z biesiadowania i wspólnego przygotowywania posiłków. Dzisiejsza narracja … tego nie jedz! tamtego nie jedz! Najlepiej szybko, fit z pudełka, destrukcyjnie wpływa na radość z gotowania i biesiadowania.

Coś czuję, że twoja kuchnia może trafiać także do męskich serc.

Rozmawiałam z bardzo dla mnie ważnym w obszarze kulinariów mężczyzną, który podarował mi przepis na kurczaka z 44 ząbkami czosnku, mówię o Bogusławie Lindzie. Przeczytawszy tę książkę zadzwonił do mnie i powiedział „Dżoana rozumiesz tłuszcze” (śmiech). Tak, rozumiem tłuszcze. Fantastyczny przepis pochodzący ze średniowiecznej Francji. Składa się tylko z dobrej jakości drobiu, masła, soli, pieprzu, czosnku i odrobiny białego wina. To cudowny sposób przemieniania kurczaka w super danie.

W kuchni ważniejsza jest wiedza czy kreatywność?

Myślę, że to dobre połączenie. Jeśli masz wiedzę to wiesz, jak personalizować swoją kuchnię i jak gospodarnie wykorzystywać produkty. Jeżeli jesteś kreatywna, nie boisz się popełniać błędów możesz odkryć coś nowego. Wiele przebojów nie powstałoby, gdyby nie pomyłka. Odwołam się do pasjonującej mnie historii powstania tarte tatin. Roztargniona, młoda gospodyni, być może szczęśliwie zakochana, najpierw rozłożyła na blaszce do tarty – jabłka, a potem zorientowała się, że nie ma spodu i położyła spód na górę. Upieczone ciastko odwróciła i tak powstała tarte tatin.

Niech żyje kreatywność.

I odwaga. Trzeba mieć odwagę, aby wejść do kuchni i spróbować zrobić danie, nie obawiając się, że może wyjść coś innego. Dla mnie proces przygotowywania posiłków jest bardzo fascynujący. Wtedy z obszaru „ojej znowu muszę coś ugotować”, „dla jednej osoby się nie opłaca”, powstaje nastawienie „dla siebie najbardziej warto ugotować i nakryć do stołu”. Przecież przy tym stole można się spotkać sam ze sobą.

Ale nie każdy chce się spotkać ze sobą przy stole.

To jest bardzo interesujące czego teraz dotykasz. Zobacz niektórzy, a właściwie dużo ludzi zamiast usiąść i spojrzeć w talerz, patrzy w telewizor lub telefon, gdy jedzą. Może, żeby się ze sobą nie spotkać? Szkoda.

Jest przy tym dużo psychologii. Opisujesz, że „Umami” to intymne doznanie, czyli?

Poszukiwanie tego wyjątkowego smaku, bardzo trudnego do uchwycenia. Dla każdego z nas bowiem, znaczy coś innego. Umami jest oficjalnie uznanym piątym smakiem, zaraz po słodkim, słonym, gorzkim i kwaśnym. Na własny użytek przetłumaczyłam to japońskie słowo na polskie jako „smaczliwy”. Określa taką pełnię, smaczność, może być też tłumaczone jako bulionowy, mięsny. Gdy po raz pierwszy trafiłam na ten zwrot, pomyślałam sobie, że to zabawne, że po polsku właściwie nasuwa się myśl „jak u mamy”. I każdy z nas rozumie, co to znaczy. Potem w życiu tropimy, szukamy podświadomie tego wyjątkowego smaku ogórkowej, pomidorowej czy mielonych.

Twój najbardziej zapamiętany smak z dzieciństwa?

Jest ich mnóstwo. Dzisiaj przywołam chyba najbardziej skandalizujący. Smak gorących racuchów posypanych cukrem pudrem! Pamiętam babcia specjalnie dla mnie potrafiła wstać w nocy i w tajemnicy przed mamą smażyć pyszne racuchy. Niezapomniany smak i emocje, jakie nam wtedy towarzyszyły. Pałaszowane racuchy w środku nocy w zduszonym chichocie to jest dopiero kwintesencja miłości. Nie ukrywam, że jak dorastałam byłam niezłym łasuchem, ale tłumaczyłam to sobie, że szybko rosnę i po prostu potrzebuję dużo cukru.

Ciekawe, jaki smak z dzieciństwa zapamiętają Twoje dzieci.

Ja też (śmiech) Mam nadzieję, że zapamiętają wiele smaków. Może królewskie śniadania, które robimy sobie w weekend. Wtedy można wyjąć z lodówki absolutnie wszystko na blat. Czerpię radość z takich wspólnych spotkań przy posiłkach.

Tylko skąd brać czas na biesiadowanie, gotowanie…

Musisz to o mnie wiedzieć, jeśli tylko mogę zorganizować jakąś imprezę, choćby to była impreza w środę o 16.00 to znajdę na to czas, bo uważam, że takie wyspy pośród codzienności są kwintesencją radości życia. Jedną z najwspanialszych biesiad przeżyłam nie mając stołu, z moimi przyjaciółmi siedząc na gołej trawie, a właściwie nie trawie, bo była wydeptana podczas jednego z festiwali w Woodstock. Wspaniała biesiada.

Wspominasz, że lubisz zasadę złotego środka, zarówno w kuchni, jak i w życiu.

Taka postawa jest mi bardzo bliska. W trudnym czasie pandemii chciałam podarować sobie pewną przestrzeń, w której mogłabym pobyć, poczuć się dobrze. I taką przestrzenią okazało się „Umami”. Pisząc kolejne strony, w przenośni podróżowałam z potencjalnymi czytelnikami, z którymi mogłam dzielić się przepisami i wspomnieniami. Bardzo mocno brakowało mi w tamtym czasie spotkań z ludźmi, które były ograniczone.

Od gotowania do podróżowania niedaleka droga?

Uwielbiam poznawać świat za pomocą zmysłów, smaków i zawsze obieram kierunki podróży głównie z powodów kulinarnych. Podejmuję każde wyzwanie, nawet tak odległe od naszych preferencji smakowych, jak kiszone śledzie serwowane w Szwecji. Wiesz, jak one śmierdzą? To ogromne wyzwanie, ale nie stronię od takich. Według mnie poprzez kuchnię, zwyczaje, biesiadowanie najwięcej można dowiedzieć się o ludziach.

Gdy miałaś 33 lata wyruszyłaś w samotną podróż do Ziemi Świętej. Zastanawiam się, dlaczego samotną?

Dla mnie samotne podróże są równie interesujące, co podróże z bliskimi czy przyjaciółmi, bo to jest zupełnie inna jakość. Myślę, że byłoby fajnie, gdyby każdy mógł sobie podarować taką podróż. Wszystko jedno, czy pojedzie do Wiórkowa przedziałem drugiej klasy, czy wybierze się w równie egzotyczną, jak moja do Izraela. Samotna wyprawa to jest podróż w głąb siebie. Poza tym nie wiesz kogo spotkasz. A zawsze kogoś spotkasz. I to jest również fascynujące.

Ja nie wyobrażam sobie samotnej podróży.

To jest niesamowita przygoda. Kocham lotniska. W ogóle nie przerażają mnie opóźnienia, przesiadki. Niczym Tom Hanks mogłabym kilka dni spędzić na dowolnym Terminalu i obserwować ludzi. Taką obserwację innych nazwałyśmy z babcią wyglądaniem przez oczy. Gdy podróżuję, staram się znaleźć taką przestrzeń dla siebie, np. rynek, gdzie mogę po prostu usiąść i popatrzeć. Obserwuję przechodniów i zastanawiam się, dokąd idą, co myślą. Jakbyś spróbowała przestawić się na taki tryb, nie myślałabyś o tym, że jesteś sama, bo nie jesteś sama w takiej podróży.

Może to kwestia odwagi. Zawsze byłaś taka otwarta na innych ludzi?

Z tego, co mówiła babcia Jadzia to tak. I to jest mój skarb, który dostałam od loterii genowej, który jest dla mnie niezwykle cenny. Poza tym w związku z tym, że w swoim życiu wybrałam taki, a nie inny zawód otaczający mnie ludzie są nieco bardziej uśmiechnięci, niż pewnie przeciętnie. Praktycznie mam pewność, że wychodząc do warzywniaka, zdarzy mi się spotkać kogoś, kto uśmiechnie się i powie dzień dobry, jak miło cię widzieć. To wielki skarb.

Aktorstwu przypisałabyś jakiś smak?

Smaki bywają przeróżne słone jak łzy, słodkie jak lukier. Aktorstwo przyrównałabym bardziej do czekania. A to na nową propozycję, a to na swoją kolej na planie, na kolejne ujęcie. Ten zawód uczy  dużej pokory.

Do tej pory bardzo mocno jesteś utożsamiana z rolą Magdy. M, pomimo, że minęło już z 16 lat. Czy z perspektywy czasu, to zaleta czy przypięta łatka.

Dla mnie jest wyrazem dobrze wykonanej roboty. Co więcej, ta przygoda trwa cały czas. Zabawne, że o tym wspominasz, bo właśnie dzisiaj jadę do studia i zaczynam nagrywać drugą część audiobooka „Magda M, ciąg dalszy nastąpi”, czyli kontynuację losów głównej bohaterki, którą napisał  scenarzysta serialu, Radek Figura. Minęło tyle lat od emisji serialu, ale okazuje się, że dzisiaj łączy pokolenia. Coraz częściej zdarza mi się, że podchodzą do mnie młodzi ludzie, którzy raczkowali przy Magdzie M. i pozdrawiają od swoich rodziców. Zabawne historie ?

Serial chyba wstrzelił się w dobry czas.

Tak, to był wyjątkowo dobry moment. Fenomen tego serialu i jego powodzenie polegało nie tylko na dobrze wykonanej robocie, ale splocie kilku czynników – sytuacji w kraju, oczekiwań tamtejszego pokolenia, chęci doświadczania rzeczywistości, którą proponowali bohaterowie. Właśnie rozmawiając teraz z tobą, widzę przez okno dach kopuły kościoła przy pl. Trzech Krzyży. Pamiętam, jak nagrywaliśmy tam scenę ślubu, która potem w serialu okazała się tylko snem. I tak wspominając tamten czas, myślę sobie, że to było fantastyczne doświadczenie. I mam je w sobie do tej pory.

Czego nowego dowiedziałaś się o sobie podczas pisania „Umami”?

Tego, że jestem konsekwentna dotrzymując umowy samej ze sobą. To bardzo fajne poczucie. Rodzaj satysfakcji pomieszanej z dumą, że „dowiozłam”.

 Najpierw sama sobie wymyśliłam tę przestrzeń, a potem stworzyłam warunki, żeby ją dokończyć. Uzmysłowiłam sobie, jak bardzo lubię uczyć się nowych rzeczy. Zafundowałam sobie debiut literaki przed pięćdziesiątką i wiedzę na temat procesu powstawania książki. Fantastyczna przygoda ze wszystkimi tymi, którzy mieli wpływ na finalny kształt tej książki, bo to przecież praca wielu osób. Teraz wiem, że pisanie to przede wszystkim dyscyplina i konsekwencja. Pamiętam sarkastyczne pytania moich latorośli – mamuniu, dzisiaj zero kartek. Mamuniu nie zdążysz ?

Dużo uwagi poświęcasz na podziękowania. Dziękujesz także restauracji, że dostarczała Ci posiłki w trakcie pisania książki. Nie ukrywam, że czytając „Umami” wyobrażałam sobie Ciebie gotującą rosół. Mogłaś pominąć ten wątek w podziękowaniach. Czy chciałaś być fair wobec czytelników informując o tym?

Jestem osobą fair. Dla mnie bycie fair jest bardzo ważne, oznacza bowiem spokojny sen, czy spokojne siedzenie przy stole, jak nikogo przy nim nie ma oprócz mnie. Chcąc pisać kolejne rozdziały, w ciszy i spokoju, bez udziału moich latorośli, jeździłam z mojego rodzinnego domu do mojego kawalerskiego mieszkania, znajdującego się dwa piętra nad restauracją. Siedząc tylko o wodzie i herbacie, rzeczywiście korzystałam z tego, że telefonowałam, żeby mi przynieśli jedzenie na górę. W końcu pisałam o jedzeniu, więc ciągle byłam głodna ? Dla mnie obszar kulinarny to jest ten sposób, w którym najfajniej i najpełniej się wyrażam. Oczywiście oprócz tego, co robię zawodowo. Cały czas uprawiam mój zawód, bo to kocham. Dla mnie „Umami” jest historią o mojej pasji oraz miłości do życia!

Joanna Brodzik

Rozmawiała: Iwona Gielecińska

Zdjęcia: Piotrek Długołęcki

Super, że przeczytałaś/łeś wywiad do końca!

Więcej rozmów znajdziesz w kategorii WYWIADY. Bądź na bieżąco. Nasze profile: Instagram, Facebook

Artykuł „Jak dorastałam byłam niezłym łasuchem” – opowiada aktorka Joanna Brodzik. pochodzi z serwisu .